تصاویر زیادی از لیونل مسی در ذهن فوتبالدوستان باقی مانده؛ از لحظههایی که جامی را بالای سر برد و تاریخ را تغییر داد تا قابهایی که شکست، او را در تنهایی خودش فرو برد. اما پشت بخش بزرگی از این تصاویر، مردی ایستاده بود که کمتر دیده شد؛ خورخه مسی، پدر لیونل، که روز شنبه در ۶۸ سالگی در روساریو آرژانتین درگذشت. خورخه برای فوتبال دنیا یک نام حاشیهای بود، اما برای لیونل، شاید مهمترین آدم زندگی حرفهایاش. او هم پدر بود، هم مدیر برنامه و هم مذاکرهکنندهای سرسخت که سالها امور اقتصادی و تجاری برند چند میلیون دلاری پسرش را مدیریت کرد. با این حال، نقش اصلی او نه در قراردادها و اعداد، بلکه در لحظههایی بود که پسرش هنوز نمیدانست قرار است به چه چیزی تبدیل شود.
خورخه زودتر از همه استعداد لیونل را دید. در شرایطی که بسیاری از اطرافیان، پسربچهای نحیف با مشکل رشد را میدیدند، او آیندهای متفاوت برای پسرش تصور میکرد. لیونل از همان سالهای کودکی عاشق فوتبال بود و پدرش او را با فرهنگ فوتبال آرژانتین آشنا کرد؛ فرهنگی که برای خانواده مسی با نیوولز اولد بویز گره خورده بود. او در یک کارخانه فلزات کار میکرد و روزهای طولانی را بیرون از خانه میگذراند. ساعت 4 صبح از خانه خارج میشد و گاهی تا ۹ شب به خانه بازمیگشت. اما فوتبال، فرصتی بود که رابطه او و پسرش را عمیقتر کرد. آنها کنار هم به بازیهای نیوولز میرفتند و لیونل از همان کودکی در میان همان هوادارانی رشد کرد که سالها بعد او را با دیهگو مارادونا مقایسه میکردند.
بزرگترین تصمیم خورخه زمانی گرفته شد که لیونل تنها ۱۳ سال داشت. در سال ۲۰۰۰، پدرش همراه او اقیانوس اطلس را پشت سر گذاشت تا پسرش به بارسلونا برود. برای یک نوجوان روساریویی، ترک مادر، خواهر و برادرها و رفتن به هزاران کیلومتر دورتر، تصمیم سادهای نبود. لیونل بعدها از روزهایی گفت که خودش و پدرش در اتاقهای جداگانه گریه میکردند و وانمود میکردند همهچیز خوب است. در یکی از همان روزهای سخت، خورخه از پسرش پرسید: «میخواهی ادامه بدهی یا برگردیم خانه؟» پاسخ لیونل روشن بود؛ او میخواست ادامه بدهد و خورخه هم با او در اسپانیا ماند.
این «ماندن» شاید مهمترین نقش او در زندگی حرفهای مسی بود. او فقط مسیر انتقال پسرش به بارسلونا را هموار نکرد؛ در تمام سالهای دشوار، کنار او باقی ماند. حتی زمانی که لیونل در تیمهای پایه بارسلونا درون خودش فرو میرفت، پدرش از روی سکوها سعی میکرد با یک اشاره یا حرکت، او را دوباره به بازی برگرداند.
سالها بعد، همین پسر به پرافتخارترین بازیکنان تاریخ تبدیل شد، اما رابطه میان آنها تغییر نکرد. خورخه همچنان ترجیح میداد دور از دیگران بازیهای پسرش را تماشا کند. او حتی پس از قهرمانی آرژانتین در کوپا آمهریکای ۲۰۲۱، زمانی که فشار سالها ناکامی با تیم ملی بالاخره فروکش کرده بود، همچنان بیشتر شبیه یک پدر مغرور بود تا مدیر یک ستاره جهانی. برای خورخه، شکستهای لیونل نیز بخشی از مسیر بود. فینال جام جهانی ۲۰۱۴، دو شکست برابر شیلی در فینال کوپا آمهریکا و سپس خداحافظی تلخ مسی از تیم ملی در سال ۲۰۱۶، روزهایی بودند که تصویر بازیکن شکستخورده، بیشتر از چهره برنده همیشگی او دیده میشد. در تمام آن لحظات، خورخه یکی از معدود آدمهایی بود که لیونل میتوانست به او پناه ببرد.
بعدتر، همهچیز تغییر کرد. قهرمانی کوپا آمهریکا، جام جهانی ۲۰۲۲، هشتمین توپ طلا و قهرمانی دوباره آرژانتین در کوپا آمهریکا، مجموعهای از موفقیتهایی بودند که میراث فوتبالی مسی را کاملتر کردند. خورخه بسیاری از این لحظهها را دید و شاید مهمتر از آن، پسری را دید که روزی با او از روساریو به بارسلونا رفت، که چگونه به مردی تبدیل شد که تاریخ فوتبال را تغییر داد. حالا لیونل مسی پدر سه پسر است و خودش بهتر از هر کسی میداند پدر بودن یعنی چه. خورخه در یکی از پیامهای قدیمیاش به پسرش گفته بود که سختیها آدم را قویتر میکنند و مهمتر از یک فوتبالیست خوب، باید انسان خوبی باقی بماند.
انتهای پیام/
