خطر محرومیت از بیخ گوش آسانی و استقلال گذشت؟ - پارس فوتبال

بعد از حواشی پیرامون قرارداد آسانی با استقلال و ماجرای فسخ قراردادش، مدیر برنامه ایرانی یاسر آسانی، انتشار نامه فسخ قرارداد این بازیکن با استقلال را تکذیب کرد و مدعی شد نامه منتشرشده با هوش مصنوعی دستکاری شده و امضای وکیل آسانی را ندارد.

او گفت پیش از بازگشت آسانی به ایران، اخطار فسخ برای استقلال ارسال شده بود، اما باشگاه متعهد به پرداخت مطالبات شد و به همین دلیل بازیکن به ایران برگشت و همچنان به قرارداد قبلی خود پایبند است.

این فرد همچنین تأکید کرد که این بازیکن از رقیب استقلال، یعنی پرسپولیس، پیشنهادی حدود ۲ میلیون دلار در سال به‌علاوه آپشن‌ها داشته، اما با وجود این پیشنهاد، تصمیم گرفتند به استقلال کمک کنند و آسانی به ایران بازگشت.

اظهارات مدیر برنامه یاسر آسانی، پیش از هر چیز یک سؤال اساسی ایجاد می‌کند: اگر یاسر آسانی در زمان مذاکره با پرسپولیس همچنان بازیکن تحت قرارداد استقلال بوده، او و نمایندگانش با چه مجوز و بر چه مبنای حقوقی وارد مذاکره با باشگاه دیگری شده‌اند؟

اصل ماجرا را نمی‌توان هم‌زمان از دو مسیر متعارض روایت کرد. از منظر حقوقی، دست‌کم دو فرض اصلی قابل بررسی است:

فرض نخست: قرارداد آسانی با استقلال در زمان مذاکرات با پرسپولیس همچنان معتبر و لازم‌الاجرا بوده است.

در این صورت، قبل از هر بحث دیگری باید مشخص شود مذاکرات با پرسپولیس دقیقاً از چه تاریخی آغاز شده، چه اشخاصی در آن نقش داشته‌اند و نخستین تماس، پیشنهاد یا مذاکره در چه زمانی صورت گرفته است.

اگر بازیکن در آن مقطع همچنان تحت قرارداد استقلال بوده، مسئله تماس و مذاکره با باشگاه دیگر می‌تواند از نظر حقوقی محل ایراد باشد.

بنابراین مسئله صرفاً این نیست که «نامه فسخ دستکاری شده یا نشده است». این موضوع البته می‌تواند در جای خود بسیار مهم باشد، اما یک سؤال مقدماتی همچنان باقی می‌ماند: آسانی، ایجنت او و هر شخص دیگری که از جانب بازیکن عمل کرده، در زمانی که قرارداد استقلال برقرار بوده، بر چه مبنایی با پرسپولیس وارد مذاکره شده‌اند؟

فرض دوم: آسانی پیش از مذاکرات، قرارداد خود با استقلال را به‌طور یک‌طرفه فسخ کرده و بر این مبنا خود را بازیکن آزاد می‌دانسته است.

این همان فرضی است که ممکن است برای توجیه مشروعیت مذاکرات با پرسپولیس مطرح شود. اما پذیرش چنین ادعایی، آثار حقوقی دیگری به همراه دارد که نمی‌توان از آنها عبور کرد.

ایجنت نمی‌تواند برای توجیه مذاکره با پرسپولیس استدلال کند که «قرارداد استقلال قبلاً خاتمه یافته و بازیکن آزاد بوده است»، اما در مرحله بعد، رابطه آسانی با استقلال را بدون هیچ توضیح حقوقی، صرفاً ادامه خودکار همان قرارداد قبلی قلمداد کند.

