مصطفی پوردهقان اردکان،عضو کمیسیون صنایع و معادن/ در قانون تأکید ما بر انجام واگذاریها بود؛ نهفقط در حوزه ورزش، بلکه درباره بسیاری از شرکتهای دولتی. هدف این بود که دولت از تصدیگری در بنگاههای اقتصادی خارج شود و با واگذاری آنها به بخش خصوصی، زمینه شکلگیری شرکتهایی قدرتمندتر، بهرهورتر و سودده فراهم شود. در حوزه ورزش نیز همین رویکرد درباره دو باشگاه بزرگ کشور دنبال شد.
یکی از مشکلات اقتصاد ایران، حضور گسترده شرکتهایی است که اصطلاحاً «خصولتی» نامیده میشوند؛ شرکتهایی که ظاهر خصوصی دارند اما همچنان ریشه و وابستگیهایی به دولت دارند. در چنین شرایطی طبیعی است که بخش خصوصی واقعی نتواند در مزایده باشگاههایی مانند استقلال و پرسپولیس رقابت مؤثری داشته باشد. اکنون که دو هلدینگ بزرگ مالک این باشگاهها شدهاند، انتظار میرود مدیریت حرفهای و دانش تخصصی باشگاهداری وارد میدان شود.
اینکه صرفاً منابع مالی در اختیار باشگاه قرار گیرد تا یک فصل را با هر کیفیت و حاشیهای پشت سر بگذارد، نه مدیریت ورزشی است و نه باشگاهداری حرفهای. نگاه ویترینی و فانتزی به ورزش با هدف اصلی واگذاریها در تضاد است؛ چرا که قرار بود ساختار، کارایی، بهرهوری و چهارچوب مدیریتی این باشگاهها ارتقا پیدا کند.
بخش قابل توجهی از منابع و داراییهای مالکان فعلی، بهطور غیرمستقیم ریشه در منابع عمومی …
