اوژن فلاندن که در دوره محمدشاه از نیروهای نظامی ایران دیدن کرده است، مینویسد: «اگر جنگی پیش آید، شاه به تمام ولایات فرمان میفرستد و هر منطقه سوارانی مسلح به دربار روانه مینماید. »
سواران تحت رهبری رؤسای خود قدم در میدان جنگ میگذاشتند و جز او از کسی اطاعت نمیکردند. غلامحسین مقتدر در کتاب «تاریخ نظامی ایران» در این خصوص مینویسد: «سواران بیشتر از بین خانزادههای ایلات و طوایف انتخاب میشدند و غیر از رئیس خود از (کس) دیگری اطاعت نمیکردند.»
ژنرال گاردان که در سال ۱۸۰۷ م به ریاست هیاتی از نظامیان و غیر نظامیان فرانسوی به ایران آمده در خصوص تعداد سوارهنظام ارتش قاجار مینویسد: «عده سواره نظام ۱۴۴۰۰۰ نفر است و سواران خراسانی از دیگران کارآمدتراند.»
گاسپار در وویل در سفرنامه خود تحت عنوان «سفر در ایران» در مورد اهمیت و تعداد سوارهنظام در ایران و سایر کشورهای شرقی مینویسد: «قشون اصلی ایران مانند سایر کشورهای شرقی از سوارهنظام تشکیل میگردد که تعداد افراد آن همیشه سه
یا چهار برابر افراد پیاده نظام است. در میان سوارهنظام ارتش سنتی هیچگونه نظم و ترتیبی دیده …
