پاریسیها با وجود کسب دو عنوان قهرمانی پیاپی در لیگ قهرمانان اروپا و سوپرجام اروپا در کنار چندین جام داخلی دیگر، به موفقیتهای خود قناعت نکرده و دست از تلاش برنداشتهاند.
آنها پیش از این مگنوس آکلیوش را به خدمت گرفتهاند و با توجه به گزارشها مبنی بر خروج بردلی بارکولا از باشگاه (به مقصد لیورپول)، میکا گودتس را به عنوان جانشین او در نظر گرفتهاند.
گونسالو راموس نیز تابستان امسال پایتخت فرانسه را به مقصد آث میلان ترک کرد و آنها برای پر کردن جای خالی این ستاره پرتغالی به سراغ تورس رفتند.
تورس فصل گذشته به عنوان جانشین روبرت لواندوفسکی موفق شد در ۴۹ حضور خود برای بارسلونا ۲۱ گل به ثمر برساند.
او اگرچه فرصتهای طلایی زیادی را از دست داد، اما تواناییاش در قرار گرفتن در موقعیتهای ممتاز گلزنی گواهی بر کیفیت بالای اوست.
او سپس راهی جام جهانی ۲۰۲۶ شد؛ جایی که با به ثمر رساندن گل پیروزیبخش در فینال و ارمغان آوردن دومین قهرمانی جام جهانی برای لاروخا، قهرمان ملی اسپانیاییها لقب گرفت. تورس اکنون در آستانه ادامه دوران حرفهای خود در فرانسه قرار دارد؛ زیرا پاریسنژرمن قصد دارد بار دیگر سلطه خود در عرصه داخلی و اروپایی را تثبیت کند.
پرسش بزرگتر اکنون این است که آیا اصلاً کسی میتواند جلوی پاریسنژرمن را، بهویژه در اروپا، بگیرد؟
آنها ترکیبی ساختهاند که توانایی جذب بازیکنان جدید و جبران جدایی بازیکنان فعلی را دارد و در عین حال کیفیت فوقالعادهای به تیم اضافه میکند؛ ضمن اینکه اشتیاق آنها بهوضوح با قهرمانیهای پیاپی در لیگ قهرمانان سیراب نشده است.
آرسنال در صورتی که بتواند بر طلسم و استرس اروپایی خود غلبه کند و در لحظات حساس عملکرد لازم را ارائه دهد، میتواند یکی از معدود تیمهای قادر به چالش کشیدن آنها باشد.
بارسلونا نیز از استعداد و قدرت لازم برای رقابت برخوردار است، اما باید ثابت کند که میتواند فشار مراحل حذفی مسابقات را تحمل کند.
در حال حاضر، پاریسنژرمن تیمی به نظر میرسد که همه باید برای رسیدن به سطح آن تلاش کنند؛ فوتبال اروپا صاحب یک قدرت مطلق و برتر جدید شده است.
