به گزارش ایران اکونومیست؛ یک کنشگر میراث فرهنگی گفت: چاهای آب، تُلمبه و موتورهای برقی، عَرصه و حریم یادمان ساسانی «کوشکِ اردشیر» را محاصره کرده و تهدیدی جدی برای این اثر ملی در جنوب ایران است. سیاوش آریا، پژوهشگر و کنشگر میراث فرهنگی در اینباره شرح داد: «کوشک ساسانی منسوب به اردشیر بابکان در دشت «بُز پَر» دشتستان بوشهر جا دارد و یکی از بیهمتاترین و ارزشمندترین یادمانهای تاریخی و فرهنگی کشور است. با این همه، سالهای سال است که در محاصرۀ چاهای آب گیر کرده و گِرداگرد این یادگار باستانی را زمینهای کشاورزی فرا گرفته که تهدیدی جدی برای این یادگار ساسانیان به شمار میآید.
کوشک اردشیر سالهاست که به دست فراموشی سپرده شده است. این یادمان ساسانی را یادگار اردشیر بابکان، بنیادگذار بزرگترین شهریاری باستانی ایران میدانند که در شرایط حفاظتی و نگهداری نامناسبی به سر میبرد. بیشتر بخشها و اتاقهای «کوشک» فرو ریخته و یا سُست و بیدوام شده و در حال ریزش است. هر چند که اداره میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی بوشهر با وسایل ناهمخوان و زُمخت، کوشش در نگهداری دیواره و تاقها دارد و برای پیشگیری از فروپاشی آن، تیرهایی را در بدنۀ دیوارها اَفراشته است، ولی به باور کارشناسان، این کارها همانند مُسکن بوده و کارساز نیست.
همچنین این شیوۀ کاری در مرمت (که به باور کارشناسان بازسازی است نه مرمت) نه تنها با هیچکدام یک از آییننامههای حفاظتی و مرمتی و منشورهای فراملی سازگاری ندارد، بلکه چهرۀ زشت و زنندهای را نیز به نمایش گذاشته است. در واقع، اداره کل میراث فرهنگی بوشهر به انگیزۀ کمبود بودجه، با این روش به یادمان ملی آسیب رسانده و چهرۀ آن را خدشهدار کرده است.
وضعیت مرمت این بنای ساسانی
از سویی، وسایل کار و مصالح ساختمانی همانند گچ و چوب را در درون و برون «کوشک» ریخته و رها شده که چشمانداز زشتی را به نمایش گذاشته است. مرمتهای غیراصولی و فلهای نیز «خود داستانی است پٌر آب و چشم!»
نخالههای رها شده در بنای تاریخی
ساختوسازها در حریم و چشمانداز این یادگار ساسانی که از یکی دو دهه پیش آغاز شده است از دیگر چالشهای آن به شمار میآید. همچنین در فصل سرما، دامداران بومی گوسفندان خود را در این مکان نگهداری …
