به گزارش پایگاه خبری سرمایه و بورس، پرونده «تراستیها» در هفتههای اخیر از یک موضوع حاشیهای به یکی از مهمترین پروندههای اقتصادی و قضایی کشور تبدیل شده است. اعلام آمارهای رسمی درباره تشکیل ۵۹ پرونده برای مدیران شرکتهای تراستی، بازداشت ۲۲ متهم و صدور اعلان قرمز اینترپل برای ۱۵ نفر، ابعاد تازهای از این پرونده را نمایان کرده است.
در کنار ابعاد قضایی، ارقام مطرحشده درباره منابع ارزی این شبکه نیز قابل توجه است. از یک سو، برآوردهایی درباره ۹۴ میلیارد یورو تعهد ارزی رفعنشده مطرح شده و از سوی دیگر، بازنگشتن ۸ تا ۱۲ میلیارد دلار ارز حاصل از فروش نفت به کشور مورد اشاره قرار گرفته است. رئیس سازمان بازرسی کل کشور نیز حجم منابع ارزی در اختیار تراستیها را حدود ۱۱ میلیارد دلار اعلام کرده است.
در چنین شرایطی، پرسشهایی درباره نحوه شکلگیری شبکه تراستیها، شیوه انتخاب افراد معتمد، میزان ارز بازنگشته و نقش دولت و بخش خصوصی در فروش نفت و بازگشت منابع ارزی مطرح است. مهراد عباد، عضو هیات نمایندگان اتاق تهران، در تشریح این موضوع ریشه شکلگیری تراستیهای نفتی را به حدود ۱۵ سال قبل و همزمان با تشدید تحریمهای ایران نسبت میدهد. تراستیهای نفتی چگونه شکل گرفتند؟
عباد با اشاره به سابقه شکلگیری تراستیها گفت ریشه این پدیده به حدود ۱۵ سال پیش بازمیگردد؛ زمانی که تشدید تحریمها فروش نفت و محصولات پتروشیمی ایران را با دشواری مواجه کرد و تعداد مشتریان نفت ایران به شدت کاهش یافت.
به گفته او، در آن مقطع چین به یکی از مهمترین خریداران نفت ایران تبدیل شد و دولتهای مختلف برای فروش کالا و دور زدن تحریمها از افراد معتمد استفاده کردند. این افراد کالاها را برای جلوگیری از شناسایی و عبور از محدودیتهای تحریمی، در کشورهای مختلف جابهجا میکردند تا امکان فروش آنها فراهم شود. چرا میلیاردها دلار ارز به کشور بازنگشت؟
عضو هیات نمایندگان اتاق تهران معتقد است بخشی از افرادی که در این شبکه فعالیت میکردند، از موقعیت خود سوءاستفاده کردند و ارز حاصل از فروش کالا را به کشور بازنگرداندند.
عباد با اشاره به پروندههای قضایی شکلگرفته در سالهای اخیر اظهار کرد که تعداد این افراد محدود نبوده و افراد قابل توجهی در شبکه تراستیها فعالیت داشتهاند. با این حال، به دلیل نبود …
