جواد نکونام سرمربی تراکتور شد و علی تاجرنیا، سرپرست مدیرعاملی باشگاه استقلال، در واکنش به این ماجرا در شبکههای اجتماعی نوشت: «هر استقلالی، هر کجا که باشد و به هر جایگاهی برسد، موفقیتش باعث خوشحالی و افتخار ماست. موفقیت هر یک از استقلالیهای سابق، موفقیت بخشی از خانواده بزرگ استقلال است و برای آنها آرزوی سربلندی و توفیق دارم.»
شاید در نگاه نخست، این جملات دوستانه و حتی قابل احترام به نظر برسد، اما وقتی گوینده این جملات سرپرست مدیرعاملی یکی از بزرگترین باشگاههای فوتبال ایران است، ماجرا به شکل دیگری برابرمان قدعلم می کند.
مسأله اینجاست که تاجرنیا دیگر یک هوادار عادی استقلال نیست که بتواند بدون در نظر گرفتن مسئولیت حقوقی و مدیریتی خود، برای رقبای استقلال آرزوی موفقیت کند. البته هواداران استقلال هم چنین نمیکنند و بعید است حتی با وجود آگاهی از سوابق مربیان دیگر تیمها در استقلال برایشان آرزوی توفیق داشته باشند چون اینجا حقیقتاً بحث رقابت در میان است و اولویت استقلال است.
نکونام اکنون سرمربی تیمی است که یکی از رقبای استقلال در فوتبال ایران محسوب میشود. بنابراین طبیعی نیست که برای یکی از رقبای جدی استقلال در فصل جاری از سوی سرپرست مدیرعاملی استقلال آرزوی توفیق شود. سؤال این است که آیا حجت کریمی برای سهراب بختیاریزاده تا کنون آرزوی موفقیت کرده است؟
بحث بر سر دشمنی با نکونام یا نادیده گرفتن سابقه استقلالی او نیست. اتفاقاً احترام به پیشکسوتان و بازیکنان سابق استقلال روشی پسندیده است. اما مرز میان احترام به یک استقلالی سابق و آرزوی موفقیت برای او در تیم رقیب اساساً بسیار متفاوت است.
اگر قرار باشد صرفاً به دلیل اینکه یک مربی یا بازیکن در گذشته پیراهن استقلال را بر تن کرده، مدیرعامل استقلال برای موفقیت او در تیم رقیب آرزوی موفقیت کند، این منطق درباره تعداد قابل توجهی از مربیان و بازیکنان حاضر در لیگ برتر قابل تعمیم خواهد بود. در چنین شرایطی باید پرسید: آیا مدیر استقلال باید برای موفقیت همه استقلالیهای سابق در تیمهای رقیب هم پیام تبریک و آرزوی موفقیت منتشر کند؟
و باز هم اینجا این …
