توضیحات باشگاه استقلال درباره آخرین شکایت‌های ثبت شده در فیفا؛ از جنپو و ساپینتو تا آسانی و اندونگ - پارس فوتبال

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی  اندیشه معاصر ؛  هفته دوم بیست‌وششمین دوره لیگ برتر فوتبال ایران با برگزاری ۹ مسابقه به پایان رسید؛ هفته‌ای که اخبار مهمی از نتایج مدعیان منتشر شد و چند نتیجه مهم، رقابت در بالای جدول را جذاب‌تر کرد. استقلال و پرسپولیس هر دو دومین پیروزی فصل خود را به دست آوردند و تراکتور نیز با شکست سپاهان در نقش جهان، یکی از مهم‌ترین نتایج هفته را رقم زد و به خبر اصلی فوتبال ایران تبدیل شد.

استقلال که هفته نخست را با پیروزی پرگل ۴ بر صفر مقابل مس شهر بابک آغاز کرده بود، در هفته دوم نیز موفق شد نساجی را در قائمشهر یک بر صفر شکست دهد. این خبر برای هواداران آبی‌پوش اهمیت زیادی داشت؛ چرا که استقلال با کسب ۶ امتیاز، شروعی کامل در لیگ بیست‌وششم داشته و در صدر جدول مدعیان قرار گرفته است. در همین حال، اخبار مربوط به عملکرد استقلال نشان می‌دهد این تیم در دو مسابقه ابتدایی گلی دریافت نکرده است.

پیروزی مقابل نساجی از این جهت اهمیت داشت که استقلال در یک بازی خارج از خانه و مقابل تیمی که در هفته نخست برابر گل‌گهر شکست خورده بود، توانست بدون دریافت گل سه امتیاز را به دست آورد.

مهم‌ترین برد هفته دوم از نظر تعداد گل، متعلق به پرسپولیس بود. سرخ‌پوشان در ورزشگاه شهدای شهر قدس مقابل استقلال خوزستان به پیروزی ۴ بر یک رسیدند.

پرسپولیس که هفته نخست شمس‌آذر را دو بر صفر شکست داده بود، با این پیروزی ۶ امتیازی شد و از نظر تفاضل گل نیز شرایط بسیار خوبی پیدا کرد. گزارش مسابقه نشان می‌دهد علی علیپور یکی از چهره‌های اصلی این دیدار بود و سرخ‌پوشان خیلی زود کنترل مسابقه را در اختیار گرفتند.

این نتیجه برای مهدی تارتار نیز اهمیت زیادی داشت؛ زیرا تیم او پس از دو هفته، علاوه بر کسب ۶ امتیاز، در هر دو مسابقه موفق به گلزنی شده و از نظر هجومی یکی از تیم‌های موفق آغاز فصل بوده است.

تراکتور در حساس‌ترین مسابقه هفته دوم میهمان سپاهان بود و موفق شد با نتیجه ۲ بر صفر از سد تیم اصفهانی عبور کند.

امیرحسین حسین‌زاده با به ثمر رساندن هر دو گل تراکتور، ستاره اصلی این مسابقه بود. این پیروزی باعث شد تراکتور نیز مانند استقلال و پرسپولیس ۶ امتیازی شود و از همین ابتدای فصل خود را در جمع مدعیان قرار دهد.

تقابل تراکتور و سپاهان از مهم‌ترین بازی‌های هفته بود؛ چرا که هر دو تیم هفته نخست را با پیروزی آغاز کرده بودند و برنده مسابقه می‌توانست شش امتیازی شود.

ملوان نیز یکی از تیم‌هایی بود که در هفته دوم عملکرد قابل توجهی داشت. این تیم در ورزشگاه سیروس قایقران ابتدا مقابل ذوب‌آهن عقب افتاد اما در ادامه با دو گل رضا مرزبان، نتیجه را برگرداند و ۲ بر یک پیروز شد.

نکته جالب مسابقه این بود که ملوان پس از دریافت گل تساوی، با یک بازیکن کمتر به بازی ادامه داد اما در نهایت گل دوم را هم به ثمر رساند و سه امتیاز را حفظ کرد.

در صدر جدول، سه تیم استقلال، پرسپولیس و تراکتور با ۶ امتیاز قرار گرفته‌اند و تفاضل گل، جایگاه آنها را از یکدیگر جدا می‌کند. برتری ۴ بر صفر استقلال در هفته اول و پیروزی ۴ بر یک پرسپولیس در هفته دوم باعث شده رقابت تفاضل گل نیز اهمیت پیدا کند.

