نگاهی به مسیر درآمدزایی فراموش شده لیگ برتری‌ها؛ ترس بازی‌‎های تدارکاتی بزرگ ریخته شود - پارس فوتبال

به گزارش مشرق ، در چارچوب هفته دوم رقابت‌های لیگ برتر شب گذشته تیم فوتبال پرسپولیس تهران در ورزشگاه شهدای شهرقدس برابر تیم استقلال خوزستان به میدان رفت که در پایان این دیدار موفق شد با نتیجه ۴ بر یک این تیم را شکست دهد تا با دومین پیروز متوالی ۶ امتیازی شود و بالاتر از سایر مدعیان در صدر جدول قرار بگیرد.

پرسپولیس این فصل، متفاوت‌ترین نسخه سال‌های اخیر است. سرخ‌پوشان که در دو فصل اخیر با از دست دادن ستاره‌های خود و عدم جایگزین مناسب برای بازیکنان جدا شده عملکرد خوبی را در نقل و انتقالات تابستانی نداشتند؛ اینبار دست به یک اقدام جسورانه زدند و در تابستان ۱۴۰۵ دست به یک خانه تکانی اساسی زده تا جایی که شاهد تغییرات اساسی در بدنه باشگاه، اعضای کادرفنی و در نهایت بازیکنان هستیم.

مدیران پرسپولیس در این تابستان ملاحظات را کنار گذاشته و با شجاعت کامل چند بازیکن پابه‌سن‌گذاشته و کم‌اثر را از لیست خارج کردند تا با پرداخت مبالغ رضایت‌نامه، پدیده‌های درخشان یکی‌ دو سال اخیر فوتبال ایران را به خدمت بگیرند. سرخ‌پوشان در این پنجره نقل و انتقالاتی کمبودهای چند سال اخیر را بر طرف کردند و با جذب برخی بازیکنان حتی خیال خود بابت چند پنجره نقل و انتقالاتی آینده را نیز راحت کردند.

سرخ‌پوشان در این تابستان ستاره‌های جوانی را مثل دانیال ایری، محمدمهدی زارع، پوریا لطیفی‌فر و پوریا شهرآبادی را به بازیکنان جوانی همچون علیرضا عنایت‌زاده، امیرحسین محمودی، محمدحسین صادقی و یعقوب براجعه در ترکیب خود اضافه کردند. نکته جالب آنجاست که سن تمامی این بازیکنان عددی کمتر از ۲۳ را نشان می‌دهد و این یعنی مدیران پرسپولیس آینده خود را تا چند فصل با حضور این بازیکنان جوان بیمه کرده‌اند.

نکته جالب‌تر در خصوص قرارداد این بازیکنان است. پابشگاه پرسپولیس با گنجاندن «بند فسخ» در قرارداد ستاره‌های جوان؛ مسیری را ساخته که می‌تواند در آینده به درآمدزایی‌های ارزی و ریالی کلان از طریق ترانسفر این بازیکنان منجر شود.

مدیریت پرسپولیس طی سال‌های اخیر در بحث نقل و انتقالات همواره با انتقاداتی زیادی روبه‌رو بوده، اما می‌توان گفت سرخ‌پوشان در پنجره تابستانی توانسته‌اند نمره قبولی بگیرند و تیمی جوان، پرمهره و تشنه موفقیت را برای لیگ بیست و ششم آماده کنند.

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو،  تیم فوتبال پرسپولیس امروز در دیداری تدارکاتی با بازیکنان ذخیره خود، به مصاف تیم آریو اسلامشهر رفت و این تیم را با نتیجه ۴ بر ۲ شکست داد.

امیرحسین محمودی ('۳۲)، مهدی تیکدری ('۷۹ - پنالتی)، پوریا شهرابادی ('۸۷) و محمدحسین صادقی ('۹۲) در این بازی برای تیم تارتار گلزنی کردند.

بازیکنان اصلی پرسپولیس که در دیدار روز گذشته مقابل استقلال خوزستان بازی کردند، امروز به ریکاوری پرداختند. سرخپوشان روز گذشته در هفته دوم لیگ برتر با نتیجه ۴ بر یک استقلال خوزستان را شکست داده بودند.

انتهای پیام/

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پرسپولیس بعد از کنار رفتن رضا درویش و تیم مدیریتی او، روزهای سختی را پشت سر گذاشت؛ تیمی که فصل گذشته با وجود تغییرات روی نیمکت و حضور اوسمار، نتوانست از بحران خارج شود و با مجموعه‌ای از بازیکنان پا به سن گذاشته و پرحاشیه، به تیمی معمولی تبدیل شد. حتی حضور در تورنمنت سه‌جانبه نیز نتوانست تصویری امیدوارکننده از آینده سرخ‌ها ارائه کند. تابستان امسال اما ورق برگشت.

پیمان حدادی در فصل نقل‌وانتقالات عملکردی قابل قبول داشت. او در انتخاب سرمربی به سراغ یک گزینه داخلی امتحان‌پس‌داده و پرسپولیسی رفت و برخلاف برخی سناریوهای پرهزینه، وارد پروژه جذب مربی خارجی نشد. در بازار بازیکنان نیز خبری از خریدهای هیجانی و ستاره‌های گرانقیمت نبود و سیاست باشگاه به سمت جوان‌گرایی، نوسازی و ساختن تیمی برای آینده رفت. پرسپولیس پوست‌اندازی کرد و استارت امیدوارکننده‌ای در لیگ زد؛ درست در همین نقطه اما ظاهراً عده‌ای یاد صندلی مدیریت افتاده‌اند!

