جمیله کدیور در روزنامه اطلاعات نوشت: بر اساس ماده ۳۱ کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل متحد، «حق بازی و سرگرمی و فعالیتهای تفریحی» یکی از ارکان اساسی رشد هر کودک است. با این حال، در نوار غزه، سادهترین و سنتیترین بازی کودکان - یعنی بادبادکبازی- به عنوان اقدامی نظامی و عملیات مسلحانه در مناقشات امنیتی و نظامی و حرکتی تروریستی تعریف میشود.
نسبت دادن ماهیت نظامی به بادکنکها و تلقی آنها به عنوان ادوات مسلحانه، حق بازی کودکان را که پیش از این محدود بود، محدودتر میکند. در جغرافیایی مملو از رنج برای کودکان، بادبادکبازی دیگر یک سرگرمی ساده و بیخطر نیست؛ این حقِ ابتدایی برای بازی، جرمانگاری شده و زیر سایه سنگین مفاهیم نظامی قرار گرفته است.
خاک غزه مدتهاست که با ایستهای متعدد بازرسی، بمباران، آوارگی و مقررات سختگیرانه، کاملاً امنیتی شده است؛ اما امروز با اضافه شدن آسمان و بادبادکبازی، تمام جنبههای زندگی کودک فلسطینی از زمین تا آسمان، رنگ نظامی/امنیتی به خود گرفته است. برای کودکی که در محاصره متولد شده، رشد کرده و به اسباببازیهای مرسوم دیگر کودکان دسترسی ندارد، بادبادک یکی از دمدستترین اسباببازیهاست؛ وسیلهای که میتواند بدون محدودیت و بدون توجه به موانع و دیوارهای بلند، از مرز عبور کند و آرزوهای کودکِ ریسمان بهدست را با خود همراه کند.
شاید دقیقاً به همین دلیل است که یک قدرت نظامی اشغالگر با هشدارهایش، به تدریج تعریف خود را از تهدید، از زمین غزه به آسمان گسترش میدهد. این بادبادکهای سنتی، بدون موتور، سوخت و قابلیت نظامی، چیزی جز درخواست معصومانه کودکان برای آزادی و حق حیاتِ طبیعی نیستند؛ اما پاسخ اسرائیل، تلقی آنها همردیف تسلیحات نظامی و کشاندن دنیای پاک کودکان به خط مقدم نبرد است. بادبادکها سازههایی سادهاند که تنها با نیروی باد و امید کودکانه در آسمان پرواز میکنند و تا زمانی که نیروی باد و کودکی امیدوار باشد، هیچ مرزی را به رسمیت نمیشناسند.
بادبادکها پدیده جدیدی برای کودکان غزه نیستند؛ آنها سالهاست که با خاطره جمعی این باریکه درهم تنیدهاند. در سال ۲۰۱۱، بیش از۱۳۰۰۰ کودک در رویدادی که توسط …
