به گزارش ایلنا، اینفانتینو پس از موفقیتآمیز خواندن جام جهانی امسال، درها را برای گسترش این تورنمنت به ۶۴ تیم باز کرده است؛ موضوعی که با حمایت آلخاندرو دومینگز، نایبرئیس فیفا، مواجه شده و او خواستار اجرای آن از دوره ۲۰۳۰ شده است.
اینفانتینو زمانی که افزایش تعداد تیمها به ۴۸ تیم در سال ۲۰۱۷ توسط شورای فیفا تصویب شد، با موفقیت برای آن تلاش کرد، اما احتمالاً در مسیر بزرگتر کردن این تورنمنت با مقاومت بیشتری روبرو خواهد شد؛ بهویژه آنکه الکساندر چفرین، رئیس یوفا، از جمله کسانی است که این پیشنهاد را «ایدهای بد» میداند.
علاوه بر این، گسترش احتمالی اکنون به نوعی با طرح اینفانتینو برای فروش سهام جام جهانی به سرمایهگذاران خصوصی گره خورده است؛ طرحی که انتقادات شدیدی را به همراه داشته و حتی یوفا را به تهدید برای تحریم جام جهانی و سایر تورنمنتهای فیفا واداشته است. اگر کشورهای اروپایی در جام جهانی ۶۴ تیمی غایب باشند، نه تنها کیفیت مسابقات آسیب میبیند، بلکه پر کردن تمامی سهمیهها نیز دشوارتر خواهد بود.
در هر صورت، گسترش مطرحشده به معنای دو برابر شدن تعداد کشورهای شرکتکننده تنها طی دو دوره و ظرف هشت سال خواهد بود. پیش از تورنمنت امسال، جام جهانی ۳۲ تیمی از سال ۱۹۹۸ به عنوان فرمت استاندارد شناخته میشد.
اما اگر پیشنهاد جام جهانی ۶۴ تیمی پیش از دوره ۲۰۳۰ که قرار است به میزبانی شش کشور و در سه قاره برگزار شود به تصویب برسد، این مسابقات چگونه برگزار خواهد شد؟ با این فرض که هیچ تحریمی از سوی یوفا یا سایر کنفدراسیونها صورت نگیرد، به بررسی ابعاد آن میپردازیم…
اگر فیفا تا سال ۲۰۳۰ جام جهانی را به ۶۴ تیم افزایش دهد، درست مانند تورنمنت امسال، اصلاحات بزرگی مورد نیاز خواهد بود؛ مگر اینکه کل فرآیند برای ساختار یک سیستم انتخابی جهانی بازطراحی شود.
تغییر در سهمیهبندی و چالش جدید کنفدراسیونها
سهمیههای اضافی در وهله اول بین کنفدراسیونها توزیع خواهد شد. برای جام جهانی ۲۰۲۶، کنفدراسیون فوتبال آفریقا (CAF)، کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC) و کونکاکاف (نهاد حاکم بر فوتبال آمریکای شمالی، مرکزی و حوزه کارائیب) بیشترین سود را از گسترش مسابقات بردند و با احتساب احتمال صعود از طریق پلیآف، سهمیه آنها عملاً دو برابر شد.
در همین حال، یوفا تنها …
