در سودای تاریخ‌سازی دوباره در ناگویا

به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، اگر قرار باشد مسیر بنیامین فرجی را تنها با تعداد مدال‌هایش اندازه بگیریم، بخش مهمی از داستان او را از دست داده‌ایم. اتفاق مهم درباره این بازیکن ۱۶ ساله، فقط برنز مالمو یا مدال‌هایی که پیش از آن به دست آورده نیست؛ مسئله اصلی این است که فرجی خیلی زودتر از سن معمول، خود را وارد رقابت با بازیکنانی کرده که سال‌ها تجربه حضور در بالاترین سطح تنیس روی میز جهان را دارند.

در اسمش جوانان اروپا در مالمو، فرجی در رده زیر ۱۹ سال به میدان رفت و در مسیر رسیدن به نیمه‌نهایی از فرانچسکو ترویزان ایتالیایی، آنتوان نوآرو فرانسوی، دومینیکاس ساموئلیوس دانمارکی، هونگ چه‌ین از چین‌تایپه و تیاگو آبیودون پرتغالی عبور کرد. پنج پیروزی متوالی او را به جمع چهار بازیکن پایانی رساند. جایی که در یک مسابقه نزدیک و هفت‌گیمه، با نتیجه ۴ بر ۳ مقابل ریوسه‌ای کاواکامی از ژاپن شکست خورد و به مدال برنز رسید. این مدال، نخستین مدال ایران در اسمش جوانان اروپا بود.

اما شاید مهم‌تر از خود مدال، تصویری باشد که این مسابقات از فرجی ارائه کرد. او در شرایطی در یک تورنمنت زیر ۱۹ سال تا نیمه‌نهایی پیش رفت که هنوز از نظر سنی در ابتدای این رده قرار دارد. چنین عملکردی نشان می‌دهد که فرجی برای موفقیت در رده‌های پایه صرفاً به اختلاف سنی یا تجربه بیشتر متکی نیست؛ او توانایی رقابت فنی با بازیکنان بزرگ‌تر را پیدا کرده است.

این ویژگی البته در مالمو برای نخستین بار دیده نشد.

نام بنیامین فرجی از سال ۲۰۲۴ جدی‌تر در سطح بین‌المللی مطرح شد. زمانی که در ۱۴ سالگی در مسابقات قهرمانی آسیا مقابل وانگ چوچین، ستاره سرشناس چین، به پیروزی رسید. همان سال، فرجی در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان نیز به مدال برنز رسید،مدالی که به عنوان نخستین برنز انفرادی ایران در این رقابت‌ها ثبت شد.

فرجی در سال ۲۰۲۵ نیز نشان داد موفقیتش مقابل یک ستاره بزرگسال اتفاقی نبوده است. او در مسابقات قهرمانی آسیا برابر لین شی‌دونگ، یکی دیگر از چهره‌های مطرح تنیس روی میز چین، به پیروزی رسید و بار دیگر توجه‌ها را به خود جلب کرد.در بازی‌های آسیایی جوانان بحرین نیز فرجی به مدال برنز انفرادی رسید.

وجه مشترک این نتایج را باید در نوع بازی فرجی جست‌وجو کرد. او بازیکنی نیست که صرفاً منتظر اشتباه حریف بماند. تلاش برای در اختیار گرفتن ابتکار عمل، بازی رو به جلو و تمایل به تحمیل ریتم مسابقه از ویژگی‌هایی است که باعث شده فرجی بتواند مقابل بازیکنان باتجربه‌تر نیز وارد نبردی برابر شود.

البته این مسیر بدون نقص نیست. بازی در بالاترین سطح تنیس روی میز به جز کیفیت ضربات، نیازمند مدیریت جزئیات است؛ از تصمیم‌گیری در چند امتیاز پایانی گرفته تا کنترل فشار روانی، تغییر تاکتیک در جریان مسابقه و حفظ کیفیت بازی زمانی که حریف ریتم اولیه را از بین می‌برد.

