طبق تحلیلی از نشنال اینترست، آمریکا برخلاف دهه ۱۹۸۰ که در جریان جنگ ایران و عراق با اجرای عملیات «ارنت ویِل» نفتکشهای کویتی را در خلیج فارس اسکورت میکرد، در جنگ کنونی با ایران از تکرار چنین راهبردی خودداری کرده است؛ موضوعی که به گفته یک تحلیلگر آمریکایی، ضعفهای گسترده نیروی دریایی این کشور را آشکار میکند.جیمز هولمز، نویسنده این تحلیل، میپرسد چرا نیروی دریایی آمریکا برای باز کردن تنگه هرمز و تضمین عبور کشتیهای تجاری، راهبرد کاروانهای دریایی دهه ۱۹۸۰ را تکرار نمیکند. او در پاسخ، شش دلیل اصلی را برمیشمارد که نشان میدهد شرایط امروز برای آمریکا بهمراتب دشوارتر از دوران جنگ نفتکشهاست.نخست اینکه آمریکا در دهه ۱۹۸۰ مستقیماً با ایران در جنگ نبود. در عملیات «ارنت ویل»، نیروی دریایی آمریکا عمدتاً در موضع دفاعی قرار داشت و ایران نیز انگیزهای برای کشاندن آمریکا به جنگ نداشت. اما امروز آمریکا مستقیماً در جنگ با ایران مشارکت دارد و ایران نیز در شرایطی قرار گرفته که به گفته هولمز، آن را در صورت لزوم به جنگ تمام عیار می کشاند.دومین تفاوت، آمادگی بسیار بیشتر ایران برای جنگ در خلیج فارس است. به نوشته هولمز، ایران طی دهههای گذشته با مطالعه ارتش آمریکا، نیروهای خود را برای مقابله با یک جنگ احتمالی با واشنگتن سازماندهی کرده است. ایران زرادخانه بزرگی از موشکها و پهپادها ایجاد کرده، تأسیسات نظامی خود را در مناطق زیرزمینی و مستحکم مستقر کرده و ساختار فرماندهی خود را بهگونهای غیرمتمرکز کرده است که حتی حملات سنگین نیز نتواند بهسادگی توان پاسخگویی آن را از بین ببرد.
به نوشته این تحلیل، ایران برای جلوگیری از عبور کشتیها از تنگه هرمز نیز الزاماً نیازی به غرق کردن تعداد زیادی کشتی ندارد. حتی حملات پراکنده میتواند شرکتهای کشتیرانی و بیمهگران را از پذیرش ریسک عبور از تنگه منصرف کند؛ در نتیجه، ایجاد ترس در میان مالکان کشتیها میتواند به اندازه غرق کردن کشتیها مؤثر باشد.سومین عامل، خطر بالای اسکورت نفتکشها برای نیروهای آمریکایی است. هولمز به حوادث دهه ۱۹۸۰ اشاره میکند؛ از جمله حمله اشتباهی یک جنگنده عراقی به …
