چرا روغن موتور ایرانی مناسب است، اما نمیتوان به لاستیک ایرانی اعتماد کرد؟آغاز ثبت نام برای خرید لاستیک دولتی با قیمت مصوب
شاید ما هنگام خرید روغن موتور، محصولات شرکتهای معتبر ایرانی را انتخابی منطقی بدانیم، اما همین اعتماد در بازار لاستیک وجود ندارد. بخشی از این تفاوت به استانداردها و مواد اولیه بازمیگردد، اما نمیتوان نقش تولیدکننده، سرمایهگذاری فنی و شیوه نظارت بر کیفیت را نادیده گرفت.
در بازار قطعات و مواد مصرفی خودرو یک دوگانگی عجیب دیده میشود. وقتی صحبت از روغن موتور است، بسیاری از کارشناسان و تعمیرکاران توصیه میکنند بهجای خرید محصولات خارجی گرانقیمت یا ناشناخته، از روغن تولیدشده توسط برندهای معتبر ایرانی استفاده شود. استدلال اصلی نیز روشن است: ایران سابقه طولانی در پالایش نفت و تولید روغن پایه دارد و شرکتهای بزرگ داخلی محصولاتی با سطوح کیفی شناختهشده عرضه میکنند.
اما در بازار لاستیک شرایط متفاوت است. بسیاری از رانندگان میان یک تایر ایرانی و محصول کرهای، ژاپنی یا اروپایی، در صورت داشتن توان مالی نمونه خارجی را انتخاب میکنند. صدای بیشتر، چسبندگی ضعیفتر، سواری خشک، دشواری بالانس و افت عملکرد پس از مدتی استفاده از جمله انتقادهایی است که درباره برخی تایرهای داخلی مطرح میشود.
پرسش اصلی این است که چرا دو صنعت داخلی، با وجود فعالیت طولانی و حمایتهای مختلف، چنین تصویر متفاوتی نزد مصرفکننده دارند؟API؛ زبان مشترک صنعت روغن موتور
یکی از دلایل اعتماد بیشتر به روغن موتور، وجود نظامهای مشخص و شناختهشده برای بیان سطح عملکرد آن است. مهمترین نمونه، طبقهبندی مؤسسه نفت آمریکا یا API است. ردههایی مانند SL، SM، SN و SP هرکدام مجموعهای از الزامات عملکردی درباره کنترل رسوب، اکسیداسیون، سایش، تشکیل لجن و محافظت از موتور را بیان میکنند.
برای نمونه، API اعلام کرده است که رده SP برای محافظت بهتر در برابر احتراق زودرس در دور پایین، سایش زنجیر تایم، رسوبات دمای بالا و تشکیل لجن طراحی شده است. این یعنی سطح کیفی روغن، دستکم روی کاغذ، با مجموعهای از آزمونهای تعریفشده ارتباط دارد و خودروساز، تولیدکننده روغن و مصرفکننده میتوانند با زبان نسبتاً مشترکی درباره آن صحبت کنند.
البته …
