بازی بزرگ هفته، رودررویی دو مدعی قهرمانی در تهران که از جمله بازیهای ۶ امتیازی هر فصل است. استقلال برای ادامه روند ۱۰۰ درصدی برد آمده بود و سپاهان، برای تکرار هفته اول و فراموشی ناکامی هفته دوم، تیمهای بزرگی که بیش از بقیه ارزش بردن رقبای مستقیم در جدال رودررو را میدانند.
این مسابقه را استقلال برد و به همان اندازه، سپاهان باخت! یعنی نقشی که اشتباهات مهمان در این نتیجه داشت، کمتر از برنامههای میزبان برای برد و گلزنی نبود. محرم نویدکیا مثل فصل قبل و مثل بازی قبل، بازی بزرگ را به رقیب مستقیم باخت و سهراب بختیاریزاده مثل دو هفته قبل، با دستور حمله بیوقفه تیمش را به زمین فرستاده بود.
همین مسئله مهمترین عامل برتری آبیها در این مسابقه بود، برتری روحی – روانی ناشی از نتایج دو بازی قبل و فصل پیش، اهمیت حفظ روند موفق و ریکاوری بعد باخت. استقلال برای گلهای زود هنگام میآید و از گلزنی سیر نمیشود، اما سپاهان مثل دور رفت و برگشت فصل قبل، در شروع ناهماهنگ و ناامیدانه بازی میکند.
دیدیم که نیمه اول استقلال تیم برتر زمین در شروع بود و نیمه دوم سپاهان که برای جبران انگیزه داشت و با توجه به فرصت مربیان در رختکن، باید حمله می کرد اما فقط همین برای برد کافیست؟ از نظر فنی زوج قلب دفاع سپاهان …