حالا که بحران‌های اصلی پشت سر گذاشته شده، تیم بسته شده و هواداران نسبت به شرایط فنی و نقل‌وانتقالاتی رضایت نسبی دارند، بعضی جریان‌های پشت پرده ظاهراً به دنبال آن هستند که در شرایط آرام، حاصل زحمات دیگران را مصادره کنند و به صندلی مدیریت باشگاه برسند؛ لقمه‌ای آماده که بدون تحمل هزینه‌های دوران بحران، در اختیارشان قرار گیرد. در مرکز این تحرکات، یک عضو پرنفوذ هیأت‌مدیره قرار دارد؛ فردی که پیش از این نیز دست‌کم دو بار برای در اختیار گرفتن سکان مدیریتی پرسپولیس خیز برداشته و حالا سومین پروژه خود را کلید زده. این پروژه را می‌توان «کودتای خاموش» گذاشت؛ کودتایی که قرار نیست با سروصدا آغاز شود، بلکه از تغییرات تدریجی، جابه‌جایی افراد و مهندسی ترکیب قدرت در هیأت‌مدیره عبور می‌کند.

مسأله فقط علاقه یک عضو هیأت‌مدیره به صندلی مدیرعاملی نیست؛ پرسش اصلی این است که آیا قرار است ساختار مدیریت پرسپولیس به تدریج به یک ساختار موازی تبدیل شود؟ ساختاری که در آن یک فرد، فراتر از جایگاه رسمی خود، در سیاست‌گذاری، امور اجرایی، رسانه، انتصابات، عزل‌ونصب‌ها و حتی تصمیمات مربوط به تیم‌های پایه و فوتبال زنان صاحب نفوذ باشد؟ اگر پاسخ مثبت است، این دیگر اختلاف‌نظر مدیریتی نیست؛ تلاش برای قبضه کردن قدرت در باشگاهی است که متعلق به هواداران است، نه یک فرد یا یک جریان خاص.

شنیده‌ها از آن حکایت دارد که همزمان با انتشار بعضی اخبار درباره احتمال تغییرات مدیریتی در پرسپولیس، تلاش‌هایی برای تغییر موازنه قدرت در باشگاه آغاز شده. سناریو ظاهراً ساده است؛ ابتدا تغییر بعضی افراد، سپس چینش نیروهای همسو در تعدادی از کرسی‌های هیأت‌مدیره و در نهایت شکل‌گیری اکثریتی که بتواند تصمیمات کلیدی باشگاه را در مسیر مورد نظر این عضو پرنفوذ هدایت کند. اگر چنین پروژه‌ای واقعاً در حال اجرا باشد، سؤال بزرگ این است که هدف از این همه تلاش چیست؟

پاسخ را شاید بتوان در همان صندلی مدیریتی جست‌وجو کرد؛ صندلی‌ای که بعضی افراد برای رسیدن به آن ظاهراً بارها نقشه کشیده‌اند و حالا بهترین زمان را برای اجرای سناریوی تازه مناسب دیده‌اند؛ زمانی که تیم فوتبال از بحران عبور کرده، نقل‌وانتقالات به پایان رسیده و مدیر فعلی می‌تواند ثمره تصمیماتش را در زمین ببیند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید مراقب بود؛ مبادا کسی بخواهد در روزهای سخت کنار گود بایستد، اما وقتی تیم ساخته شد و شرایط آرام گرفت، برای تصاحب فرمان باشگاه وارد میدان شود.

از سوی دیگر، اگر واقعاً مدیرعامل یا هیأت‌مدیره پرسپولیس ضعیف هستند و تغییر آنها ضرورت دارد، راه درست کاملاً روشن است: عملکرد همه اعضای هیأت‌مدیره باید بررسی شود، نقاط ضعف مشخص شود و درباره ادامه فعالیت یا پایان کار هرکدام تصمیم گرفته شود.

اینکه یک عضو هیأت‌مدیره با اتکا به ارتباطات و نفوذ خود تلاش کند ترکیب قدرت را تغییر دهد تا در نهایت خودش به قدرت بلامنازع باشگاه تبدیل شود، نه اصلاح مدیریتی است و نه اقدامی در راستای منافع پرسپولیس.

پرسپولیس پیش از این نیز هزینه ساختارهای موازی، چندصدایی مدیریتی و جنگ قدرت درون باشگاه را پرداخته. نتیجه این مدل مدیریت چیزی جز حاشیه، بی‌ثباتی، تصمیمات متناقض و فرسایش سرمایه اجتماعی باشگاه نبوده است. اکنون سؤال این است: آیا قرار است دوباره همان مسیر تکرار شود؟

عضو پرنفوذ هیأت‌مدیره که حالا برای سومین بار چشم به صندلی مدیریت دوخته، باید بداند که پرسپولیس آزمایشگاه پروژه‌های قدرت نیست. اگر ادعایی درباره ناکارآمدی مدیریت فعلی وجود دارد، باید شفاف و رسمی مطرح شود و اگر قرار است تغییری اتفاق بیفتد، باید بر اساس کارنامه باشد، نه مهندسی پشت پرده. هواداران پرسپولیس حق دارند بدانند چه کسانی در روزهای آرام باشگاه، در حال طراحی تغییرات هستند و چه کسی قرار است از این تغییرات سود ببرد. پرسپولیس مدیر می‌خواهد، نه مالک پشت پرده؛ اصلاح می‌خواهد، نه کودتای خاموش.