در بخش هجومی، استقلال و پرسپولیس شروع بسیار خوبی داشته‌اند. استقلال در دو هفته نخست ۵ گل به ثمر رسانده و پرسپولیس نیز با پیروزی ۴ بر یک برابر استقلال خوزستان، تعداد گل‌های خود را به ۶ رسانده است.

تراکتور نیز پس از دو بازی، با پیروزی دو بر صفر مقابل سپاهان نشان داد که خط حمله این تیم می‌تواند یکی از نقاط قوت اصلی فصل باشد.

در میان بازیکنان، امیرحسین حسین‌زاده با دو گل در دیدار سپاهان و تراکتور، مهم‌ترین چهره هفته دوم بود. او هر دو گل تیمش را در نقش جهان به ثمر رساند.

در پرسپولیس نیز علی علیپور در هفته دوم درخشید و در جریان برد ۴ بر یک مقابل استقلال خوزستان نقش مهمی در پیروزی تیمش داشت. رضا مرزبان نیز با زدن دو گل برابر ذوب‌آهن، یکی از بهترین عملکردهای فردی هفته را ثبت کرد.

استقلال با دو پیروزی شروعی مقتدرانه داشته؛ پرسپولیس با ۶ گل زده در دو بازی، چهره هجومی قدرتمندی نشان داده و تراکتور نیز با شکست سپاهان، یکی از مهم‌ترین اخبار هفته را رقم زده است.

از سوی دیگر، ملوان با پیروزی مقابل ذوب‌آهن و گل‌گهر با کسب چهار امتیاز، در تعقیب صدرنشینان هستند. سپاهان نیز پس از شکست مقابل تراکتور باید خیلی زود به دنبال جبران این نتیجه باشد.

در مجموع، خبر مهم هفته دوم این است که هنوز فاصله مدعیان بسیار کم است و با توجه به برنامه هفته سوم، جدول می‌تواند خیلی زود دستخوش تغییر شود؛ به‌خصوص که در هفته سوم تراکتور میزبان پرسپولیس است و استقلال نیز باید در تهر ان مقابل سپاهان قرار بگیرد. برنامه هفته سوم این دو مسابقه حساس را در دل خود دارد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پیش‌بینی اینکه یاسر آسانی در اسکواد نه‌چندان پرستاره استقلال به یکی از مهم‌ترین بازیکنان این تیم تبدیل شود، چندان دشوار نبود؛ اما شاید هیچ‌کس تصور نمی‌کرد همین بازیکن، خیلی زود به یکی از بزرگ‌ترین ابهام‌های حقوقی فصل استقلال تبدیل شود؛ ابهامی که مدیران باشگاه نه‌تنها برای حل آن عجله‌ای ندارند، بلکه ظاهراً ترجیح داده‌اند با بی‌خیالی از کنار آن عبور کنند.

داستان آسانی از همان ابتدا عجیب بود؛ بازیکنی که پس از یک رفت‌وبرگشت مبهم و فسخی که هنوز درباره جزئیات و اعتبار آن پرسش‌های جدی وجود دارد، بار دیگر به استقلال برگشت و گفته می‌شود مدیران باشگاه برای راضی کردن او به بازگشت، رقم سنگینی را پذیرفتند و حتی بخشی از این مبلغ را نقداً به حساب او واریز کردند. اما بازگشت آسانی پایان ماجرا نبود؛ تازه آغاز یک دردسر بزرگ‌تر بود.

دو باشگاه مس شهر بابک و نساجی نسبت به حضور این بازیکن در ترکیب استقلال اعتراض کرده‌اند و در ادامه، انتشار نامه ابلاغ فسخ قرارداد آسانی از سوی مدیر برنامه‌های او، ابهام‌های موجود را بیشتر کرده است. با این حال، واکنش مدیران استقلال به این بحران، عجیب‌تر از خود ماجراست: بازی دادن آسانی ادامه پیدا کرد؛ بدون اینکه ظاهراً تکلیف حقوقی پرونده به‌طور قطعی روشن شده باشد.

حالا همزمان با انتشار نامه فسخ آسانی با باشگاه استقلال، حرف‌های علی تاجرنیا، رئیس هیئت مدیره استقلال، نگرانی‌ها را چند برابر کرده است. تاجرنیا به صراحت اعلام کرده که پاسخ استعلام فیفا درباره وضعیت آسانی هنوز به باشگاه نرسیده! این اظهارنظر یعنی استقلال در دو هفته ابتدایی لیگ، بازیکنی را در ترکیب اصلی خود به میدان فرستاده که هنوز وضعیت حقوقی حضورش برای باشگاه به طور قطعی روشن نشده. سؤال ساده اما مهم اینجاست: اگر پاسخ فیفا هنوز نیامده، چرا استقلال این ریسک را پذیرفته است؟

