پیوستن محمد زارعی مدافع جوان سابق بعثت کرمانشاه به چادرملو اردکان با قراردادی سه‌ساله

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ پرسپولیس بعد از کنار رفتن رضا درویش و تیم مدیریتی او، روزهای سختی را پشت سر گذاشت؛ تیمی که فصل گذشته با وجود تغییرات روی نیمکت و حضور اوسمار، نتوانست از بحران خارج شود و با مجموعه‌ای از بازیکنان پا به سن گذاشته و پرحاشیه، به تیمی معمولی تبدیل شد. حتی حضور در تورنمنت سه‌جانبه نیز نتوانست تصویری امیدوارکننده از آینده سرخ‌ها ارائه کند. تابستان امسال اما ورق برگشت.

پیمان حدادی در فصل نقل‌وانتقالات عملکردی قابل قبول داشت. او در انتخاب سرمربی به سراغ یک گزینه داخلی امتحان‌پس‌داده و پرسپولیسی رفت و برخلاف برخی سناریوهای پرهزینه، وارد پروژه جذب مربی خارجی نشد. در بازار بازیکنان نیز خبری از خریدهای هیجانی و ستاره‌های گرانقیمت نبود و سیاست باشگاه به سمت جوان‌گرایی، نوسازی و ساختن تیمی برای آینده رفت. پرسپولیس پوست‌اندازی کرد و استارت امیدوارکننده‌ای در لیگ زد؛ درست در همین نقطه اما ظاهراً عده‌ای یاد صندلی مدیریت افتاده‌اند!

حالا که بحران‌های اصلی پشت سر گذاشته شده، تیم بسته شده و هواداران نسبت به شرایط فنی و نقل‌وانتقالاتی رضایت نسبی دارند، بعضی جریان‌های پشت پرده ظاهراً به دنبال آن هستند که در شرایط آرام، حاصل زحمات دیگران را مصادره کنند و به صندلی مدیریت باشگاه برسند؛ لقمه‌ای آماده که بدون تحمل هزینه‌های دوران بحران، در اختیارشان قرار گیرد. در مرکز این تحرکات، یک عضو پرنفوذ هیأت‌مدیره قرار دارد؛ فردی که پیش از این نیز دست‌کم دو بار برای در اختیار گرفتن سکان مدیریتی پرسپولیس خیز برداشته و حالا سومین پروژه خود را کلید زده. این پروژه را می‌توان «کودتای خاموش» گذاشت؛ کودتایی که قرار نیست با سروصدا آغاز شود، بلکه از تغییرات تدریجی، جابه‌جایی افراد و مهندسی ترکیب قدرت در هیأت‌مدیره عبور می‌کند.

مسأله فقط علاقه یک عضو هیأت‌مدیره به صندلی مدیرعاملی نیست؛ پرسش اصلی این است که آیا قرار است ساختار مدیریت پرسپولیس به تدریج به یک ساختار موازی تبدیل شود؟ ساختاری که در آن یک فرد، فراتر از جایگاه رسمی خود، در سیاست‌گذاری، امور اجرایی، رسانه، انتصابات، عزل‌ونصب‌ها و حتی تصمیمات مربوط به تیم‌های پایه و فوتبال زنان صاحب نفوذ باشد؟ اگر پاسخ مثبت است، این دیگر اختلاف‌نظر مدیریتی نیست؛ تلاش برای قبضه کردن قدرت در باشگاهی است که متعلق به هواداران است، نه یک فرد یا یک جریان خاص.

شنیده‌ها از آن حکایت دارد که همزمان با انتشار بعضی اخبار درباره احتمال تغییرات مدیریتی در پرسپولیس، تلاش‌هایی برای تغییر موازنه قدرت در باشگاه آغاز شده. سناریو ظاهراً ساده است؛ ابتدا تغییر بعضی افراد، سپس چینش نیروهای همسو در تعدادی از کرسی‌های هیأت‌مدیره و در نهایت شکل‌گیری اکثریتی که بتواند تصمیمات کلیدی باشگاه را در مسیر مورد نظر این عضو پرنفوذ هدایت کند. اگر چنین پروژه‌ای واقعاً در حال اجرا باشد، سؤال بزرگ این است که هدف از این همه تلاش چیست؟