نیمه‌نهایی مالمو دقیقا از همین زاویه قابل بررسی است. فرجی تا گیم هفتم برابر کاواکامی پیش رفت و در نهایت شکست خورد. بنابراین فاصله او با فینال نه یک اختلاف بزرگ، بلکه مجموعه‌ای از جزئیات در یک مسابقه نزدیک بود. همین مسابقه می‌تواند برای فرجی بیش از یک شکست، یک تجربه فنی مهم باشد.

نکته امیدوارکننده برای تنیس روی میز ایران این است که این تجربه‌ها در سن ۱۶ سالگی به دست می‌آیند. فرجی هنوز در مرحله‌ای از دوران حرفه‌ای خود قرار دارد که می‌تواند بخش‌های مختلف بازی‌اش را تکمیل کند؛ از ثبات بیشتر در مسابقات بزرگسالان تا افزایش تجربه تاکتیکی و توانایی مدیریت مسابقات طولانی و پرفشار.

در واقع، شاید بهتر باشد مدال برنز مالمو را نه به عنوان مقصد، بلکه به عنوان یکی از ایستگاه‌های مسیر فرجی ببینیم. او پیش از این مقابل وانگ چوچین و لین شی‌دونگ برنده شده، در نوجوانان جهان مدال گرفته، در بازی‌های آسیایی جوانان روی سکو رفته و حالا در اروپا نیز در رده‌ای بالاتر از سن واقعی خود به نیمه‌نهایی رسیده است.

برای تنیس روی میز ایران، ارزش این مسیر در همین نکته خلاصه می‌شود. فرجی دیگر صرفاً یک استعداد آینده‌دار نیست که باید منتظر رسیدن روزهای بزرگش ماند. او همین حالا در حال ساختن تجربه‌ای است که می‌تواند پایه دوران بزرگسالانش باشد و شاید تا ۲۰ سال آینده بشود روی این قهرمان حساب کرد.

مدال مالمو یک برنز است، اما پیامی که پشت آن قرار دارد بزرگ‌تر از رنگ مدال است. اینکه تنیس روی میز ایران بازیکنی ۱۶ ساله دارد که از رقابت با هم‌نسلان خود عبور کرده و حالا در حال نزدیک شدن به سطحی است که نام‌های بزرگسال جهان در آن حضور دارند.

انتهای پیام/

کاراته ایران در آستانه بازی‌های آسیایی ناگویا دیگر نمی‌تواند به گذشته پرافتخار خود تکیه کند. چهار سال پس از نمایش ضعیف در هانگژو، این رشته با نسلی متفاوت، کادرفنی جدید و مدیریتی تازه باید برای بازپس‌گیری جایگاه از دست ‌رفته خود در آسیا مبارزه کند؛ مأموریتی که حالا برای این رشته، حیثیتی به نظر می‌رسد.

در بازی‌های آسیایی هانگژو ایران تنها با کسب یک مدال طلا توسط سجاد گنج‌زاده و دو مدال برنز توسط فاطمه سعادتی و سارا بهمنیار در رده هشتم جدول مدالی قرار گرفت؛ نتیجه‌ای که بدترین جایگاه تاریخ حضور ایران در بازی‌های آسیایی محسوب می‌شود. این در حالی است که کاراته ایران پیش از آن، هیچ‌گاه از جمع سه قدرت برتر آسیا خارج نشده بود؛ 5بار رتبه دوم و 2بار رتبه سوم را تجربه کرده بود و حتی در دوحه ۲۰۰۶ با کسب سه مدال طلا و دو نقره، بهترین عملکرد تاریخ خود را به ثبت رسانده بود.

مشکل اما تنها جایگاه هشتم نبود؛ کاهش تعداد طلاها نیز نشانه‌ای روشن از فاصله گرفتن کاراته ایران از سطح اول قاره بود. ایران در هانگژو تنها یک طلا به‌دست آورد، در حالی که در چهار دوره دیگر بازی‌های آسیایی موفق به کسب دو عنوان قهرمانی شده بود.

