این گزارش به بررسی تأثیر تغییرات پی در پی مدیران در این بازه زمانی میپردازد.
پرسپولیس؛ معجزه ثبات چهارساله
باشگاه پرسپولیس در ابتدای سال ۱۴۰۰ دوران گذار را تجربه میکرد. پایان کار جعفر سمیعی و دوران کوتاه حضور مجید صدری به عنوان سرپرست نویدبخش روزهای پرتلاطمی بود اما با روی کار آمدن رضا درویش در سال ۱۴۰۰ ورق بازهم به سود سرخپوشان برگشت. درویش با بیش از چهار سال حضور مداوم در رأس مدیریت باشگاه توانست رکورد کمسابقهای را در فوتبال بیثبات ایران ثبت کند. این ثبات باعث شد پرسپولیس حتی در زمان تغییر کادر فنی یا بحرانهای مالی به یک نظم عملیاتی دست یابد. موفقیتهای پیاپی و قهرمانیهای لیگ برتر مستقیما با آرامش حاصل از این ثبات گره خورده بود. با این حال درویش هم در مقطعی دیگر نتوانست شرایط خاص خودش را حفظ کند و مجبور به کنارهگیری شد. حالا که در سال ۱۴۰۵ پیمان حدادی سکان هدایت باشگاه را به دست گرفته است پرسش اصلی این است که آیا میراث درویش میتواند این ثبات را حفظ کند یا خیر؟ پرسپولیس ثابت کرد که حتی بدون رانتهای خاص ،مدیریت متمرکز و باثبات مهمترین فاکتور قهرمانی است.
استقلال؛ چرخ و فلکی که متوقف نمیشود
اما در نقطه مقابل استقلال نماد بارز بیثباتی مدیریتی است. در بازه زمانی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۵ این باشگاه چنان تغییراتی را به خود دیده که حتی هواداران دوآتشه هم گاهی در تشخیص مدیرعامل فعلی دچار سردرگمی میشدند! احمد مددی، مصطفی آجرلو، علی فتحاللهزاده، حجت کریمی (سرپرست)، علی خطیر، فرشید سمیعی، علی نظریجویباری و علی تاجرنیا لیست طویلی از مدیرانی هستند که هرکدام با استراتژیهای متفاوت و اغلب متناقض وارد باشگاه شدند. این در حالی است که طی همین روزهای آینده قرار است مدیرعامل جدیدی برای باشگاه معرفی شود. این حجم از تغییرات فرصت اجرای برنامههای بلندمدت را از استقلال سلب کرد. وقتی مدیری تنها برای چند ماه روی کار است طبیعتا به دنبال مسکنهای کوتاهمدت میرود و برنامههای ساختاری باشگاه مثل آکادمی و زیرساخت یا بدهیهای خارجی به حاشیه میرود. در آستانه فصل جدید ۱۴۰۵ زمزمههای حضور مصطفی متدین به عنوان مدیرعامل تنها نشاندهنده ادامه همان چرخه پر ایراد است. استقلال قربانی فقدان استراتژی در انتصابات مدیریتی …
