به گزارش «نفت ما»، تنگه هرمز از نخستین روزهای جنگ به یکی از مهمترین میدانهای رویارویی ایران با آمریکا و اسرائیل تبدیل شد. پس از حملات نظامی نهم اسفند ۱۴۰۴، ایران با بستن تنگه، مسیر عبور بخش بزرگی از نفتکشها و حاملهای انرژی را مختل کرد و هرمز از یک آبراه پرتردد به اهرمی راهبردی در معادلات جنگ تبدیل شد. اما در ماههای بعد، مسئله تنها «باز یا بسته بودن» تنگه نبود؛ بلکه بحث بر سر این بود که در صورت ازسرگیری کشتیرانی، چه کسی و بر اساس چه سازوکاری عبور کشتیها را مدیریت خواهد کرد.
نشانههای این تغییر رویکرد بهتدریج ظاهر شد. رویترز در اردیبهشتماه گزارش داد که عراق برای عبور امن نفتکشهای خود و پاکستان برای انتقال محمولههای LNG از قطر، با تهران به توافقهایی موردی دست یافته است. به گفته منابع این خبرگزاری، عراق و پاکستان در قبال این عبورها پرداخت مستقیمی به ایران یا سپاه انجام نداده بودند که از نگاه منابع آگاه، نشان میداد هدف اصلی تهران الزاماً کسب درآمد فوری نیست، بلکه ایجاد ترتیبی تازه برای کنترل تردد و امنیت دریایی در هرمز است.
در همین فاصله، رایزنی با عمان نیز بهعنوان تنها کشور دیگر ساحلی تنگه هرمز، از ماهها پیش آغاز شده بود. بر اساس گزارشهای منتشرشده، گفتوگوهای ایران و عمان درباره ترتیبات آینده تنگه هرمز از نخستین روزهای پس از آتشبس در ۱۹ فروردین آغاز شد و پس از تفاهم پایان جنگ در ۲۸ خرداد، وارد مرحله جدیتری شد. در تیرماه، دو طرف حتی درباره مسیرهای جدید ورود و خروج کشتیها مذاکره کردند و عمان پیشنهادهایی برای بازگشایی مسیرهای عبور ارائه داد.
در مردادماه، این مذاکرات وارد مرحله فنی و سیاسی تازهای شد. اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت خارجه، اعلام کرد که گفتوگوها میان دو کشور ساحلی تنگه بر تعیین مسیری برای «تردد ایمن» کشتیهای تجاری متمرکز است که ضمن تأمین حقوق حاکمیتی و ملاحظات امنیتی ایران و عمان، احتمالاً در مرحله نخست موقت خواهد بود. همچنین اعلام شد که ابعاد فنی، حقوقی، امنیتی و زیستمحیطی …
