تباس دوباره به اینفانتینو حمله کرد

به گزارش "ورزش سه"، برزیل میزبان بازی افتتاحیه، یکی از نیمه‌نهایی‌ها و فینال جام جهانی زنان ۲۰۲۷ خواهد بود. این رقابت‌ها با حضور ۳۲ تیم، روز ۲۴ ژوئن در ورزشگاه تاریخی ماراکانا در ریودوژانیرو آغاز می‌شود و فینال نیز روز ۲۵ ژوئیه در همین ورزشگاه برگزار خواهد شد.

سائوپائولو میزبان نیمه‌نهایی دیگر و دیدار رده‌بندی است و شش شهر دیگر نیز میزبان مراحل مختلف مسابقات خواهند بود. در مجموع، هر هشت شهر میزبان حداقل هفت بازی خواهند بود. ماراکانا با میزبانی فینال ۲۰۲۷، به سومین ورزشگاه تاریخ تبدیل می‌شود که هم میزبان فینال جام جهانی مردان و هم زنان بوده است. 

جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، درباره میزبانی برزیل گفت:«همین که به شور، رنگ و انرژی فوق‌العاده‌ای که هواداران برزیلی در این مسابقات به نمایش خواهند گذاشت و از جهان در هشت شهر پرجنب‌وجوش این کشور میزبانی خواهند کرد، فکر می‌کنم، هیجان‌زده می‌شوم.»

به گزارش ورزش سه، بارسلونا امسال تابستان دست به جیب شده و با شرایط مالی بهتر نسبت به سال‌های گذشته، چند بازیکن سرشناس را به خدمت گرفته است، اما در کنار خریدهایی مثل آنتونی گوردون، کریم آدیمی و به‌خصوص رودری، هانسی فلیک همچنان نگاه ویژه‌ای به استعدادهای لاماسیا دارد؛ بازیکنانی که قرار است در فصل پیش رو فرصت بیشتری برای حضور در تیم اصلی پیدا کنند.

قهرمان اسپانیا علاوه بر این نفرات، در آستانه بازگرداندن ژائو کانسلو قرار دارد و دکو همچنان به دنبال اضافه کردن یک مهره هجومی دیگر به تیم است. در حال حاضر لائوتارو مارتینز، مهاجم اینتر، هدف شماره یک بارسلونا محسوب می‌شود؛ چرا که پرونده جذب خولین آلوارز به طور کامل منتفی شده است.

بارسلونا همچنین تلاش دارد از همین حالا برای تابستان ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی کند؛ تابستانی که به دلیل کاهش درآمدهای باشگاه در پی ادامه بازسازی نوکمپ و بازگشت دوباره تیم به ورزشگاه مونتجوئیک، دست مدیران برای خرید بازیکن بسته‌تر خواهد بود. با این حال، DNA بارسلونا همچنان به لاماسیا گره خورده است و به نظر می‌رسد فصل جدید نیز فرصت مهمی برای چند استعداد جوان این باشگاه باشد.

آلوارو کورتس، مدافعی به سبک اصیل بارسا

آلوارو کورتس، ۲۱ ساله، فصل گذشته کاپیتان تیم دوم بارسلونا بود و با جدایی رونالد آرائوخو، فرصت خوبی برای حضور در تیم اصلی پیدا کرده است. نکته مهم اینکه بارسا قصد ندارد برای پر کردن جای خالی مدافع اروگوئه‌ای بازیکن جدیدی جذب کند و همین می‌تواند مسیر کورتس را برای رسیدن به تیم اول هموارتر کند.

این مدافع چپ‌پا، از نظر سبک بازی شباهت زیادی به مدافعان سنتی بارسلونا دارد. او در جای‌گیری و خواندن بازی بسیار هوشمندانه عمل می‌کند و در کار با توپ کیفیت بالایی دارد.

کورتس از نظر فیزیکی هم بازیکن قدرتمندی است و همین ویژگی به او اجازه می‌دهد در دوئل‌ها موفق باشد. رسانه‌هایی که شرایط بارسلونا را از نزدیک دنبال می‌کنند، همچنین از شخصیت قدرتمند این بازیکن به عنوان یکی دیگر از نقاط قوتش یاد کرده‌اند.

ژاوی اسپارت، محبوب ویژه فلیک

اگر قرار باشد از بین استعدادهای لاماسیا یک بازیکن بیش از بقیه فرصت بازی پیدا کند، ژاوی اسپارت، ۱۹ ساله، یکی از جدی‌ترین گزینه‌هاست.

فلیک علاقه بسیار زیادی به این بازیکن دارد و بارها به صورت علنی از کیفیت او تمجید کرده است. سرمربی بارسلونا فصل گذشته چندین بار از اسپارت استفاده کرد. فلیک اخیراً درباره او گفته بود: «او بازیکنی در سطح بالاست.»

