جدایی طارمی معطل چند امضا

به گزارش ایران ورزشی، در هفته‌های پس از پایان رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ و منتهی به آغاز فصل جدید رقابت‌های باشگاهی در فوتبال جهان، به موضوع عدم حضور بازیکنان ایرانی در کشورهای مطرح فوتبال جهان و اروپا پس از رقابت‌های جام جهانی پرداخته بودیم. جایی که برخلاف دوره‌های گذشته، خبری از انتقال بازیکنان ایرانی به لیگ‌های معتبر که خودشان را در رقابت‌های جام جهانی به‌خوبی نشان داده بودند، نبود و بازیکنان ایرانی، همچنان جایی در لیگ‌های معتبر اروپایی ندارند. هفته گذشته در یکی از مطالب این صفحه از روزنامه، این موضوع را مورد بررسی قرار دادیم که در بین ۴۵تیم برتر رده‌بندی فیفا که بخشی از آنها در جام جهانی ۲۰۲۶ حضور داشتند و تعداد محدودی نیز موفق به حضور در جام جهانی نشده بودند، تنها تیم ایران است که در حال حاضر هیچ نماینده‌ای در پنج لیگ معتبر اروپایی ندارد و به نظر این روند با بازگشت مهدی طارمی به فوتبال آسیا ادامه پیدا خواهد کرد.

بهترین بازیکنان هم خواهان نداشتند!

نکته جالب در مورد شرایط بازیکنان لژیونر در فوتبال ایران این است که حتی بهترین بازیکنان ایران در جام جهانی هم با توجه به شرایط سنی خود، پیشنهادات مناسبی برای حضور در لیگ‌های معتبر دریافت نکردند. علیرضا بیرانوند پیشنهادی برای حضور در بشیکتاش ترکیه دریافت کرد اما در نهایت در لیگ ایران ماندگار شد. رامین رضاییان که بهترین بازیکن ایران در رقابت‌های جام جهانی بود، در ۳۷سالگی به بازی در فولاد و لیگ ایران ادامه داد، محمد محبی که در نخستین بازی مقابل نیوزیلند گلزنی کرد به تیم ریه‌کا در لیگ کرواسی رفت و حالا شنیده می‌شود که قرار است شاهد پیوستن مهدی طارمی به یکی از تیم‌های لیگ امارات باشیم که به احتمال قوی الوصل امارات خواهد بود. شاید حضور علیرضا جهانبخش در تیم اکسلسیور هلند باتوجه به فصل ناکامی که در بلژیک سپری کرده بود، قدمی نسبتاً قابل ‌قبول در کارنامه کاپیتان تیم ملی باشد اما جهانبخش هم در اولین بازی خود برای تیم جدیدش مقابل آیندهوون، ۱۶دقیقه به میدان رفت و او احتمالاً یکی از گزینه‌های نیمکت‌نشینی این تیم هلندی باشد.

لژیونرهای موفق؛ غایبان تیم ملی!

یکی از نکات جالبی که در خصوص شرایط بازیکنان لژیونر فوتبال ایران در این فصل وجود دارد، شرایط بهتر بازیکنانی است که در جام جهانی ۲۰۲۶ و اردوهای اخیر تیم ملی نتوانستند رضایت امیر قلعه‌نویی را جلب کنند. در لیگ امارات همچنان شاهد درخشش سردار آزمون هستیم و در فوتبال اروپا نیز آماده‌ترین لژیونر این فصل فوتبال ایران، اللهیار صیادمنش بوده که در هر بازی برای تیم جدید خود یعنی لخ‌پوزنان، کیفیت بالایی را از خود به نمایش گذاشته است. همچنین احتمال پیوستن محمدجواد حسین‌نژاد به ریوآوه در لیگ معتبر پرتغال نیز وجود دارد و همین موضوع نشان می‌دهد که چطور بازیکنان جوان غایب در تیم ملی، بیشتر توجه باشگاه‌های اروپایی را به خود جلب کرده‌اند.

سن و سال، معیار اول انتخاب اروپایی‌ها

شرایط لژیونرهای ایرانی پس از جام جهانی ۲۰۲۶ بدون حتی یک انتقال بزرگ بیشتر از هر موضوعی، توجه ویژه باشگاه‌های بزرگ و لیگ‌های مطرح اروپایی را به بازیکنان جوان و آینده‌دار نشان می‌دهد. در واقع باشگاه‌های مطرح سطح اول فوتبال جهان، بیشتر با استفاده از داده‌های آماری و ابزارهای استعدادیابی که اکنون در اختیار این باشگاه‌ها قرار دارد، سعی در برنامه‌ریزی بلندمدت برای آینده خود دارند تا اینکه بخواهند صرفاً ستارگانی را با مبالغ گرانقیمت برای مدتی کوتاه به خدمت بگیرند. در چنین شرایطی بازیکنان تیمی که رکورد مسن‌ترین ترکیب تاریخ جام جهانی را شکسته، طبعاً مورد توجه باشگاهای سطح اول یا حتی سطح دوم فوتبال اروپا نیستند و این موضوع باعث شده تا شرایط لژیونرهای فوتبال ایران، به دوره پیش از شروع دوران کاری کارلوس کی‌روش در تیم ملی و زمان سرمربیگری مربیانی چون افشین قطبی و علی دایی در تیم ملی برگردد؛ زمانی که استخوان‌بندی اصلی تیم ملی، متشکل از بازیکنان لیگ برتر و ستارگان حاضر در کشورهای حوزه خلیج فارس بود و فوتبال ایران جایی در ویترین جهانی فوتبال نداشت.