بررسی نتایج سال‌های اخیر نیز نشان می‌دهد این افت ناگهانی نبوده و ریشه‌های آن را باید در چند سال گذشته جست‌وجو کرد. کاهش حضور در رقابت‌های بین‌المللی پس از المپیک توکیو، غیبت در برخی رقابت‌های مهم جهانی و لیگ‌های کاراته، همگی زنگ خطر را برای کاراته ایران به صدا درآورده بودند. بنابراین، نتیجه هانگژو تا حد زیادی قابل پیش‌بینی بود.

حالا اما چهار سال گذشته است و ناگویا می‌تواند نقطه شروع یک دوره تازه باشد. کاراته ایران طی چهار سال گذشته تغییرات متعددی را تجربه کرده است؛ از مدیریت فدراسیون گرفته تا کادرهای فنی و ترکیب ملی‌پوشان.

حضور مسعود رهنما در رأس فدراسیون، انتظارها از مدیریت جدید را که خود از بدنه این رشته بوده بالا برده است. ناگویا نخستین و مهم‌ترین آزمون بزرگ رهنما و ارکان فدراسیون او خواهد بود؛ آزمونی که می‌تواند مشخص کند برنامه‌ریزی‌ها و تغییرات انجام‌شده تا چه اندازه فنی و اصولی بوده‌اند.

ناگویا شاید پایان راه نباشد، اما بدون تردید می‌تواند نخستین گام جدی برای بازگرداندن کاراته ایران به همان جایگاهی باشد که سال‌ها در آسیا برای خود ساخته بود.

مرتضی نعمتی

نماینده کاراته ایران در وزن ۷۵- کیلوگرم دارنده مدال نقره بازی‌های کشورهای اسلامی است. مرتضی نعمتی در سال 2023 و در لیگ جهانی ونکوور به مدال طلا رسیده بود و در 2022 کوجالی هم برنز کسب کرده بود. در 2016 ماکاسار هم مدال برنز قهرمانی آسیا را به دست آورد و البته این برنز را در مسابقات قهرمانی آسیا در سال 2026 به مدال طلا تبدیل کرد.  

علی‌اصغر آسیابری

در وزن ۸۴- کیلوگرم هم نماینده ایران علی‌اصغر آسیابری است. عضو باتجربه تیم ملی که کلی عنوان بین‌المللی مهم دارد. مدال برنز قهرمانی جهان ۲۰۱۶ در لینتس اتریش، مدال طلای قهرمانی جهان ۲۰۱۸ مادرید با تیم کومیته مردان، طلای قهرمانی آسیا ۲۰۱۷، نقره آسیا در ۲۰۱۸، مدال طلای تیمی در قهرمانی آسیا ۲۰۱۹، مدال نقره تیمی و مدال برنز انفرادی قهرمانی آسیا ۲۰۲۱ و ۲۰۲۶ از جمله افتخارات این کاراته‌کای تیم ملی است.

محمود نعمتی

در وزن ۸۴+ کیلوگرم عضویت در تیم ملی به محمد نعمتی رسید. برادر مرتضی نعمتی که حالا این دو برادر با هم به بازی‌های آسیایی اعزام می‌شوند. محمود نعمتی دارنده مدال طلای آسیا در سال 2026 است و در مسابقات قهرمانی جهان بخش تیمی هم به مدال نقره دست پیدا کرد. حضور او در ترکیب تیم ملی در ناگویا می‌تواند یک گام بلند برای کاراته باشد.

فاطمه‌زهرا سعیدآبادی

اولین نماینده تیم بانوان که شاید جوانترین عضو تیم ملی هم باشد، فاطمه زهرا سعیدآبادی در وزن ۵۵- کیلوگرم است؛ چهره درخشانی که در سال‌های اخیر مدال طلای امیدهای جهان و امیدهای قهرمانی آسیا را کسب کرده تا بتواند حالا در ناگویا عضو تیم ملی کاراته بانوان باشد. او در دو سال اخیر قهرمان دانشجوان جهان شده است و حالا این فرصت را پیدا کرده تا در رده بزرگسالان برای تیم ملی مدال طلا به دست بیاورد.   

