این زبان در سیاست رسمی ایران چندان معمول نیست. رؤسای دولتها، با تفاوتهایی جدی، اغلب ترجیح دادهاند تصویر مسلط از کشور، تصویر حرکت رو به جلو، کنترل مشکلات و عبور از بحران باشد. مشکلی که گاه پیش آمده، فاصله این تصویر با چیزی است که مردم در قبض برق، قیمت ارز، سفره و بازار میبینند. عادت یک پزشک؛ اول باید درد را گفت
پزشکیان بیش از آنکه محصول حرفه سیاست باشد، سالها پزشک، جراح قلب، استاد دانشگاه و مدیر نظام سلامت بوده است. البته نمیتوان از شغل او نسخهای قطعی برای شخصیت سیاسیاش ساخت، اما در شیوه سخن گفتنش چیزی از منطق پزشکی دیده میشود: پیش از درمان باید پذیرفت که بیماری وجود دارد.
در پزشکی نیز بیمار حق دارد درباره وضعیت خود بداند. شاید پزشکیان همین عادت را، آگاهانه یا ناخودآگاه، به سیاست آورده باشد: اینکه گفتن ناترازی و کمبود، خود بخشی از آغاز درمان است. مشکل اینجاست که کشور، اتاق معاینه نیست. جملهای برای مردم؛ تیتر آماده برای واشنگتن
وقتی رئیسجمهور میگوید پول کم است، صادرات دشوار شده یا ادامه جنگ راهحل نیست، فقط شهروند ایرانی صدای او را نمیشنود. همان جمله چند ساعت بعد میتواند در رسانههای خارجی یا سخنان یک مقام آمریکایی با معنایی کاملاً متفاوت بازتولید شود.
خبرگزاری فارس، از رسانههای اصولگرا، نیز از همین زاویه به برخی سخنان پزشکیان انتقاد کرده و هشدار داده است که چنین ادبیاتی میتواند در بیرون بهعنوان نشانه خستگی یا ضعف ایران خوانده شود.
این نگرانی را نباید صرفاً جدال جناحی دانست. مقامهای آمریکایی نیز از سخنان پزشکیان و قالیباف برای تقویت این روایت استفاده کردهاند که …