انتهای پیام/

 اولین بار سایت اسپورت ۲۴ یونان، اعلام کرد مهدی طارمی در تمرین المپیاکوس با اعضای این تیم خداحافظی کرده و قرار است برای پیوستن به الوصل امارات راهی این کشور شود. الوصل در لیگ نخبگان آسیا حضور و حریف استقلال و تراکتور است. فردای اعلام این خبر، مبلغ قرارداد طارمی با الوصل ۸۵۰ هزار دلار اعلام شد که یک سوم دستمزد او در تیم یونانی و فصل قبل بوده است. طارمی وقتی از اینتر راهی یونان شد نیز یک مرحله در دستمزد خود تخفیف داده بود.

 این سیر بازگشت به عقب، چه در دستمزد و چه در سطح فوتبال، برای طارمی و تمام بازیکنان دیگر اجتناب ناپذیر است. سن که بالا می‌رود، از کارایی بازیکن کاسته شده و یک ستاره هر چقدر بزرگ و اثرگذار، روزی به پایان کار خود می‌رسد. هر چقدر هم بازیکنان و اطرافیان آنها بخواهند انکار کنند، از روی نشانه‌های این چنینی می‌توان حقیقت را فهمید.

 روزی که رونالدو راهی عربستان و مسی راهی آمریکا شد، نشانه مرحله آخر هنرنمایی دو ابر ستاره بود. از دهه ۷۰ شمسی که پای بازیکنان ایرانی به اروپا باز شد، این مسیر در فوتبال ما هم تجربه شده و از علی دایی، کریم باقری و خداداد عزیزی که اولین لژیونرهای ایرانی در بوندسلیگا بودند، مقصد اول بازگشت از اروپا کشورهای عربی و سپس لیگ برتر خودمان تعیین شده است.

 فرقی نمی‌کند مثل مهرداد میناوند در ۲۷ سالگی یا مثل سردار آزمون در ۳۰ سالگی این مسیر را طی کنید، یا مثل طارمی در ۳۴ سالگی، حقیقت یکیست و آن پایان حرفه پرافتخار این ستاره‌هاست. هیچ بازیکنی دوست ندارد اروپا را رها کند. در مواردی مثل جهانبخش، می‌بینیم که حتی راضی به حضور در تیم‌های درجه چندم هم می‌شوند تا در قاره سبز بمانند، یا در نمونه‌های خارجی که پیشنهاد چند ۱۰ برابری کشورهای عربی را برای ماندن در اروپا رد می‌کنند.

 وقتی کار بازیکن ما به امارات و قطر برسد، یعنی یکی دو فصل بعد آن بازیکن در لیگ برتر خودمان خواهد بود (در مورد طارمی پرسپولیس یا تراکتور) و بازیکنی که به این مرحله رسیده، دیگر انگیزه چندانی در تیم ملی و باشگاهی ندارد. او مزد اسم و رسمش را می‌گیرد و فداکاری که در جوانی کرده، همین طارمی روزی پیشنهاد ۲ میلیون دلاری قطری‌ها برای تمدید را رد و با ۲۰۰ هزار دلار به پرتغال رفت، حالا پولی را که آن روز رد کرده بود را می‌گیرد.

 این وسط تیم ملی باید نگران شرایط خود باشد. امیر قلعه نویی در این سال‌ها تمام تخم مرغ‌هایش را در سبد بازیکنان بزرگ و در راس بقیه، مهدی طارمی چیده و دیدیم که در همین جام جهانی یا جام ملت‌های قبل، زمانی که طارمی مهار شود یا آماده نباشد، تیم ما به بن بست می‌خورد. طارمی در جام ملتهای پیش رو هم نقطه اتکای تیم ملی خواهد بود اما این بازگشت به عقب قطعاً روی کیفیت بازی او تاثیر می‌گذارد.

 شاید اگر قلعه نویی خیلی زودتر از این‌ها فکر جانشینی برای سردار و طارمی بود، الان اینقدر نگران نبودیم اما در فاصله چند ماه تا جام ملت‌ها بازگشت طارمی به آسیا بدترین خبر برای تیم ملی بود.

بیشتر بخوانید: سفر طارمی به امارات؛ ستاره ایرانی برای مذاکره سفر کرد