نمونه قرارداد طراحی سایت؛ متن کامل و بندهایی که معمولاً جا میمانند
یک کسبوکار متوسط برای ساخت سایتش سی تا پنجاه میلیون تومان کنار میگذارد. سایت تحویل داده میشود، دو سال بیدردسر کار میکند و همه راضیاند. بعد یک روز صاحب کسبوکار تصمیم میگیرد امکان تازهای اضافه کند و سراغ تیم دیگری میرود.
همانجا میفهمد سایت را ندارد.
فایلها روی سرور مجری است، دسترسی مدیریتی دست اوست و انتقال یا ممکن نیست یا هزینهای دارد که ابتدای کار هیچ صحبتی دربارهاش نشده بود. این اتفاق در بازار ایران نادر نیست و علتش هم معمولاً سوءنیت نیست. علتش این است که در قرارداد اولیه کسی این موضوع را ننوشته و دو طرف برداشت متفاوتی داشتهاند.
این نوشته با یک چکلیست دوازدهبندی شروع میشود که میتوانید همین حالا روی قرارداد پیشرویتان تیک بزنید. بعد متن کامل یک نمونه قرارداد در بیستویک ماده میآید که هر مادهاش توضیح کوتاهی دارد از اینکه چرا لازم است. در پایان هم چند موقعیت عملی: اگر قرارداد را قبلاً امضا کردهاید، و اینکه قرارداد فروشگاه اینترنتی با سایت شرکتی چه فرقی میکند.
یک نکته دربارهی نمونهقراردادهای رایج: بیشترشان فقط اسکلت اداریاند — طرفین، مبلغ، تاریخ. همان بندهایی که واقعاً اختلاف میسازند معمولاً یا نیستند یا مبهماند. نمونهای که اینجا میآید متعادل نوشته شده؛ نه یکطرفه به نفع کارفرما، نه به نفع مجری — چون قراردادی که فقط یک طرف را محافظت کند، معمولاً امضا نمیشود. چرا قرارداد طراحی سایت مهمتر از چیزی است که فکر میکنید
کسبوکارها برای دستگاههایشان بیمه میخرند، برند تجاریشان را ثبت میکنند و برای اجارهی دفتر قرارداد محضری میبندند. اما همان کسبوکار برای سایتی که قرار است سالها کانال اصلی فروشش باشد، قراردادی امضا میکند که در آن حتی یک بند دربارهی مالکیت نیست.
این تناقض دلیل سادهای دارد: سایت دارایی نامرئی است. ساختمان و دستگاه را میشود لمس کرد، ولی چند هزار خط کد روی یک سرور، تا روزی که به آن نیاز پیدا نکنی، انگار وجود ندارد.
بندهایی که در ادامه میآید، همان چیزی است که یک دارایی نامرئی را قابل دفاع میکند. اگر هنوز در مرحلهی انتخاب مجری هستید، فهرست سؤالهایی که پیش از سفارش باید بپرسید مکمل خوبی برای این چکلیست …