اگر فسخ قبلی واقعاً معتبر و مؤثر بوده و رابطه قراردادی را خاتمه داده باشد، باید روشن شود بازگشت بعدی طرفین به همکاری بر چه مبنای حقوقی صورت گرفته است: آیا قرارداد جدیدی منعقد شده؟ آیا طرفین صریحاً درباره احیا یا استمرار رابطه قراردادی توافق کرده‌اند؟ آیا توافق، الحاقیه یا سند دیگری وجود داشته که آثار حقوقی فسخ را تغییر داده باشد؟

به زبان ساده، روایت مدیر برنامه آسانی باید بتواند یکی از این دو وضعیت را توضیح دهد:

یا آسانی هنگام مذاکره با پرسپولیس همچنان بازیکن استقلال بوده است؛ در این صورت باید درباره زمان، نحوه و مبنای تماس و مذاکره با باشگاه دیگر پاسخ داده شود.

یا قرارداد استقلال پیش از آن واقعاً فسخ شده و آسانی خود را بازیکن آزاد می‌دانسته است؛ در این صورت باید توضیح داده شود رابطه قراردادی بعدی او با استقلال بر اساس چه سند و سازوکار حقوقی شکل گرفته است.

نمی‌توان برای مشروع جلوه دادن مذاکره با یک باشگاه به «پایان قرارداد» استناد کرد و هرجا آثار حقوقی همان پایان قرارداد نامطلوب شد، دوباره به «استمرار قرارداد قبلی» بازگشت. اعتبار هر یک از این روایت‌ها در نهایت وابسته به مفاد اسناد و توالی دقیق وقایع است.

پرسپولیس؛ ناخواسته وارد یک اختلاف پیچیده شده است

در این میان، موقعیت پرسپولیس نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. اگر مشخص شود این باشگاه بر مبنای اطلاعاتی وارد مذاکره شده که مطابق آن، بازیکن آزاد معرفی شده است، باید میان رفتار خود باشگاه و اطلاعاتی که از سوی بازیکن، ایجنت یا واسطه‌ها در اختیار آن قرار گرفته، تفکیک قائل شد.

اما اگر اسناد نشان دهد مذاکرات در زمانی انجام شده که قرارداد استقلال همچنان برقرار بوده، مسئله می‌تواند ابعاد حقوقی متفاوت و بالقوه جدی‌تری پیدا کند و استقلال نیز، بسته به اسناد و اظهارات ایجنت، می‌تواند شکایت جدی را آغاز کند.

از سوی دیگر، اگر نهایتاً معلوم شود نام پرسپولیس بدون وجود مذاکره واقعی یا با ارائه اطلاعات خلاف واقع، صرفاً به‌عنوان ابزار فشار در اختلاف میان آسانی و استقلال مورد استفاده قرار گرفته، خود پرسپولیس نیز می‌تواند بررسی کند که آیا از حیث حقوقی امکان اعتراض یا طرح ادعا نسبت به لطمه احتمالی به نام و اعتبار باشگاه وجود دارد یا خیر.

بنابراین پرسپولیس ممکن است در این پرونده نه الزاماً طرف اصلی اختلاف، بلکه باشگاهی باشد که باید مشخص شود چگونه، در چه زمانی و بر اساس اطلاعات چه اشخاصی وارد این ماجرا شده است.تله‌ای که ممکن است ابعاد تازه‌ای پیدا کند

اگر استراتژی اولیه این بوده که با استناد به فسخ یک‌طرفه، بازیکن آزاد معرفی شود تا امکان مذاکره با باشگاه دیگری فراهم گردد، اکنون همان ادعای فسخ می‌تواند پرسش‌های حقوقی تازه‌ای ایجاد کند؛ زیرا هر ادعای حقوقی، آثار حقوقی خودش را نیز به دنبال دارد.

اگر فسخ وجود داشته، باید آثار آن پذیرفته و رابطه قراردادی بعد از آن توضیح داده شود.

اگر فسخ مؤثر نبوده، باید مشروعیت مذاکراتی که در فاصله زمانی مورد بحث انجام شده، بررسی شود.

