محمد صلاح زمانی که آخرین روزهای حضورش در لیورپول را پشت سر میگذاشت، تصور نمیکرد تنها چند ماه بعد نامش در کنار ترابزوناسپور قرار بگیرد. هشت ماه پیش، همه نشانهها از پایان یک دوره حکایت میکرد؛ اما حتی بدبینترین هوادار لیورپول هم شاید تصور نمیکرد مقصد بعدی ستاره مصری، نه لیگ عربستان، پاریسنژرمن، بارسلونا یا رئال و نه حتی یکی از غولهای فوتبال ایتالیا، بلکه تیمی از سوپرلیگ ترکیه باشد. داستان از همان جایی پیچیده شد که صلاح پس از بازی مقابل لیدزیونایتد، از احساس کنار گذاشته شدن در لیورپول گفت. او مدعی شد «کسی من را نمیخواهد»؛ جملهای که برای بازیکنی با جایگاه او سنگین بود. تصور عمومی این بود که جدایی در ژانویه اتفاق میافتد و لیورپول هم حداقل از انتقال او درآمدی به دست میآورد. اما ماجرا به شکل دیگری پیش رفت.
لیورپول نهتنها صلاح را در زمستان نفروخت، بلکه در ادامه تصمیم گرفت قراردادش را تمدید نکند و جدایی او در پایان فصل را بپذیرد. این تصمیم از یک طرف ادای احترام به یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ باشگاه بود و از طرف دیگر، دست صلاح را برای مذاکره با باشگاههای دیگر باز گذاشت. او دیگر بازیکنی نبود که باشگاه جدیدش مجبور باشد برای خریدش پول هنگفتی به لیورپول بپردازد. همه چیز برای یک انتقال بزرگ آماده به نظر میرسید. صلاح میتوانست با سابقه سالها درخشش در لیگ برتر، قهرمانی اروپا و انگلیس و قرار گرفتن در جمع مدعیان توپ طلا، یکی از جذابترین بازیکنان آزاد بازار باشد. اما بازار آنطور که انتظار میرفت به او پاسخ نداد.
فصل ۲۰۲5-۲۰۲4 برای صلاح فوقالعاده بود. او در قهرمانی لیورپول نقشی کلیدی داشت و با ۶۱ اثرگذاری مستقیم روی گل، دوباره در بین بهترین بازیکنان جهان قرار گرفت. با این حال، حتی این عملکرد هم برای قرار گرفتن روی سکوی توپ طلا کافی نبود. یک سال بعد، شرایط کاملاً متفاوت شده است؛ آن هم برای بازیکنی که زمانی یکی از ارزشمندترین داراییهای فوتبال اروپا محسوب میشد. افت آمار او نیز بیتأثیر نیست. میزان اثرگذاری صلاح روی گل نسبت به فصل قبل ۴۵ درصد کاهش پیدا کرد. جدایی ترنت الکساندر-آرنولد، نبودن لوئیس دیاز …
