به گزارش ایران اکونومیست؛ از آنجا که فرودهای مدرن در ناوها با فاصلههای زمانی خیلی کوتاهی انجام میشوند، حتی یک تغییر کوچک که اصلاحات فرود را افزایش دهد یا به فاصله بیشتری بین هواپیماها نیاز داشته باشد، توان عملیاتی بازیابی را کاهش خواهد داد. اخیرا نیروی دریایی آمریکا به درخواست دونالد ترامپ، شروع به انجام ارزیابیهای فنی و عملیاتی گستردهای کرده تا ببیند که آیا میتوان محل قرارگیری برج فرماندهی و کنترل (موسوم به جزیره) در ناوهای هواپیمابر آینده کلاس جرالد فورد را تغییر داد یا خیر؟ درحال حاضر بخش جزیره در این ناوهای هواپیمابر، در بخش انتهایی عرشه است ولی حالا بحثهایی درمورد انتقال آن به سمت ناو مطرح شده است.
این بررسیها به این خاطر آغاز شد که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا ابراز تمایل کرد تا ساختار این ناوها به سبک جزیره ناوهای دوره جنگ جهانی دوم مثل ناوهای USS Lexington, USS Yorktown, USS Essex تغییر پیدا کند.
بازنگری در طراحی ناوهای آینده کلاس فورد، با دستور دیگری هم همزمان شده. طبق این دستور، نیروی دریایی آمریکا موظف شده تا سامانه پرتاب الکترومغناطیسی هواپیما (EMALS) و آسانسورهای تسلیحاتی پیشرفته در ناو USS Doris Miller را با منجنیقهای بخار و سیستمهای هیدرولیک جایگزین کنند.
در ارزیابیهای قبلی، مشخص شده بود که انتقال این سازه عظیم، به بخش دیگری از ناو، هزینههای چند میلیارد دلاری و تأخیرهای زمانی بزرگی را در پروژه ساخت بدنههای ناوها که ارزش هرکدام حدود ۲۲ میلیارد دلار برآورد میشود، ایجاد خواهد کرد.
مهندسی طراحی ناو کلاس فورد
برای آنکه بتوانیم ابعاد فنی این کار را بهتر درک کنیم، بهتر است تا نیمنگاهی به دلایل مهندسی طراحی اولیه کلاس فورد بیندازیم.
جزیره طراحی شده در ناو یواساس جرالد فورد (CVN-۷۸)، در مقایسه با کلاس Nimitz، حدود ۳۰ درصد کوچکتر است و ۴۲.۷ متر عقبتر و در سمت خارجتر عرشه قرار دارد. هدف از انتخاب این موقعیت، ایجاد یک منطقه کاری پیوسته و بزرگتر برای هواپیماها در بین منجنیقهای سینه، منجنیقهای عرضی، آسانسورهای هواپیما و جزیره است.
طراحان سه دلیل برای انتخاب بخش انتهایی ناو برای استقرار بخش جزیره دارند:
۱-افزایش ظرفیت پارک هواپیماها در نزدیکی منجنیقها
۲-کاهش …