و اگر اساساً مذاکراتی با پرسپولیس در کار نبوده یا واقعیت آن با آنچه مطرح شده متفاوت بوده است، آنگاه پرسش دیگری مطرح می‌شود: چرا و با چه هدفی این ایجنت نام پرسپولیس را وارد این ماجرا کرده است؟

بیشتر بخوانید: خطر محرومیت از بیخ گوش آسانی و استقلال گذشت؟

حجت الله احمدی سخنگوی سازمان لیگ درخصوص ابهامات قرارداد آسانی، طاهری و ایری گفت: این مسائل مربوط به کمیته انضباطی است. دو باشگاه استقلال خوزستان و استقلال تهران پنجره نقل و انتقالاتشان بسته است ولی آبی پوشان خوزستان احتمالا بتواند در هفته های آینده بازیکن جذب کند. قرارداد آسانی به مدت دوسال است که درحال حاضر سال دومش را طی می‌کند. اگر مشکلی باشد بین بازیکن و باشگاه است اما او قرارداد جدیدی در سازمان لیگ ندارد.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پیش‌بینی اینکه یاسر آسانی در اسکواد نه‌چندان پرستاره استقلال به یکی از مهم‌ترین بازیکنان این تیم تبدیل شود، چندان دشوار نبود؛ اما شاید هیچ‌کس تصور نمی‌کرد همین بازیکن، خیلی زود به یکی از بزرگ‌ترین ابهام‌های حقوقی فصل استقلال تبدیل شود؛ ابهامی که مدیران باشگاه نه‌تنها برای حل آن عجله‌ای ندارند، بلکه ظاهراً ترجیح داده‌اند با بی‌خیالی از کنار آن عبور کنند.

داستان آسانی از همان ابتدا عجیب بود؛ بازیکنی که پس از یک رفت‌وبرگشت مبهم و فسخی که هنوز درباره جزئیات و اعتبار آن پرسش‌های جدی وجود دارد، بار دیگر به استقلال برگشت و گفته می‌شود مدیران باشگاه برای راضی کردن او به بازگشت، رقم سنگینی را پذیرفتند و حتی بخشی از این مبلغ را نقداً به حساب او واریز کردند. اما بازگشت آسانی پایان ماجرا نبود؛ تازه آغاز یک دردسر بزرگ‌تر بود.

دو باشگاه مس شهر بابک و نساجی نسبت به حضور این بازیکن در ترکیب استقلال اعتراض کرده‌اند و در ادامه، انتشار نامه ابلاغ فسخ قرارداد آسانی از سوی مدیر برنامه‌های او، ابهام‌های موجود را بیشتر کرده است. با این حال، واکنش مدیران استقلال به این بحران، عجیب‌تر از خود ماجراست: بازی دادن آسانی ادامه پیدا کرد؛ بدون اینکه ظاهراً تکلیف حقوقی پرونده به‌طور قطعی روشن شده باشد.

حالا همزمان با انتشار نامه فسخ آسانی با باشگاه استقلال، حرف‌های علی تاجرنیا، رئیس هیئت مدیره استقلال، نگرانی‌ها را چند برابر کرده است. تاجرنیا به صراحت اعلام کرده که پاسخ استعلام فیفا درباره وضعیت آسانی هنوز به باشگاه نرسیده! این اظهارنظر یعنی استقلال در دو هفته ابتدایی لیگ، بازیکنی را در ترکیب اصلی خود به میدان فرستاده که هنوز وضعیت حقوقی حضورش برای باشگاه به طور قطعی روشن نشده. سؤال ساده اما مهم اینجاست: اگر پاسخ فیفا هنوز نیامده، چرا استقلال این ریسک را پذیرفته است؟

بدتر از آن اینکه فتاحی نیز در توضیح این پرونده گفته فیفا در نامه نخست پاسخ قطعی به استعلام استقلال نداده و به همین دلیل نامه دیگری ارسال شده است. او همچنین تأکید کرده که هر تیمی می‌تواند شکایت کند و اگر مدارک کافی وجود داشته باشد، باشگاه مشکلی نخواهد داشت. اما دقیقاً همین جمله، جای نگرانی دارد. «اگر مدارک کافی وجود داشته باشد» یعنی چه؟

آیا مدیران استقلال هنگام تصمیم برای استفاده از آسانی، از قانونی بودن حضور او مطمئن بوده‌اند یا صرفاً امیدوار بوده‌اند مشکلی پیش نیاید؟ فرق این دو رویکرد برای باشگاهی که با پرونده‌های حقوقی متعدد دست‌وپنجه نرم می‌کند، بسیار زیاد است.

