اضطراب تنها یک احساس گذرا نیست، بلکه اختلالی است که می تواند نحوه پردازش اطلاعات در مغز را تغییر دهد. پژوهش های علوم اعصاب نشان می دهند در افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی، تفاوت هایی در فعالیت و ارتباط میان برخی نواحی مغز که مسئول پردازش هیجان، تشخیص تهدید و تنظیم احساسات هستند، مشاهده می شود. این تفاوت ها می توانند در نحوه تفسیر رویدادهای روزمره و واکنش به آن ها نقش داشته باشند.
انسان ها به طور طبیعی برای محافظت از خود در برابر خطرات احتمالی، به محرک های تهدیدآمیز واکنش نشان می دهند. اما در برخی اختلالات اضطرابی، مغز ممکن است در تشخیص مرز میان محرک های خطرناک و محرک های بی خطر دچار خطا شود. یکی از پدیده های شناخته شده در این زمینه «تعمیم بیش از حد» است؛ حالتی که در آن فرد، تجربه های منفی یا استرس زا را به موقعیت های جدید یا حتی محرک های خنثی نیز تعمیم می دهد.
برای مثال، ممکن است یک فرد مبتلا به اضطراب با دیدن یک شیرینی که روی میز کارش قرار گرفته، به جای خوشحال شدن، دچار نگرانی شود و این پرسش ها را از خود بپرسد که چه کسی آن را گذاشته، آیا خوردن آن بی خطر است یا هدف خاصی پشت این هدیه وجود دارد. در مقابل، بیشتر افراد چنین موقعیتی را یک اتفاق عادی یا خوشایند تلقی می کنند. البته متخصصان تاکید می کنند این مثال صرفا برای توضیح سازوکار ذهنی اضطراب است و تجربه افراد مبتلا می تواند بسیار متفاوت باشد.
در یکی از پژوهش های انجام شده، محققان سه محرک صوتی را با سه پیامد مالی شامل دریافت پول، از دست دادن پول و بدون تغییر ماندن وضعیت مالی مرتبط کردند. سپس از داوطلبان خواسته شد به مجموعه …