پاسخ را شاید بتوان در همان صندلی مدیریتی جست‌وجو کرد؛ صندلی‌ای که بعضی افراد برای رسیدن به آن ظاهراً بارها نقشه کشیده‌اند و حالا بهترین زمان را برای اجرای سناریوی تازه مناسب دیده‌اند؛ زمانی که تیم فوتبال از بحران عبور کرده، نقل‌وانتقالات به پایان رسیده و مدیر فعلی می‌تواند ثمره تصمیماتش را در زمین ببیند. این دقیقاً همان نقطه‌ای است که باید مراقب بود؛ مبادا کسی بخواهد در روزهای سخت کنار گود بایستد، اما وقتی تیم ساخته شد و شرایط آرام گرفت، برای تصاحب فرمان باشگاه وارد میدان شود.

از سوی دیگر، اگر واقعاً مدیرعامل یا هیأت‌مدیره پرسپولیس ضعیف هستند و تغییر آنها ضرورت دارد، راه درست کاملاً روشن است: عملکرد همه اعضای هیأت‌مدیره باید بررسی شود، نقاط ضعف مشخص شود و درباره ادامه فعالیت یا پایان کار هرکدام تصمیم گرفته شود.

اینکه یک عضو هیأت‌مدیره با اتکا به ارتباطات و نفوذ خود تلاش کند ترکیب قدرت را تغییر دهد تا در نهایت خودش به قدرت بلامنازع باشگاه تبدیل شود، نه اصلاح مدیریتی است و نه اقدامی در راستای منافع پرسپولیس.

پرسپولیس پیش از این نیز هزینه ساختارهای موازی، چندصدایی مدیریتی و جنگ قدرت درون باشگاه را پرداخته. نتیجه این مدل مدیریت چیزی جز حاشیه، بی‌ثباتی، تصمیمات متناقض و فرسایش سرمایه اجتماعی باشگاه نبوده است. اکنون سؤال این است: آیا قرار است دوباره همان مسیر تکرار شود؟

عضو پرنفوذ هیأت‌مدیره که حالا برای سومین بار چشم به صندلی مدیریت دوخته، باید بداند که پرسپولیس آزمایشگاه پروژه‌های قدرت نیست. اگر ادعایی درباره ناکارآمدی مدیریت فعلی وجود دارد، باید شفاف و رسمی مطرح شود و اگر قرار است تغییری اتفاق بیفتد، باید بر اساس کارنامه باشد، نه مهندسی پشت پرده. هواداران پرسپولیس حق دارند بدانند چه کسانی در روزهای آرام باشگاه، در حال طراحی تغییرات هستند و چه کسی قرار است از این تغییرات سود ببرد. پرسپولیس مدیر می‌خواهد، نه مالک پشت پرده؛ اصلاح می‌خواهد، نه کودتای خاموش.

به گزارش "ورزش سه"، رومرو اوایل همین ماه با موافقت تاتنهام راهی پایتخت اسپانیا شد. این مدافع آرژانتینی پنج فصل در این باشگاه حضور داشت. این بازیکن آرژانتینی که فصل گذشته در چهار مقطع مختلف با محرومیت مواجه شد، با مبلغی در حدود ۳۴.۲ میلیون پوند از تاتنهام جدا شد. تاتنهام با فروش این مدافع درآمد کسب کرد و رومرو نیز از فرصت حضور در تیم اسپانیایی استقبال کرد.

شرینگهام در گفت‌وگویی از این انتقال ابراز تعجب کرد و گفت برایش قابل درک نیست که تاتنهام یکی از بهترین بازیکنانش را در بازار نقل‌وانتقالات امروزی، با قیمت‌هایی که ارزش بازیکنان به شکل چشمگیری افزایش یافته، با چنین مبلغ پایینی فروخته است.

شرینگهام گفت:«رومرو به اتلتیکومادرید رفته تا زیر نظر دیه‌گو سیمئونه، یک مربی آرژانتینی، بازی کند که تیمش را وادار می‌کند در تمام نقاط زمین با سرسختی و جنگندگی مقابل حریفان بازی کند. رومرو هم در این زمینه نفر اول است.»

