در شرایطی که واشنگتن با طرح ادعای آمادهسازی حملهای گسترده به زیرساختهای ایران، فضا را به سوی یک رویارویی فراگیر سوق داده بود، تهران همزمان با آمادگی های دفاعی، شبکهای فشرده از رایزنیهای دیپلماتیک را در سطح منطقه فعال کرد و در نهایت محاسبات بازیگران منطقهای و حتی بخشی از تصمیمسازی در واشنگتن را تحت تأثیر قرار داد.
کانون این تحرک دیپلماتیک، انتقال این پیام بود که هرگونه حمله سازمان یافته به زیرساختهای حیاتی ایران، محدود به رویارویی دوجانبه میان تهران و واشنگتن نخواهد بود و پیامدهای آن از مرزهای ایران فراتر رفته و امنیت و زیرساختهای کشورهای منطقه را نیز در بر خواهد گرفت.
کارویژه دیپلماسی در این مقطع، معتبرسازی این بازدارندگی در ذهن تصمیم گیران کشورهای عربی بود که پایتختهای این کشورها، تهدید متقابل ایران را گزینهای عملیاتی، قابل تحقق و واجد هزینههای سنگین برای امنیت و زیرساختهای خود تلقی کردند که در نهایت آنان را به کنش فعال دیپلماتیک برای جلوگیری از درگیری سوق داد.
پیام به سرعت در کانالهای دیپلماتیک منطقه بازتاب یافت. تماسهای آشکار و پشت پرده میان تهران و پایتختهای عربی به ویژه با دوحه و ریاض وارد مرحلهای فشرده شد. مقامهای سعودی نیز رایزنی را با کاخ سفید آغاز کردند و با هشدار نسبت به پیامدهای غیرقابل کنترل هرگونه اقدام نظامی علیه ایران، خواستار کنار گذاشتن حمله شدند. نگرانی کشورهای عربی آن بود که هرگونه درگیری مستقیم، امنیت انرژی، زیرساختهای حیاتی و ثبات اقتصادی کل منطقه را در معرض بحرانی قرار دهد که مدیریت آن از توان هر بازیگری خارج خواهد بود.
در همین چارچوب وزارت امور خارجه با اوج گرفتن تهدیدها، با انتشار بیانیهای بر …
