محدودیت حجم ۲۵۰ سیسی موتورسیکلت در ایران؛ چرا عاشقان موتورسنگین امکان سواری قانونی ندارند؟محدودیت حجم ۲۵۰ سیسی موتورسیکلت در ایران
موتورسیکلتی که حجم پیشرانه آن از این محدوده عبور کند، وارد قلمرو متفاوتی از مقررات و محدودیتها میشود؛ محدودیتهایی که فقط به واردات مربوط نیستند و موضوعاتی مانند ثبت سفارش، ترخیص، شمارهگذاری و تردد را نیز تحت تأثیر قرار میدهند.
اما در سالهای اخیر اتفاقی در بازار رخ داده که این قاعده قدیمی را پیچیدهتر کرده است. امروز اسکوترهایی با حجم موتور ۳۰۰، ۳۵۰ و حتی ۴۰۰ سیسی در بازار ایران حضور دارند و نمونههایی از آنها با پلاک ملی عرضه شدهاند. در مقابل، موتورسیکلتهای ریس، نیکد، کروزر، کافهریسر و تریل با حجم بالاتر از ۲۵۰ سیسی همچنان با محدودیتهای جدی روبهرو هستند.
این وضعیت یک پرسش اساسی را به وجود میآورد: محدودیت ۲۵۰ سیسی دقیقاً از کجا آمده، مبنای آن چیست، چه نهادهایی آن را اجرا میکنند و چرا با وجود باز شدن مسیر برای اسکوترهای حجیم، همچنان برای سایر کلاسهای موتورسیکلت پابرجاست؟۲۵۰ سیسی از کجا وارد ادبیات قانونی موتورسیکلت ایران شد؟
یکی از اشتباههای رایج در بحث موتورسیکلتهای سنگین این است که تصور کنیم یک ماده قانونی ساده و صریح وجود دارد که نوشته باشد: «تردد تمام موتورسیکلتهای بالای ۲۵۰ سیسی ممنوع است.»
ماجرا به این سادگی نیست. آنچه از اسناد و بخشنامههای موجود میتوان دنبال کرد، شکلگیری یک زنجیره مقرراتی و اجرایی در طول سالهای مختلف است؛ مقرراتی که واردات، ثبت سفارش و ترخیص موتورسیکلتهای بالای ۲۵۰ سیسی را مشمول محدودیت و مجوزهای خاص کردهاند.
در اسناد گمرکی، به بخشنامههایی با شمارههای ۱۵۷۹۳۶/۹۰/۲۶۲ مورخ ۸ آبان ۱۳۹۰، ۱۲۴۳۶۱/۹۴/۲۲۱ مورخ ۴ مهر ۱۳۹۴ و ۴۱۵۷۶۱۰/۲۸۱ مورخ ۳۰ آذر ۱۳۹۷ اشاره شده است. در سال ۱۳۹۹ نیز دفتر مقررات صادرات و واردات وزارت صنعت، معدن و تجارت طی نامهای فرآیند ثبت سفارش و ترخیص موتورسیکلتهای با حجم موتور بیش از ۲۵۰ سیسی و قطعات منفصله آنها را تعیین کرد.
بنابراین این محدودیت یک تصمیم تازه یا اتفاقی مربوط به سالهای اخیر نیست؛ سالهاست در ساختار اداری کشور وجود دارد و در دورههای مختلف با دستورالعملها و الزامات اجرایی متفاوت ادامه پیدا کرده است.
اما …