آتوسا گلشادنژاد

در وزن ۶۸- کیلوگرم نماینده ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا بانوی تاریخ‌ساز کاراته ایران است؛ آتوسا گلشادنژاد که مدال طلای جهان را در سال 2025 کسب کرد. به طور کلی سال 2025 برای آتوسا سال بسیار درخشانی بود؛ مدال طلای قهرمانی جهان، مدال طلای کشورهای اسلامی، رسیدن به رنک یک جهان و مدال طلای قهرمانی آسیا همه باعث شد تا یک سال طلایی مهم برای او رقم بخورد.

فاطمه صادقی

تنها عضو تیم ملی کاراته است که هم در کاتای انفرادی حضور دارد و هم کاتای تیمی. فاطمه صادقی دارنده مدال طلای کشورهای اسلامی در سال 2025 است و مدال برنز قهرمانی آسیا در کاتای انفرادی را هم در سال‌های 2019، 2022، 2023 و 2024 به دست آورده است. بدون شک او مهمترین چهره تیم ملی کاتا است که در بازی‌های آسیایی ناگویا می‌تواند یک مدال ارزشمند را کسب کند.

زینب‌السادات حسینی

عضو 23 ساله تیم ملی کاتای بانوان در حالی راهی بازی‌های آسیایی می‌شود که یکی از امیدهای تیم ایران برای کسب پیروزی در کاتای تیمی است. او مدال برنز قهرمانی آسیا را در کاتای تیمی سال 2026 به دست آورد و حالا هم پیروزی‌های او می‌تواند به موفقیت تیم ایران کمک کند.

سپیده امینی

نفر سوم تیم ملی کاتای بانوان همراه با دو عضو تیم ملی یعنی زینب‌السادات حسینی و فاطمه صادقی به دنبال کسب نتیجه بهتری نسبت به قهرمانی آسیا در سال 2026 هستند. امینی چند سالی است که با این بازیکنان هم‌تیمی است و حتماً می‌توانند این هماهنگی را این بار هم در ناگویا به نمایش بگذارند و یک مدال طلای ارزشمند کسب کنند.

انتهای پیام/

کاراته ایران در حالی خود را برای حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا آماده می‌کند که پس از چند سال دوری از روزهای اوج، این بار با ترکیبی متفاوت و تغییراتی مهم در ساختار فنی، امیدوار است دوباره به جمع مدعیان اصلی قاره بازگردد. رشته‌ای که در بسیاری از دوره‌های بازی‌های آسیایی یکی از ستون‌های مدال‌آور کاروان ایران بوده است، این بار با هشت سهمیه راهی این میدان حساس خواهد شد؛ جایی که برای نخستین بار، دو سهمیه نیز به کاتا اختصاص یافته است. در بخش کومیته، سه نماینده مرد و دو نماینده زن روی تاتامی ناگویا خواهند رفت. در کاتا نیز فاطمه صادقی در بخش انفرادی و تیم سه‌نفره زینب‌السادات حسینی، سپیده امینی و فاطمه صادقی، نمایندگان حضور تاریخی کاتا خواهند بود.

پایان دوران هروی و مأموریت جدی گنج‌زاده

مهم‌ترین اتفاق در تیم مردان، تغییر روی نیمکت است. شهرام هروی، سرمربی پرافتخار سال‌های گذشته، دیگر هدایت مستقیم تیم ملی را بر عهده ندارد و در جایگاه مدیر تیم‌های ملی فعالیت خواهد کرد. سجاد گنج‌زاده، تنها طلایی کاراته ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو، حالا مأموریت سنگین هدایت تیم مردان در ناگویا را بر عهده گرفته است.