بدتر از آن اینکه فتاحی نیز در توضیح این پرونده گفته فیفا در نامه نخست پاسخ قطعی به استعلام استقلال نداده و به همین دلیل نامه دیگری ارسال شده است. او همچنین تأکید کرده که هر تیمی می‌تواند شکایت کند و اگر مدارک کافی وجود داشته باشد، باشگاه مشکلی نخواهد داشت. اما دقیقاً همین جمله، جای نگرانی دارد. «اگر مدارک کافی وجود داشته باشد» یعنی چه؟

آیا مدیران استقلال هنگام تصمیم برای استفاده از آسانی، از قانونی بودن حضور او مطمئن بوده‌اند یا صرفاً امیدوار بوده‌اند مشکلی پیش نیاید؟ فرق این دو رویکرد برای باشگاهی که با پرونده‌های حقوقی متعدد دست‌وپنجه نرم می‌کند، بسیار زیاد است.

استقلال نمی‌تواند با چنین موضوع حساسی مانند یک اختلاف معمولی قراردادی برخورد کند. وقتی دو باشگاه نسبت به حضور یک بازیکن اعتراض کرده‌اند، نامه فسخ منتشر شده و از طرف دیگر هنوز پاسخ قطعی فیفا درباره وضعیت او در دست باشگاه نیست، دیگر صحبت از یک «حاشیه» نیست؛ صحبت از یک بحران حقوقی بالقوه است.

مسأله عجیب‌تر، بی‌تفاوتی مدیریتی در قبال این بحران است. تاجرنیا در حالی از نرسیدن پاسخ فیفا صحبت می‌کند که آسانی در هر دو هفته ابتدایی لیگ در ترکیب استقلال قرار گرفته است. یعنی مدیران باشگاه ابتدا تصمیم گرفته‌اند از بازیکن استفاده کنند و حالا منتظرند ببینند آیا نهاد بین‌المللی فوتبال با تصمیم آنها موافق است یا نه! این مدل مدیریت، اگر واقعاً اتفاق افتاده باشد، چیزی جز قمار با سرنوشت استقلال نیست.

آسانی ممکن است در زمین فوق‌العاده باشد، گل بزند، پاس گل بدهد و به یکی از ستاره‌های استقلال تبدیل شود؛ اما هیچ‌کدام از اینها نمی‌تواند یک سؤال حقوقی را پاک کند. اگر فردا مشخص شود حضور او در یکی از مسابقات غیرقانونی بوده، آن‌وقت دیگر عملکرد فنی او هیچ اهمیتی ندارد و استقلال باید پاسخگوی تبعاتی باشد که می‌تواند بسیار سنگین‌تر از از دست دادن چند امتیاز باشد.

مدیران استقلال باید به جای عادی‌سازی ماجرا، خیلی شفاف پاسخ بدهند: مبنای قانونی استفاده از آسانی چه بوده است؟ وقتی پاسخ قطعی فیفا هنوز نرسیده، چه کسی مسئولیت تصمیم به بازی دادن او را پذیرفته است؟ و اگر اعتراض‌های مس شهر بابک و نساجی به یک پرونده جدی تبدیل شود، چه کسی باید پاسخگوی تبعات آن باشد؟

این همان جایی است که نقش مدیریت مشخص می‌شود؛ مدیریت فقط امضای قرارداد و پرداخت پول نیست. مدیریت یعنی پیش‌بینی بحران، گرفتن استعلام پیش از تصمیم و مهم‌تر از همه، نپذیرفتن ریسک‌های غیرضروری.

استقلال در شرایطی که با هزار و یک مشکل مالی، مدیریتی و فنی دست‌وپنجه نرم می‌کند، ظاهراً یک بحران تازه را هم به جان خریده است؛ بحرانی که فعلاً خاموش است اما ممکن است با اولین رأی یا تصمیم حقوقی، ناگهان شعله‌ور شود.

تاجرنیا و مدیران استقلال باید توضیح بدهند چرا قبل از روشن شدن تکلیف حقوقی آسانی، او را به میدان فرستادند. هوادار استقلال حق دارد بداند این تصمیم بر اساس اطمینان حقوقی گرفته شده یا صرفاً یک ریسک مدیریتی بوده است.

چون اگر فردا پاسخ فیفا برخلاف انتظار استقلال باشد، دیگر نمی‌توان همه‌چیز را به «حاشیه»، «شکایت رقیبان» یا «انتظار برای پاسخ استعلام» تقلیل داد. آن روز باید پرسید چرا وقتی هنوز جواب نیامده بود، آسانی بازی کرد؟

253 258

 روزبه چشمی در دقیقه نود بازی با نساجی، بالاخره وارد میدان شد تا استقلالی ها پس از ۱۸۶ روز، او را دوباره در میدان ببینند. آخرین بار کاپیتان اول آبی ها هشتم اسفند ماه ۱۴۰۴ و در مقابل فجر سپاسی به میدان رفته و زننده یکی از گل های استقلال در آن بازی هم بود.

