فوتبال ایران در سالهای اخیر بیش از هر زمان دیگری درباره «فرهنگ»، «اصالت»، «احترام» و «فوتبال پاک» سخن گفته است؛ واژههایی که در بیانیههای باشگاهها، نشستهای خبری، کمپینهای رسانهای و حتی پوسترهای مسابقات حساس، جایگاهی پررنگ پیدا کردهاند. اما مشکل از جایی آغاز میشود که فاصله میان آنچه در فضای رسمی فوتبال گفته میشود و آنچه در زمین مسابقه، روی سکوها و حتی در رختکن رخ میدهد، همچنان یکی از جدیترین چالشهای فوتبال ایران است.
دیدار استقلال و سپاهان در هفته سوم لیگ برتر فصل بیستوششم، نمونه تازهای از همین تناقض بود؛ مسابقهای که پیش از آغاز، تصویری متفاوت و حتی امیدوارکننده از فوتبال ایران ارائه کرد. دو باشگاه با انتشار پوستری مشترک از اصالت و احترام سخن گفتند و برای نخستینبار در چنین سطحی، همکاری رسانهای مشترکی را به نمایش گذاشتند.
ایده، ایده خوبی بود؛ حتی میتوان گفت یکی از معدود نمونههایی بود که فوتبال ایران در آن تلاش کرد رقابت را در کنار احترام به رسمیت بشناسد. دو باشگاه میخواستند بگویند میتوان رقیب بود، اما دشمن نبود؛ میتوان برای 3 امتیاز جنگید، اما تاریخ و هویت طرف مقابل را زیر سؤال نبرد.
در عمل اما اتفاقات مسابقه فاصله قابلتوجهی با این تصویر داشت. هواداران استقلال و سپاهان در مقاطعی علیه یکدیگر شعار دادند و بازیکنان نیز با درگیریها و واکنشهای درون زمین و حتی نسبت به سکوهای رقیب، صحنههایی را رقم زدند که با پیام پوسترها و استوریهای پیش از بازی همخوانی چندانی نداشت.
از دیدگاه رسانهای، اقدام مشترک دو باشگاه را باید مثبت ارزیابی کرد. آنها نشان دادند که رقابت ورزشی الزاماً نباید به خصومت تبدیل شود و میتوان پیش از یک مسابقه حساس، هویت، تاریخ و اعتبار دو باشگاه را در کنار یکدیگر قرار داد. چنین اقدامی حتی میتوانست آغاز مسیری تازه در فرهنگ هواداری فوتبال ایران باشد؛ مسیری که در آن رقابت شدید باشد، اما احترام نیز پابرجا بماند.
مشکل اما دقیقاً از جایی آغاز میشود که پیام روی پوستر، تنها چند …