مرتضی نعمتی در وزن منهای ۷۵ کیلوگرم، علی‌اصغر آسیابری در منهای ۸۴ کیلوگرم و محمود نعمتی در وزن مثبت ۸۴ کیلوگرم، سه نماینده ایران در کومیته مردان هستند. ترکیبی که نسبت به گذشته، چهره‌های تازه‌ای در آن دیده می‌شود و همین موضوع، نگاه‌ها را به عملکرد نسل جدید دوخته است. در میان این سه نفر، محمود نعمتی بیش از دو نماینده دیگر مورد توجه است. او در مسابقات اخیر، به‌خصوص رقابت‌های قهرمانی آسیا، عملکردی درخشان داشته و با کسب طلا در این رقابت‌ها و بردهای مقتدرانه در انتخابی تیم ملی مقابل صالح اباذری، نشان داده که چهره مطلق سنگین‌وزن کاراته ایران است و می‌تواند یکی از جدی‌ترین امیدهای ایران برای کسب مدال طلای ناگویا باشد.

ترکیب جوان اما پر از علامت سؤال بانوان

در تیم زنان، آتوسا گلشادنژاد و فاطمه‌زهرا سعیدآبادی نمایندگان ایران در کومیته خواهند بود. گلشادنژاد که با کسب نخستین طلای تاریخ کاراته زنان ایران در مسابقات قهرمانی جهان، نام خود را با تاریخ عجین کرد، حالا در شرایطی متفاوت به ناگویا می‌رود. او که مدتی به دلیل پارگی رباط صلیبی روی تاتامی ظاهر نشده بود و حتی مسابقات قهرمانی آسیای اخیر را نیز از دست داده بود، حالا پس از مدتی دوری، پا به تاتامی می‌گذارد.

مهم‌ترین تصمیم درباره او، تغییر وزن از منهای ۶۱ به منهای ۶۸ کیلوگرم است؛ تصمیمی که پس از مصدومیت و دوری او از میادین، با واکنش‌های مختلفی همراه شده است. برخی کارشناسان این تغییر را ریسکی بزرگ می‌دانند، اما پگاه زنگنه، سرمربی تیم ملی تأکید دارد که تصمیم مذکور با هدف افزایش شانس مدال گلشادنژاد و پس از بررسی‌های فنی اتخاذ شده است.

در وزن منهای ۵۵ کیلوگرم نیز انتخاب فاطمه‌زهرا سعیدآبادی حاشیه‌های زیادی ایجاد کرده است؛ تا جایی که سارا بهمنیار، یکی از دو بانوی المپیکی تاریخ کاراته ایران، در اعتراض به فهرست اعزامی از تیم ملی خداحافظی کرد. در مقابل، کادر فنی معتقد است سعیدآبادی طی یک سال و نیم گذشته عملکرد بهتری نسبت به رقبای خود داشته و طلای مسابقات امیدهای جهان و نمایش او در ترکیب رقابت‌های کومیته تیمی قهرمانی آسیا، انتخابش را توجیه می‌کند.

ناگویا؛ آزمون بازگشت تاج و تخت

ایران در دوره قبلی بازی‌های آسیایی با یک طلا و دو برنز به کار خود پایان داد؛ نتیجه‌ای که با انتظارات از کاراته فاصله داشت. حالا تغییر کادر فنی و مدیریتی، ورود چهره‌های تازه، افزایش سهم کاتا و تصمیم‌های متفاوت در تیم زنان، همه نشان می‌دهد فدراسیون برای بازسازی جایگاه این رشته در آسیا، مسیر تازه‌ای را انتخاب کرده است.

ناگویا اما فقط میدان مدال‌آوری نیست؛ آزمونی جدی برای نسلی است که قرار است بار دیگر کاراته ایران را به روزهای درخشان گذشته نزدیک کند. اگر تصمیم‌های پرریسک کادر فنی به نتیجه برسد، تاتامی ناگویا می‌تواند آغاز فصل تازه‌ای برای کاراته ایران باشد؛ در غیر این صورت، این رقابت‌ها بار دیگر ضعف‌ها و پرسش‌های حل‌نشده این رشته را پررنگ‌تر خواهد کرد.

انتهای پیام/