با اتفاقاتی که در کشور عزیزمان افتاد، شرایط خاص، جنگی که ناجوانمردانه به ما تحمیل شد و دشمنان، زیر ساخت های ما را هدف قرار دادند، گمان می کردیم که بساط ریخت و پاش های غیر ضروری در فوتبال جمع می شود؛ اما این توهمی بیش نبود.
بر کسی پوشیده نیست که با شرایط و اوضاع فعلی که دشمن به شکلی غیر انسانی به ما تحمیل کرده، ضرورت اول کشور، معیشت مردم و صنایع مادر است. صنایعی که به شکل مستقیم، به زندگی و رفاه مردم گره خورده اند. در روزهای کنونی همه مردم ایران، متفق القول بر این باور هستند که اولویت اول، معیشت مردم است.
در این روزها، تصور بر این بود که فوتبال، در کنار مردم، خرج های همیشگی را کنار بگذارد. از خرید بازیکن و مربی خارجی گرفته تا اردوهای خارج از کشور.
اما گذشت زمان نشان داد هر اتفاقی بیفتد، فوتبال، دست از زندگی پر از تجملات خود بر نمی دارد. مدیران باشگاه های پولدار که از خزاته دولتی برداشت می کنند، بهتر از هر فرد دیگری می دانند که هر چه مخارج فوتبال بیشتر باشد، سفره دلال ها و واسطه ها و افراد بی فایده در چرخه فوتبال، رنگین تر و غذایشان چرب تر خواهد شد. با آنکه این حقیقت، بر همه عیان است، نمی دانیم چرا قانونی گذاشته نمی شود که اجازه اردوهای خارج از کشور و خریدهای گرانقیمت خارجی از تیم های ما گرفته شود؟
چه ایرادی دارد که لیگ برتر ما یک فصل بومی شود و قانون قراردادها به گونه ای تنظیم شود که باشگاه ها مجبور به استفاده از استعدادهای زیر 19 سال شوند؟
اگر چنین قانونی به فوتبال ما اضافه شود، هم رقم قراردادها پایین می آید و هم تیمها به دنبال کشف استعداد می روند تا تیم ملی ما این گونه مستاصل و پیر و پا به سن گذاشته به تورنمنت ها نرود.
اگر تیم های لیگ برتری پر از استعدادهای جوان شوند، جوان کردن تیم ملی فوتبال، اصلا کاری دشوار نیست.
انتهای پیام/
