وقتی حرف از پایان جنگ، صلح یا حتی آرامتر شدن فضای سیاسی به میان میآید، همیشه صداهایی هم هستند که انگار با هر نشانهای از آرامش، نگران از دست رفتن چیزی میشوند؛ گروهی که «جنگ» برایشان نه یک وضعیت موقت، بلکه گویی بخشی از معادله سیاسی کشور است و از همین رو، هر سخن از مذاکره و توافق را با تردید و بدبینی مینگرند.
در چنین فضایی، پرسش فقط این نیست که جنگ چه زمانی تمام میشود، بلکه این است که چرا عدهای اصرار دارند سایه جنگ همچنان بر سر کشور باقی بماند؟ آیا در شرایطی که احتمال بازگشت درگیریها مطرح است، ایران ممکن است به سمت حمله پیشدستانه حرکت کند یا همچنان سیاست بازدارندگی و دیپلماسی را دنبال خواهد کرد؟ از سوی دیگر، در میان همه این پرسشها، یک سوال مهمتر نیز وجود دارد؛ آیا تداوم وضعیت «نه جنگ، نه صلح» برای برخی جریانها و گروهها دستاورد یا منفعتی سیاسی ایجاد میکند؟ برخی تندروها فقط برای نشان دادن خود به عنوان «انقلابی» این حرفها را میزنند/ برخی از آنها مشکلات روانی دارند
در همین راستا مصطفی هاشمیطبا، فعال سیاسی با انتقاد از برخی جریانهای تندرو گفت: این افراد را میتوان در چند دسته قرار داد؛ برخی از آنها مشکلات روانی دارند و اگر به روانپزشک مراجعه کنند، ممکن است حداقل یکی از اختلالات روانی در آنها تشخیص داده شود.
وی افزود: دسته دیگری از این افراد اساساً به حرفهایی که میزنند اعتقاد ندارند و صرفاً با اهداف سیاسی چنین مواضعی اتخاذ میکنند تا خود را افراد انقلابی نشان دهند و مسئولان دولتها را ضدانقلاب معرفی کنند.
هاشمیطبا ادامه داد: در میان این افراد کسانی هستند که سابقه کاری مؤثری ندارند و در هیچ جایگاه و مسئولیتی نتوانستهاند عملکرد مفیدی داشته باشند. حتی برخی از کسانی که مسئولیتی داشتهاند، جز ایجاد مشکل و خرابکاری، عملکرد قابل دفاعی از خود نشان ندادهاند.
این فعال سیاسی با طرح این پرسش که چرا با چنین افرادی برخورد نمیشود، گفت: برای خود من هم این موضوع سؤال است که چرا با افرادی که دائماً به دنبال اقداماتی هستند که به تصور خودشان شاید آینده کشور را تخریب کند، برخوردی صورت نمیگیرد.
وی در ادامه مدعی شد: برخی از این افراد اگر شرایط حادی در کشور ایجاد شود، ممکن است راه پناهندگی را در پیش بگیرند؛ همانطور که پیش از این …
