اواخر اسفندماه ۱۴۰۴ بود که خبری ناگوار از استان خوزستان مخابره شد؛ آنهم در بحبوحه جنگ و در شرایطی که کشور روزهای عجیبی را پشت سر میگذاشت. خبر این بود: «ابراهیم تهامی در کما.» دلیلش هم دو سکتهی همزمانِ مغزی و قلبی بود تا یکی از بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال خوزستان، روزهای متمادی در بیمارستان بماند؛ به این امید که بتواند بحران را پشت سر بگذارد. تهامی مثل زمانی که در قامت یک مهاجم تکنیکی، مدافعان حریف را دریبل میزد، این بار کما و دو سکته را نیز پشت سر گذاشت و حالا فقط نیاز به فیزیوتراپی دارد تا اندکی بهبود پیدا کند. در این میان اما همچنان بیمهریها نسبت به او ادامه دارد؛ تهامی که در پرداخت هزینههای فیزیوتراپی مستأصل مانده، امیدوار به کمکهایی است که وعدهاش را به او دادهاند. امیر قلعهنویی یکی از آنهاست؛ سرمربی تیم ملی که میکوشد تا شاید بتواند بخشی از هزینههای درمان تهامی را بپردازد.
با تهامی، در حالی که شرایط مساعدی برای مصاحبه نداشت، چند دقیقهای گپ زدیم. به لحاظ اخلاقی، شاید درست نبود که دردِ دلهای او را منتشر کنیم، اما به خواست خودش حرفهای او را در قالب مصاحبه نوشتیم. شاید که صدای او باشیم و این گفتوگو بتواند بخشی از مشکلاتش را حل کند.
شنیدم که خدا را شکر شرایط تو رو به بهبود است. چه خبر از مراحل درمانات؟
واقعیتش ۱۵ تا ۲۰ روز است که فیزیوتراپی نرفتهام.
چرا؟ مشکلی پیش آمده؟
به خاطر مسائلی که خودت در جریانشان هستی.
مسائل مالی؟ مگر مرتفع نشد؟
خیلی نه. ماندهام تا پولی بگیرم و شنبه یا یکشنبه درمان را دوباره آغاز کنم.
همین الان پاها و دستانم درد میکند. هم سکته مغزی زدم و هم قلبی. خیلی سخت است که دوباره همان آدم سابق شوم.
هر روز فیزیوتراپی چقدر هزینه دارد؟
باید پول رفت و برگشت داشته باشم تا از آبادان به اهواز بروم. با ایاب و ذهاب، هر بار فیزیوتراپی ۵ تا ۶ میلیون خرج دارد.
تا چه زمانی باید به فیزیوتراپی بروی؟
تا وقتی خوب شوم، باید بروم.
پزشکان نگفتهاند حدودا چند جلسه؟
حداقل دو سه ماه دیگر باید بروم. هر روز، به جز جمعهها.
بعد از اولین خبری …
