آمار و ارقام جدید پیرامون منابع آب شیرین در سراسر دنیا، حقایق جالبی را برملا میکند که شاید تصورات عمومی درباره کشورهای «پرآب» را تغییر دهد. بررسی دادههای موجود نشان میدهد که میانِ «داشتن منابع آبی» و «میزان برداشت از این منابع»، تفاوت معناداری وجود دارد و لزوماً کشورهایی که به اقیانوسی از آب دسترسی دارند، بهرهبرداران اصلی آن نیستند. **ایسلند؛ صدرنشین بیرقیب سرانه آب** در حال حاضر ایسلند با فاصله چشمگیری نسبت به سایرین، در صدر جدول کشورهای دارای بیشترین سرانه آب شیرین تجدیدپذیر قرار دارد؛ عددی که تقریباً ۵۰ برابر سرانه آب برای هر شهروند در ایالات متحده است. پس از این کشور، گویان و سورینام جایگاههای بعدی را به خود اختصاص دادهاند. نکته مشترک اکثر کشورهای ابتدای این فهرست، جمعیت پایین آنها در کنار برخورداری از مواهب طبیعی مثل یخچالهای عظیم، بارشهای همیشگی و دریاچههای پهناور است. برای مثال، برزیل که به داشتن منابع عظیم آبی معروف است، به دلیل جمعیت بالا، در رتبهبندی سرانه به جایگاه بیست و چهارم سقوط میکند. **وقتی برداشت آب از سرانه منابع پیشی میگیرد** اما ماجرا وقتی جالبتر میشود که به آمار «برداشت آب» نگاه کنیم. در اینجا ورق برمیگردد؛ مونتهنگرو با اختلاف در صدر لیست پرمصرفترینها قرار دارد و کشورهایی نظیر ترکمنستان، …
