این مسیر که در نزدیکی شهر اوری در کلرادو قرار دارد، یکی از طولانیترین و منظمترین مسیرهای ردپای دایناسورهای ساروپود است که تاکنون کشف شده است. این مسیر ۹۵٫۵ متر طول دارد و برخلاف بسیاری از نمونههای دیگر، یک حلقه کامل را نشان میدهد؛ یعنی جانور ابتدا در یک جهت حرکت کرده، دور زده و پس از تکمیل یک گردش کامل، دوباره در همان جهت اولیه به حرکت ادامه داده است.
دکتر آنتونی رومیلیو از آزمایشگاه دایناسور دانشگاه کوئینزلند که این پژوهش را انجام داده است، میگوید این ردپاها متعلق به اواخر دوره ژوراسیک هستند؛ زمانی که دایناسورهای گردندرازی مانند دیپلودوکوس و کاماراسوروس در آمریکای شمالی زندگی میکردند.
او میگوید دلیل اینکه این دایناسور مسیر خود را به شکل حلقهای طی کرده هرگز مشخص نخواهد شد، اما این اثر فسیلی فرصتی بسیار نادر فراهم کرده است تا دانشمندان بررسی کنند یک ساروپود عظیم چگونه یک پیچش تنگ و کامل را انجام داده و سپس مسیر خود را ادامه داده است.
به دلیل وسعت زیاد محوطه ردپای دایناسور، بررسی کامل آن از سطح زمین دشوار بود. به همین دلیل پژوهشگران از پهپادها برای ثبت تصاویر دقیق از کل مسیر استفاده کردند.
دکتر پل مورفی از موزه تاریخ طبیعی سندیگو، یکی از پژوهشگران این پروژه، توضیح میدهد که تصاویر هوایی با وضوح بالا امکان ساخت یک مدل سهبعدی دقیق از مسیر را فراهم کرد؛ مدلی که پژوهشگران توانستند آن را در آزمایشگاه با دقت میلیمتری بررسی کنند.
این بازسازی دیجیتال نشان داد که دایناسور ابتدا به سمت شمالشرق حرکت کرده، یک حلقه کامل ایجاد کرده و در پایان دوباره رو به همان جهت اولیه قرار گرفته است. اما درون همین مسیر حلقهای، نشانههایی ظریف از رفتار حیوان دیده شد.
ردپاها نشانهای از راه رفتن نامتقارن دارند
یکی از مهمترین یافتهها تفاوت در فاصله میان ردپای پای چپ و راست دایناسور بود. بررسیها نشان داد که فاصله گامها در بخشهایی از مسیر باریکتر و در بخشهایی گستردهتر شده است.
این تغییر نشان میدهد که عرض گام یک دایناسور میتواند در طول حرکت طبیعی تغییر کند و بررسی بخشهای کوتاه از مسیر ممکن است تصویر اشتباهی از شیوه معمول راه رفتن حیوان ایجاد کند.
