به گزارش ایران اکونومیست به نقل از ایلنا یک مقام مطلع از پرونده تراستیهای آلوده دانهدرشت، درباره روند تحقیقات انجامشده در پرونده تراستیهای نفتی، مدت زمان بازگشت منابع حاصل از فروش نفت و مهلت قانونی تسویه حساب تریدرها و تراستیها، اظهار داشت: ابتدا باید میان «تریدر» و «تراستی» تفکیک قائل شد. تریدر کسی است که کالا را خریداری کرده و آن را به کشور مقصد میبرد و هنگام تسویه فروش، باید وجه معامله را به حساب مشخصی واریز کند که در این فرآیند تراستیها دریافتکننده پول هستند.
وی افزود: در ادامه، تراستیها بر اساس سازوکاری که حاکمیت برای بازگشت ارز تعیین کرده، موظف هستند ارز حاصل را وارد کشور کنند.
این مقام مطلع با تشریح سازوکار معاملات نفتی گفت: در حوزه نفت، شرکت نیکو (شرکت بازرگانی نفت ایران) با یک تریدر برای فروش یک محموله، - برای مثال دو میلیون بشکه نفت - قرارداد منعقد میکند. در این قرارداد مشخص میشود که محموله چه زمانی تحویل شود، با چه میزان تخفیف و در چه دورهای تسویه انجام شود.
وی ادامه داد: پس از تحویل محموله به تریدر، مدت زمان تسویه با توجه به محل تحویل نفت تعیین میشود و هرچه محل تحویل به مقصد نهایی نزدیکتر باشد، این دوره کوتاهتر خواهد بود.
این مقام مطلع توضیح داد: برای مثال اگر تریدر نفت را به صورت FOB از خارک تحویل بگیرد، باید ۴۵ روز بعد تسویه کند. اگر تحویل در میانه مسیر و در مالاکا باشد، شرایط متفاوت است و اگر به صورت D.P در بندر چین تحویل بگیرد، ممکن است تسویه چند روز یا حدود یک هفته بعد انجام شود.
وی تأکید کرد: بنابراین با توجه به اینکه بار در کجا تحویل گرفته میشود، یک دوره زمانی مشخص برای تسویه وجود دارد.
این مقام مطلع در پاسخ به این سؤال که آیا در نهایت تریدر مهلت مشخصی برای بازپرداخت پول نفت دارد و آیا اینگونه است که بتواند چندین ماه منابع حاصل از فروش نفت را بازنگرداند، گفت: قطعا اینگونه نیست، درباره تریدرها، این موضوع به دوره قرارداد M۱ و M۲ بستگی دارد و نهایتاً سقف دوره تسویه دو ماه است.
وی در پاسخ به این سؤال که چگونه به تراستیهایی که چندین ماه پول نفت را تحویل ندادهاند، مجدداً سفارش فروش نفت داده شده است، گفت: اینها سؤالاتی است که وزارت نفت باید پاسخ دهد.
