سنگربان سابق آتزوری این موضوع را در گفتگو با گازتادلواسپورت تأیید کرد: «آنها به من شغلی به عنوان مدیر تیمهای ملی پیشنهاد دادند که مسئول هماهنگی بین تیم بزرگسالان و تیمهای پایه بود. اشتیاق آنها من را به تردید انداخت، اما روی تصمیم خود محکم ایستادم؛ از سال ۱۹۹۱ تا کنون، هیچگاه بیش از ۲۰ روز به خودم استراحت نداده بودم و وقت آن رسیده بود تا وقتم را وقف کسانی کنم که خودشان را وقف من کردهاند: همسرم، فرزندانم و پدر و مادرم. نیاز داشتم دوباره انرژی بگیرم.»
بنابراین برای نخستین بار در طول بیش از ۳۰ سال، بوفون تحولات فوتبال ایتالیا را از بیرون دنبال خواهد کرد و از همین دیدگاه، نظرات جالب و مهمی را مطرح کرده است: «در نهایت، روبرتو مانچینی انتخابی کاملاً فنی و درست است، چرا که نشان داده سبک بازی کارآمد و جذاب دارد. اگر من جای پیاسجی، بایرن، رئال مادرید، یووه یا هر باشگاه بزرگ دیگری بودم، حتماً او را مد نظر قرار میدادم.» با این وجود، بوفون خداحافظی خود از تیم ملی در سال ۲۰۲۳ را فراموش نکرده است: «او دارد با کسی صحبت میکند که همراه یووه به سری B سقوط کرد و ۵۰۰ هزار یورو از دستمزدش را فقط به خاطر حس تعلق خاطر بخشید.»
دفاع بوفون از پیرلو و واقعیت انتخاب گواردیولا
دیدگاه دروازهبان افسانهای تیم ملی ایتالیا درباره آندرهآ پیرلو و پپ گواردیولا — دو گزینهای که پیش از آمدن مانچینی برای هدایت ایتالیا مطرح بودند — کاملاً شفاف است: «خوشحالم که آندرهآ وارد چنین مسیر دشواری نشد، چرا که شرایط اصلاً ایدهآل نبود. ماجرای شرکت شرطبندی روسی یک تلاش سیاسی ناشیانه و شکستخورده بود تا او را ‘نامناسب’ جلوه دهند… اما با وجود تمام این اتفاقات ناخوشایند، من همچنان عمیقاً باور دارم که باید عاشق ایتالیا باشیم؛ با همان عشق سرسختانه و بیریا که یک تبعیدی به سرزمین مادریاش دارد. مطرح شدن نام گواردیولا به تنهایی انگیزه و شوک مثبتی ایجاد میکرد و ما به آن نیاز داشتیم. اما حتی با حضور او نیز هیچ تضمینی برای کسب نتیجه وجود نداشت؛ او بزرگترین مربی ۳۰ سال اخیر است، اما همیشه در سطح باشگاهی کار کرده و هدایت تیم ملی دنیای کاملاً متفاوتی دارد.»
انتخاب خود بوفون متفاوت بوده است: «هدف اصلی، صعود به جام جهانی چهار سال آینده است. بر همین اساس، من اول آنتونیو کونته را انتخاب میکردم، سپس فرانچسکو بالدینی و به همین ترتیب مربیان دیگر را .»
هشدار تلخ سنگربان افسانهای به فوتبال ایتالیا
در نهایت، سرپرست سابق تیم ملی ایتالیا درباره کل سیستم فوتبال این کشور جمعبندی میکند: «ما زمانی بهترین لیگ فوتبال دنیا بودیم و تمام قهرمانان بزرگ در اینجا بازی میکردند. امروز شاید پنجمین لیگ اروپا باشیم، اما فشارها دقیقاً مانند گذشته است: مربیانی که هر یکشنبه برای حفظ شغل خود میجنگند و هوادارانی که به هیچ وجه بخشنده نیستند.
ما تبدیل به یک لیگ واسطه و سکوی پرتاب شدهایم؛ باشگاههای بزرگ بازیکنانشان را برای رشد به اینجا میفرستند، ولی هیچ فضایی برای جوانان خودمان وجود ندارد! متوجه این موضوع هستید؟ ما بازیکنان مهم و بااستعدادی داریم، اما خودمان را به ندیدن میزنیم اما میدانیم فوتبال طی بیست سال اخیر به طور بنیادی تغییر کرده است. عبارت ‘ما ایتالیا هستیم’ شعار قشنگی است. ما همواره ایتالیایی خواهیم ماند، چرا که تاریخ پاکشدنی نیست، اما دیگران در حال یادگیری هستند تا مانند ما شوند یا حتی از ما پیشی بگیرند.»
