میتوان گفت الماسها ابدیاند؛ دستکم از نظر زمینشناسی. الماس به عنوان سختترین کانی طبیعی روی زمین، به لطف شبکه فشرده اتمهای کربن خود در برابر گذر زمان و همچنین فرسایش طبیعی یا شیمیایی مقاومت میکند. برآوردها نشان میدهد که در دمای اتاق، تبدیل طبیعی الماس به گرافیت که هر دو شکلهایی از کربن خالص هستند، زمانی طولانیتر از عمر تخمینی جهان نیاز دارد. به نقل از پاپ مک، با این حال، این به معنای تخریبناپذیر بودن الماس نیست؛ زیرا الماس با وجود سختی فوقالعاده زیاد، نسبتا شکننده است. الماس در ساختاری مکعبی یا چهاروجهی شکل میگیرد و اگرچه این آرایش اتمی باعث سختی آن میشود، در امتداد صفحات مکعبی نقاط ضعفی نیز وجود دارد که ماده را در برابر ضربههای ناگهانی آسیبپذیر میکند. برای مثال، اگر با چکش به یک الماس ضربه بزنید، احتمالا به چند تکه خرد میشود.
اما بر اساس مطالعهای جدید، دانشمندان آکادمی علوم چین و دانشگاه بیهانگ راهی برای تقویت الماس پیدا کردهاند که میتواند هم سختی و هم مقاومت آن در برابر شکست را افزایش دهد. ماده جدیدی که پژوهشگران ساختهاند، حتی از آلیاژهای تنگستن نیز چقرمگی بیشتری دارد؛ موادی که در سختترین شرایط، از جمله کورههای بسیار داغ راکتورهای همجوشی هستهای، مورد استفاده قرار میگیرند.
برای ساخت این «الماس ابرمقاوم»، دانشمندان از موادی موسوم به نانولولههای کربنی چنددیواره (MWCNT) استفاده کردند. این نانولولهها در میان دانههای الماس بافته شدند و ساختاری ناهمگن ایجاد کردند که در آن، شبکه نانولولههای کربنی عملا نقاط ضعف موجود در صفحات مکعبی الماس را مانند بخیهای برای ترمیم ترکها به هم متصل میکرد.
این نانولولههای کربنی در واقع نوعی «بند» یا رشته در ابعاد میکروسکوپی …