او ادامه داد:«نمی‌توانستید گزینه‌ای مناسب‌تر از این برای او پیدا کنید و برای سیمئونه و سبک بازی‌ای که می‌خواهد، بازیکنی بهتر از او برای پست کاپیتان، رهبر و مدافع تیم پیدا نمی‌کردید.»

شرینگهام سپس با اشاره به مبلغ انتقال رومرو گفت:«تاتنهام هاتسپر چقدر بابت او دریافت کرد؟ ۳۴ میلیون پوند؟ او قهرمان جام جهانی است و تازه وارد دوران اوج فوتبالش شده است! این مبلغ بسیار پایین است. اگر می‌خواستید یکی دیگر از بهترین مدافعان میانی فوتبال را که در چند دوره جام جهانی عملکرد فوق‌العاده‌ای داشته، جذب کنید، آیا اصلاً با ۳۴ میلیون پوند می‌توانستید پای میز مذاکره بروید؟ ما درباره رقم ۱۰۰ میلیون پوند برای یک بازیکن سطح بالا صحبت می‌کنیم. بنابراین نمی‌فهمم تاتنهام چطور در نهایت او را با چنین مبلغی فروخته است.»

پایگاه خبری فوتبالی- پرونده انتقال عمر مرموش به تاتنهام همچنان یکی از مهم‌ترین سوژه‌های روزهای پایانی بازار نقل‌وانتقالات است. 

به گزارش فوتبالی، طبق گزارش‌های منتشرشده، مذاکرات میان تاتنهام و منچسترسیتی برای انتقال مهاجم مصری ادامه دارد و دو باشگاه در حال بررسی جزئیات یک معامله احتمالی هستند. 

این مذاکرات در ابتدا بیشتر حول ساوینیو جریان داشت، اما تاتنهام در ادامه نام مرموش را نیز وارد مذاکرات کرد تا احتمال شکل‌گیری یک انتقال دوگانه میان دو باشگاه مطرح شود. 

منابع مختلف گزارش داده‌اند که گفت‌وگوها پیشرفت کرده، هرچند در مقطع فعلی هنوز توافق نهایی برای انتقال مرموش حاصل نشده است. 

مرموش در ژانویه ۲۰۲۵ از اینتراخت فرانکفورت به منچسترسیتی پیوست و در شروع حضورش در انگلیس نمایش‌های امیدوارکننده‌ای داشت. 

با این حال، افزایش رقابت در خط حمله و حضور ارلینگ هالند، جرمی دوکو و رایان شرکی باعث شد نقش او در ترکیب تیم محدودتر شود. بر اساس گزارش‌ها، مرموش فصل گذشته در ۳۷ مسابقه تنها ۱۰ گل به ثمر رساند. 

تاتنهام که تابستان شلوغی را پشت سر گذاشته، به دنبال تقویت جدی خط حمله خود است و روبرتو دی‌زربی علاقه دارد گزینه‌های بیشتری برای بخش هجومی در اختیار داشته باشد. جذب مرموش می‌تواند به سرمربی ایتالیایی امکان استفاده از یک مهاجم چندپسته را بدهد؛ بازیکنی که توانایی بازی در مرکز و جناح چپ خط حمله را دارد. 

از سوی دیگر، گزارش‌ها درباره موضع منچسترسیتی یکدست نیست. برخی منابع از آمادگی سیتی برای فروش هر دو بازیکن در صورت دریافت پیشنهاد مناسب خبر داده‌اند، در حالی که منابع دیگری تأکید کرده‌اند که جدایی مرموش آسان نخواهد بود و سیتی برای فروش او مبلغ بسیار بالایی می‌خواهد. 

در مجموع، مذاکرات همچنان ادامه دارد و توافق نهایی هنوز به دست نیامده است؛ اما اگر تاتنهام بتواند هم مرموش و هم ساوینیو را به لندن ببرد، شاهد یکی از بزرگ‌ترین معاملات دوگانه این پنجره خواهیم بود؛ معامله‌ای که ارزش مجموع آن در گزارش‌ها حدود ۱۵۰ میلیون یورو برآورد شده است.