اسپارت بازیکنی است که در پست دفاع راست بازی می‌کند، اما توانایی حضور در خط میانی را هم دارد. چندپسته بودن، در کنار بلوغ فوق‌العاده او در بازی، باعث شده اسپارت به گزینه‌ای جدی برای خط میانی بارسلونا تبدیل شود.

ابریما تونکارا، جواهری ۱۶ ساله

وقتی از استعداد ناب صحبت می‌کنیم، ابرِیما تونکارای ۱۶ ساله، بازیکنی است که می‌تواند هواداران بارسلونا را در نوکمپ نیم‌خیز کند.

این هافبک هجومی بازیکنی بسیار کامل است و از نظر ویژگی‌های فنی و سبک بازی، تفاوت‌هایی با محصولاتی دارد که معمولا از لاماسیا بیرون می‌آیند.

تونکارا به لطف قدرت بدنی و قدرت دوندگی انفجاری بالای خود، به‌سادگی می‌تواند در نبردهای یک مقابل یک تفاوت ایجاد کند. او از آن دسته بازیکنانی است که می‌تواند به تنهایی یک خط دفاعی را به دردسر بیندازد و در رده سنی خود، یکی از بهترین دریبل‌زن‌های فوتبال جهان به شمار می‌رود.

حمزه عبدالکریم، پدیده‌ای که زودتر از انتظار رسید

حمزه عبدالکریم، ۱۸ ساله، فصل گذشته در میانه راه به بارسلونا اضافه شد، اما خیلی زود توانست همه را تحت تاثیر قرار دهد.

او امسال تابستان در پیش‌فصل بارسا بارها گلزنی کرد و ویژگی‌های یک مهاجم فرصت‌طلب و به قول کاتالان‌ها «روباه محوطه جریمه» را به نمایش گذاشت؛ خصوصیاتی که می‌تواند به او اجازه دهد در کنار تیم اصلی باقی بماند و به مرور فرصت‌هایی برای حضور در مسابقات به دست بیاورد.

جسی بیسیوو، گزینه‌ای برای روزهای شلوغ

در کنار این چهار بازیکن، جسی بیسیوو، ۱۸ ساله، هم شایسته توجه است. این بازیکن به تازگی از بروژ به بارسلونا پیوسته و اگرچه در پست‌های کناری با رقابت بسیار بیشتری نسبت به سایر استعدادهای این فهرست مواجه است، اما در همین مدت کوتاه توانایی‌هایش را نشان داده است.

بیسیوو ثابت کرده که در صورت مصدومیت بازیکنان اصلی یا نیاز فلیک به چرخش در ترکیب، می‌تواند پاسخ اعتماد کادر فنی را بدهد.

به گزارش گروه ورزشی خبرگزاری دانشجو؛ یوفا و کونکاکاف در حال بررسی پروژه‌ای هستند که در صورت عملی شدن می‌تواند یکی از بزرگ‌ترین تغییرات سال‌های اخیر در تقویم فوتبال ملی را رقم بزند؛ ایجاد یک لیگ ملت‌های مشترک بیم اروپا و آمریکای شمالی که قرار است تمامی 96 تیم ملی عضو این دو کنفدراسیون را شامل شود.

این پروژه هنوز در مراحل ابتدایی قرار دارد و جزئیات نهایی آن مشخص نشده، اما بر اساس اطلاعات منتشرشده در رسانه‌های بریتانیایی، مسابقات احتمالا از سال 2028 و پس از پایان جام ملت‌های اروپا آغاز خواهد شد.

این طرح در شرایطی مطرح شده که روابط کنفدراسیون‌های قاره‌ای و فیفا به ریاست جانی اینفانتینو بسیار پرتنش شده است. یوفا و کونکاکاف در ماه‌های اخیر همکاری نزدیک‌تری داشته‌اند و حتی گفته می‌شود دو کنفدراسیون در حال بررسی گزینه‌ای جایگزین برای انتخابات ریاست فیفا در مارس سال آینده هستند.  

اروپا و آمریکای شمالی؛ یک لیگ ملت‌های متفاوت

ایده مطرح‌شده قرار است تا حد زیادی از ساختار لیگ ملت‌های فعلی یوفا و کونکاکاف استفاده کند. تیم‌ها در چند سطح مختلف تقسیم خواهند شد و پس از مرحله گروهی، مسابقات حذفی و در نهایت یک تورنمنت نهایی به سبک فاینال فور برگزار خواهد شد.

در بالاترین سطح، تیم‌هایی مثل اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان می‌توانند با قدرت‌های فوتبال آمریکای شمالی مثل مکزیک، آمریکا و کانادا روبرو شوند.

در چنین شرایطی، دیدارهای رسمی تیم‌های بزرگ اروپایی و نمایندگان آمریکای شمالی به شکل قابل توجهی افزایش پیدا خواهد کرد؛ مسابقاتی که هم از نظر ورزشی جذابیت بالایی دارند و هم می‌توانند بازار بزرگی را هدف قرار دهند.

