به گزارش خبرفوری، انتقال دانیال ایری به پرسپولیس با رقمی که در گزارشهای رسانهای از حدود ۸۰۰ میلیارد تا بیش از هزار میلیارد تومان برآورد شده، از همین جنس است؛ عددی چنان بزرگ که از چهارچوب معمول نقلوانتقالات فوتبال عبور میکند و مستقیما وارد بحث عدالت، اولویت و اعتماد عمومی میشود.
بر اساس گزارشهای منتشرشده، قرارداد پنجساله ایری با پرسپولیس شامل دستمزد پایهای حدود ۶۹۷ میلیارد تومان است؛ رقمی که با احتساب آپشنها به حدود ۸۳۶ میلیارد تومان میرسد. اگر مبلغ رضایتنامه نیز به آن اضافه شود، هزینه نهایی این انتقال از مرز یک هزار میلیارد تومان عبور میکند. این اعداد، حتی اگر در قالب قرارداد حرفهای فوتبال توجیه شوند، در فضای عمومی امروز ایران با پرسشی ساده اما سنگین مواجهاند: در جامعهای که از مردم خواسته میشود صبر و تابآوری داشته باشند، و همین امروز مجری تلویزیون آنها را به خوردن نان خشک دعوت میکند چگونه میتوان هزینهای چنین سنگین برای یک بازیکن فوتبال را توضیح داد؟
از سرگرمی ملی تا نماد شکاف طبقاتی
فوتبال در ایران همواره فراتر از یک ورزش بوده؛ بخشی از هویت جمعی، شادی عمومی و حتی تخلیه روانی جامعه بوده است. اما همین فوتبال وقتی با رقمهای نجومی و ساختارهای غیرشفاف گره میخورد، از جایگاه سرگرمی ملی فاصله میگیرد و به آیینهای از نابرابری تبدیل میشود. برای خانوادهای که هر ماه میان اجاره خانه، شهریه مدرسه، دارو و هزینه خوراک دست به انتخاب میزند، شنیدن رقم ۸۰۰ میلیارد تومان برای جذب یک بازیکن، بیشتر از آنکه هیجان ورزشی ایجاد کند، حس بیعدالتی میآورد.
بیشتر بخوانید:
گوشت قسطی تفاخری ندارد که روی بیلبورد وعده داده شود
آیا مخالفت با عملکرد تیم ملی به معنای وطنفروشی است؟ | چقدر تیم ملی را میتوان جای «ایران» گذاشت؟
آیا رفتار داریوش فرضیایی در خاکسپاری مادرش طبیعی بود؟ | سندروم بند ناف چیست و چرا جامعه ایرانی همچنان گرفتار رابطه مادر و فرزند است؟
مسئله این نیست که بازیکن حرفهای نباید دستمزد بالا بگیرد یا باشگاهها نباید برای تقویت تیم خود هزینه کنند. فوتبال حرفهای در جهان با گردش مالی بزرگ اداره میشود و بازیکنان ممتاز در بازار رقابتی قیمتگذاری میشوند. مسئله اما اینجاست که در ایران، مرز میان فوتبال حرفهای، …
