به گزارش ایران اکونومیست؛ مهر: مسئله کیفیت فرآوردههای نفتی و ترکیبات مورد استفاده در زنجیره توزیع سوخت، همواره یکی از محورهای پرتوجه و حساس در فضای رسانهای و افکار عمومی کشور بوده است. طی روزهای اخیر، همزمان با انتشار اخباری پیرامون اجرای آزمایشی طرحهای ارتقای کیفی بنزین و استفاده از مقادیر بسیار جزئی متانول در ترکیب سوخت، موجی از ابهامات، شایعات و فضاسازیهای غیرفنی در بستر شبکههای اجتماعی شکل گرفت. برخی ادعاها با رویکردی اغراقآمیز مدعی شدهاند که حضور متانول در بنزین موجب خرابی قطعی و سریع پیشرانه خودروها، پوسیدگی فوری مجاری سوخترسانی و آسیب جدی به پمپبنزینها میشود.
این فضا در حالی ایجاد شده که بررسیهای علمی، الزامات بینالمللی و دادههای پالایشی نشان میدهند استفاده از الکلها و ترکیبات اکسیژنه در سوختهای هیدروکربنی، روشی کاملاً پذیرفتهشده و علمی در صنعت پالایش نفت جهان به شمار میرود. برای شناخت دقیق این موضوع، ضروری است که مرز میان الزامات مهندسی و ادعاهای نامستند تفکیک شود. متانول به عنوان یک آرامسوز و افزایشدهنده طبیعی عدد اکتان، در صورتی که در چارچوب استانداردهای تعریفشده و تحت نظارت آزمایشگاهی با بنزین پایه ترکیب شود، رفتاری کاملاً سازگار با پیشرانههای احتراق داخلی خواهد داشت. واکاوی مشخصات فنی این ترکیب، میزان مجاز اختلاط و تجارب کشورهای پیشرفته در استفاده از این سوخت، پاسخ روشنی به پرسشها و نگرانیهای مطرحشده در جامعه ارائه میدهد.
ماهیت بنزین متانولی و چرایی کاربرد آن در پالایشگاهها
بنزین متانولی به سوخت ترکیبی اطلاق میشود که از اختلاط نسبت معینی از الکل متیلیک با بنزین پایه به دست میآید تا بدون نیاز به ترکیبات آروماتیک سنگین، عدد اکتان سوخت افزایش یابد. متانول به عنوان سادهترین نوع الکل، دارای عدد اکتان تحقیقی در حدود ۱۰۸ تا ۱۱۴ است و وجود اتم اکسیژن در ساختار مولکولی آن به احتراق کاملتر، کاهش انتشار گازهای سمی مونوکسید کربن و مهار پدیده ضربه یا ناک در موتور کمک شایانی میکند.
استانداردهای جهانی و تجربه سایر کشورها در استفاده از متانول …