حداقل در شکل فعلی طرح، قرار نیست برنامه‌ریزی مسابقات تاریخ‌های جدیدی به تقویم ملی اضافه کند. یعنی فیفا دِی‌های اضافی نخواهیم داشت. مرحله گروهی احتمالا در پنجره‌های ملی سپتامبر، اکتبر و نوامبر برگزار می‌شود، دیدارهای حذفی در ماه مارس و تورنمنت نهایی در ژوئن برگزار خواهد شد.

به این ترتیب، مسابقات جدید قرار است جای بخشی از دیدارهای ملی فعلی را بگیرد، نه اینکه تقویم بازیکنان را بیشتر فشرده کند. همچنین تلاش خواهد شد بازی‌ها در مناطق جغرافیایی نزدیک به هم برگزار شوند تا میزان سفرهای طولانی کاهش پیدا کند.

پروژه‌ای با گردش مالی بالا

تمام 96 فدراسیون عضو یوفا و کونکاکاف در این پروژه حضور خواهند داشت و بخشی از درآمد حاصل از مسابقات می‌تواند بین آنها توزیع شود.

این برای تیم‌های ملی کشورهای کوچک‌تر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که علاوه بر درآمد بیشتر، فرصت رویارویی با تیم‌های قدرتمندتر را به دست خواهند آورد.

البته قدرت‌های بزرگ هم دلایل اقتصادی کافی برای حمایت از این پروژه دارند. دیدار تیم‌های مطرح اروپا و تیم‌های ملی آمریکا، مکزیک و کانادا می‌تواند بازار تجاری بسیار بزرگی در آمریکای شمالی ایجاد کند.

مکزیک هم می‌تواند یکی از برندگان این طرح باشد. فدراسیون فوتبال این کشور در گذشته احتمال جدایی از کونکاکاف و پیوستن به کونمبول (آمریکای جنوبی) را بررسی کرده بود. این تلاش مکزیک دلایل ورزشی و اقتصادی داشت. برگزاری منظم مسابقات مقابل تیم‌های قدرتمند اروپایی می‌تواند جذابیت چنین تغییری را برای مکزیک کاهش دهد.

یک چالش تازه برای اینفانتینو؟

این پروژه در شرایطی شکل می‌گیرد که اختلافات یوفا و کونکاکاف با فیفا افزایش یافته است. دو کنفدراسیون با طرح جانی اینفانتینو برای جذب سرمایه‌گذاران خصوصی در مسابقات فیفا مخالفت کرده‌اند و پس از مطرح شدن این پروژه، همکاری آنها افزایش پیدا کرده است.

یوفا و کونکاکاف در ماه آوریل و در کنگره فیفا در ونکوور تفاهم‌نامه‌ای برای تقویت همکاری بین دو سازمان امضا کردند و در هفته‌های اخیر این همکاری در پی اختلافات بر سر مدیریت فوتبال جهان جدی‌تر شده است.

خ

نوز مشخص نیست لیگ ملت‌های مشترک برای برگزاری به تأیید فیفا نیاز خواهد داشت یا نه. از آنجا که مسابقات قرار است در پنجره‌های ملی موجود برگزار شود، برگزارکنندگان احتمالا استدلال خواهند کرد که نیازی به ایجاد تاریخ‌های جدید نیست. با این حال، اگر این پروژه به عنوان جایگزینی برای مسابقات تحت مدیریت فیفا تلقی شود، می‌تواند به موضوعی حساس تبدیل شود.

آسیا هم چشم به پروژه دوخته است

ماجرا شاید در آینده به اروپا و آمریکای شمالی محدود نماند. کنفدراسیون فوتبال آسیا هم علاقه خود را به حضور احتمالی در چنین پروژه‌ای نشان داده است، هرچند اضافه شدن AFC در شرایط فعلی بیشتر یک هدف بلندمدت محسوب می‌شود.

آسیا در حال حاضر لیگ ملت‌های مستقلی ندارد و نداشتن لیگ ملتها پیوستن فوری این کنفدراسیون به طرح مشترک را دشوار می‌کند. با این حال، ساختار مسابقات می‌تواند به شکلی طراحی شود که در آینده امکان گسترش آن وجود داشته باشد.

یوفا هنوز به صورت رسمی درباره این گزارش‌ها اظهار نظر نکرده و کونکاکاف تنها بر آمادگی خود برای همکاری‌های بین‌المللی تأکید کرده است.

اگر این پروژه از مرحله مذاکره عبور کند و به واقعیت برسد، لیگ ملت‌های مشترک اروپا و آمریکای شمالی می‌تواند یکی از مهم‌ترین تغییرات تقویم فوتبال ملی در سال‌های اخیر باشد؛ تغییری که پای اسپانیا، فرانسه، انگلیس و آلمان را به مسابقات رسمی مقابل آمریکا، مکزیک و کانادا باز می‌کند و شاید فصل تازه‌ای از فوتبال ملی را رقم بزند. اگر آسیا هم به این پروژه بپیوندد می‌توان از برگزاری یک جام جهانی جدید حرف زد.