برخی اتفاقات در لیگ ما مدام تکرار میشود و آنقدر جالب است که در هیچ کجای دنیا نمونه و مثالی ندارد. اینکه اتفاقات یک مسابقه طی دو فصل در یک ورزشگاه خاص عیناً تکرار شود، از جمله همین عجایب فوتبال ماست.
فصل قبل، یکشنبه ۳۰ شهریور در همین نقش جهان و در دیدار دیدار هفته چهارم، سپاهان میزبان تراکتور بود. مثل همیشه دو مدعی قهرمانی و دو نماینده ایران در آسیا با لشکری از ملیپوش و لژیونر بازگشته، جدالی حساس داشتند که آن مسابقه با دبل امیرحسین حسینزاده در دقیقه پنجم وقتهای اضافه نیمه اول و دقیقه ششم وقتهای اضافه نیمه دوم، در مقابل تک گل محمد مهدی لطفی دقیقه ۶۱، با نتیجه ۲-۱ به سود مهمان تمام شد.
طبعاً هر نتیجه دلایلی دارد که همان موقع به آن پرداختیم. اینکه سپاهان در دقایق تلف شده هر دو نیمه مراقب بهترین بازیکن تیم حریف نبود و از او ضربه خورد، ترجیع بند تمام نقدهای کارشناسان بود که انتظار میرفت سرلوحه کادر فنی سپاهان و محرم نوید کیا قرار گیرد. اگر کادر فنی سپاهان تغییر میکرد یا مثلاً دروازهبان این تیم عوض میشد، یا به جای تراکتور و حسینزاده، بازیکنی دیگر با لباس تیمی دیگر مقابل سپاهان این اتفاقات را تکرار میکرد، بازهم ایراد زردها بود چه رسد به اینکه همه چیز عینا تکرار شود.
این فصل دوباره دور رفت سپاهان میزبان تراکتور شد و دوباره در ورزشگاه نقش جهان، دو گل از امیرحسین حسینزاده -این بار در دقایق آخر نیمه دوم- دریافت کرد. و البته موفق به زدن همان تک گل فصل قبل هم نشد. اتفاق یعنی فقط یک بار، وقتی مساله ای تکرار شود، یعنی فرایند است نه اتفاق و باید بررسی شود. حتی اگر محرم مثل فصل قبل که بعد دو شکست خانگی و دو مساوی بیرون خانه از هفته پنجم پیروزیهای متوالی را استارت و با ۱۱ برد قهرمان نیم فصل شد، درخشش را تکرار کند، باز فرقی در اصل قضیه نکرده و سپاهان دوباره از یک ناحیه و یک بازیکن ضربه خورده است.