گسترش کامیونهای برقی در اروپا وارد مرحلهای شده که دیگر تنها موضوع معرفی محصول و آزمایش فناوری نیست. شرکتهای حمل ونقل و مالکان ناوگان اکنون باید با واقعیتهای اقتصادی و عملیاتی استفاده از این خودروها مواجه شوند؛ واقعیتهایی که در برخی مسیرها استفاده از کامیون برقی را جذاب کرده و در برخی دیگر همچنان با محدودیت جدی همراه است.
برخلاف خودروهای سواری، کامیون وسیلهای برای جابهجایی مستمر بار است و هر دقیقه توقف، هر کیلوگرم کاهش ظرفیت حمل و هر محدودیت در مسیر میتواند مستقیما بر درآمد مالک اثر بگذارد. بههمین دلیل، کامیون برقی زمانی برای مالک اقتصادی خواهد بود که بتواند با برنامه کاری واقعی ناوگان هماهنگ شود.
یکی از مهمترین چالشها، زیرساخت شارژ است. اگرچه شبکه شارژ خودروهای سنگین در اروپا با سرعت در حال توسعه است، اما هنوز با نیازهای یک شبکه حملونقل گسترده فاصله دارد. براساس دادههای منتشرشده از سوی رصدخانه سوختهای جایگزین اروپا، در آوریل ۲۰۲۶ تنها ۳۷۳ محل فعال شارژ مناسب خودروهای سنگین در ۲۱ کشور اروپا ثبت شده که شامل ۲ هزار و 405 نقطه شارژ و یکهزار و ۲۲۵ ایستگاه شارژ بوده است. از سوی دیگر، آژانس بینالمللی انرژی اعلام کرده است که برد متوسط کامیون برقی باتریدار در شرایط فعلی حدود ۳۰۰ کیلومتر است و این میزان برای بخش قابل توجهی از حمل ونقل بین شهری و مسافتهای طولانی کافی نیست. درنتیجه، توسعه شارژرهای عمومی ویژه خودروهای سنگین برای عبور از این محدودیت اهمیت زیادی پیدا کرده است.
برد؛ نخستین دغدغه مالک کامیون
برای مالک کامیون، برد اسمی خودرو به تنهایی معیار مناسبی نیست. میزان بار، وضعیت جاده، شیب مسیر، دمای هوا، استفاده از تجهیزات جانبی و سرعت حرکت همگی بر مصرف انرژی اثر میگذارند. بنابراین ممکن است کامیونی که در شرایط آزمایشگاهی یا مسیرهای استاندارد برد مشخصی دارد، در یک ماموریت واقعی و با بار کامل عملکرد متفاوتی داشته باشد. این مساله برای حملونقل سنگین اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا مالک نمیتواند مانند راننده خودرو سواری، مسیر را صرفا براساس نزدیکترین ایستگاه شارژ انتخاب کند.
در حملونقل تجاری، مسیر از قبل برای تحویل بار، زمان بارگیری، زمان تخلیه و بازگشت خودرو برنامهریزی شده است. بنابراین اگر شارژ اجباری در نقطهای …