استقلال نمی‌تواند با چنین موضوع حساسی مانند یک اختلاف معمولی قراردادی برخورد کند. وقتی دو باشگاه نسبت به حضور یک بازیکن اعتراض کرده‌اند، نامه فسخ منتشر شده و از طرف دیگر هنوز پاسخ قطعی فیفا درباره وضعیت او در دست باشگاه نیست، دیگر صحبت از یک «حاشیه» نیست؛ صحبت از یک بحران حقوقی بالقوه است.

مسأله عجیب‌تر، بی‌تفاوتی مدیریتی در قبال این بحران است. تاجرنیا در حالی از نرسیدن پاسخ فیفا صحبت می‌کند که آسانی در هر دو هفته ابتدایی لیگ در ترکیب استقلال قرار گرفته است. یعنی مدیران باشگاه ابتدا تصمیم گرفته‌اند از بازیکن استفاده کنند و حالا منتظرند ببینند آیا نهاد بین‌المللی فوتبال با تصمیم آنها موافق است یا نه! این مدل مدیریت، اگر واقعاً اتفاق افتاده باشد، چیزی جز قمار با سرنوشت استقلال نیست.

آسانی ممکن است در زمین فوق‌العاده باشد، گل بزند، پاس گل بدهد و به یکی از ستاره‌های استقلال تبدیل شود؛ اما هیچ‌کدام از اینها نمی‌تواند یک سؤال حقوقی را پاک کند. اگر فردا مشخص شود حضور او در یکی از مسابقات غیرقانونی بوده، آن‌وقت دیگر عملکرد فنی او هیچ اهمیتی ندارد و استقلال باید پاسخگوی تبعاتی باشد که می‌تواند بسیار سنگین‌تر از از دست دادن چند امتیاز باشد.

مدیران استقلال باید به جای عادی‌سازی ماجرا، خیلی شفاف پاسخ بدهند: مبنای قانونی استفاده از آسانی چه بوده است؟ وقتی پاسخ قطعی فیفا هنوز نرسیده، چه کسی مسئولیت تصمیم به بازی دادن او را پذیرفته است؟ و اگر اعتراض‌های مس شهر بابک و نساجی به یک پرونده جدی تبدیل شود، چه کسی باید پاسخگوی تبعات آن باشد؟

این همان جایی است که نقش مدیریت مشخص می‌شود؛ مدیریت فقط امضای قرارداد و پرداخت پول نیست. مدیریت یعنی پیش‌بینی بحران، گرفتن استعلام پیش از تصمیم و مهم‌تر از همه، نپذیرفتن ریسک‌های غیرضروری.

استقلال در شرایطی که با هزار و یک مشکل مالی، مدیریتی و فنی دست‌وپنجه نرم می‌کند، ظاهراً یک بحران تازه را هم به جان خریده است؛ بحرانی که فعلاً خاموش است اما ممکن است با اولین رأی یا تصمیم حقوقی، ناگهان شعله‌ور شود.

تاجرنیا و مدیران استقلال باید توضیح بدهند چرا قبل از روشن شدن تکلیف حقوقی آسانی، او را به میدان فرستادند. هوادار استقلال حق دارد بداند این تصمیم بر اساس اطمینان حقوقی گرفته شده یا صرفاً یک ریسک مدیریتی بوده است.

چون اگر فردا پاسخ فیفا برخلاف انتظار استقلال باشد، دیگر نمی‌توان همه‌چیز را به «حاشیه»، «شکایت رقیبان» یا «انتظار برای پاسخ استعلام» تقلیل داد. آن روز باید پرسید چرا وقتی هنوز جواب نیامده بود، آسانی بازی کرد؟

253 258