 بازگشت چشمی، البته که خبر مسرت بخشی برای استقلالی‌ها بود و چشم آنها را روشن کرد اما بار دیگر پرونده حضور بی فایده او در سومین جام جهانی عمرش را برای فوتبال دوستان باز کرد. حضور در سومین جام جهانی برای کاپیتان استقلال حتی از دومین جام او هم عجیب‌تر و سوال برانگیز تر بود!

 روزبه بازیکن مورد علاقه کیروش و پسر محبوب او بود که مربی پرتغالی، بارها او را یک بازیکن دفاعی استاندارد خوانده بود. پس وقتی در ۲۰۱۸ روسیه به میدان رفت، کسی تعجب نکرد. بعد از رفتن کیروش،  ویلموتس و اسکوچیچ اعتقادی به چشمی نداشتند اما در فاصله سه ماه تا جام جهانی ۲۰۲۲ وقتی کیروش برگشت، کمتر کسی از دعوت روزبه و حضور او در جام جهانی قطر تعجب کرد.

 کارلوس به او اعتقاد داشت، روزبه هم به ولز گل زد و پاسخ اعتماد مربی را داد اما انصافاً عمل امیر قلعه نویی در بردن کاپیتان استقلال به جام جهانی ۲۰۲۶ از کار کارلوس کیروش هم عجیب‌تر بود! قبل از اعزام تیم به مکزیک، سخنگوی فدراسیون فوتبال در تلویزیون رسما اعلام کرد روزبه چشمی مصدوم است و نمی‌تواند به جام جهانی برود! بلافاصله شهریار مغانلو به عنوان جانشین او از امارات احضار شد اما در کمال تعجب، نه تنها روزبه به جام جهانی رفت بلکه اسمش بعنوان یکی از بازیکنان در لیست مسابقه هم قرار گرفت!

 در اردوی ترکیه سوال این بود که چرا یک مهاجم نوک به جای هافبک دفاعی (روزبه توانایی بازی در دفاع میانی را هم دارد) دعوت شده؟ اما حالا این سوال دوباره پرونده چشمی را باز کرده که چطور بازیکنی که از اسفند مصدوم بود و حتی در بازی های درون اردویی هم به میدان نرفت، با وجود اعلام رسمی سخنگوی فدراسیون -مبنی بر مصدومیت و نرسیدن به بازی‌ها- در لیست ۲۶ نفره قرار گرفت؟

 و از آن جالب‌تر و مهمتر، ادعای امیر قلعه نویی در جام جهانی بود که اعلام کرد؛ روزبه می‌توانسته در بازی با مصر به زمین برود و به تیم ملی کمک کند، بازیکنی که آماده بازی در جام جهانی مقابل بهترین‌های دنیاست، چطور در بازی‌های دوستانه پیش فصل و شروع لیگ ۲۶ -درست بعد ۴۸ روز از آخرین بازی ایران در جام جهانی برابر مصر- نتوانست به باشگاهش کمک کند؟

 و بعد از این مدت نیز به عنوان تعویضی دقیقه ۹۰ به میدان رفت که همه فوتبالی‌ها معنای چنین تعویضی را خوب می‌دانند! و البته که بختیاری زاده در کنفرانس بازی هفته اول با مس اعلام کرد روزبه تنها دو هفته است که توانسته در تمرینات گروهی شرکت کند! اگر در تیم ملی، امیر قلعه نویی بازیکن کافی برای جانشینی روزبه در جام جهانی داشت؛ در استقلال، سهراب بختیاری‌زاده جایگزینی برای کاپیتانش نداشت و حتی اگر ۳۰ درصد می‌توانست بازی کند، قطعاً به عنوان کاپیتان برابر مس به میدان می‌رفت!

 اگر نگوییم پیشاپیش بقیه، لااقل مثل همین بازی در قائمشهر در اواخر نیمه دوم که تیمش پیروزی را قطعی کرده بود، برای محک میزان آمادگی و سرعت بخشیدن به هماهنگی با سایرین، به میدان فرستاده می‌شد! به این ترتیب حضور روزبه چشمی بعد از دقیقه ۹۰ در بازی مقابل نساجی، بار دیگر سوال ذهنی فوتبال دوستان را از امیر قلعه نویی زنده کرد که چطور با وجود این مصدومیت سنگین، روزبه را به جام جهانی برد؟ صد البته که هیچکس انتظار پاسخ از ژنرال را ندارد!

مسعود تلاشان – باشگاه خبرنگاران آزاد

شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی هم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.