آرسنال پس از پایان دادن به انتظار 22ساله برای فتح لیگ برتر، حالا بهجای جشن گرفتن گذشته، در حال ساختن آینده است. مدیران باشگاه لندنی با جذب برونو گیمارش از نیوکاسل در انتقالی 75میلیون پوندی، پیامی روشن به رقبای خود فرستادهاند، قهرمانی فصل گذشته پایان راه نبود، بلکه آغاز پروژهای بزرگتر است. میکل آرتتا که طی سالهای اخیر گامبهگام تیمش را به اوج رسانده، اکنون آخرین قطعه یکی از کاملترین خطوط میانی فوتبال اروپا را در اختیار گرفته است.
گیمارش تنها یک هافبک باکیفیت نیست؛ او رهبر، جنگنده و بازیسازی است که میتواند هم ریتم مسابقه را کنترل کند و هم در لحظات حساس نتیجه را تغییر دهد. حضور او، آرسنال را از یک مدعی جدی به تیمی تبدیل میکند که بسیاری از رقبا از همین حالا باید برای مهار آن برنامهریزی کنند.
خط میانی رؤیایی آرتتا
اگر دکلان رایس موتور تخریب حملات حریف باشد و مارتین اودگارد مغز متفکر فاز هجومی، برونو گیمارش حلقه گمشدهای است که این دو را به هم متصل میکند. ستاره برزیلی توانایی بازی در نقش هافبک دفاعی، هافبک باکستوباکس و حتی بازیساز عقبنشسته را دارد و همین انعطاف تاکتیکی، دست آرتتا را برای تغییر سیستم در طول مسابقات کاملاً باز میگذارد.
آمارهای فصل گذشته نیز ارزش این خرید را بهخوبی نشان میدهد. گیمارش علاوه بر مشارکت مستقیم در 15گل لیگ برتر در نبردهای تنبهتن، توپگیری و بازپسگیری مالکیت نیز جزو بهترین هافبکهای لیگ بود. او همزمان بازیکنی است که میتواند توپ را از مدافعان تحویل بگیرد، فشار پرس را بشکند و در یک لحظه با یک پاس عمقی یا شوت از راه دور سرنوشت بازی را تغییر دهد.
رهبر تازه رختکن
یکی از مهمترین ویژگیهای گیمارش، شخصیت رهبری اوست. کاپیتان سابق نیوکاسل در چهار سال گذشته یکی از ستونهای اصلی موفقیت این تیم بود و آمار نیز نشان میدهد غیبت او چه تأثیر بزرگی بر نتایج کلاغها داشت. نیوکاسل با حضور او تیمی مدعی بود، اما بدون او بخش بزرگی از قدرتش را از دست میداد.
این همان ویژگی است که آرسنال به آن نیاز داشت؛ بازیکنی باتجربه که در کنار رایس، گابریل، سالیبا و اودگارد بتواند در مسابقات بزرگ مسئولیت بیشتری برعهده بگیرد. خود گیمارش نیز پس از امضای قرارداد چهارسالهاش تأکید کرد که برای «ساختن تاریخ» به لندن آمده و معتقد است در بهترین مقطع دوران حرفهای خود قرار دارد.
پیام روشن آرتتا به رقبا
سرمربی اسپانیایی بارها در هفتههای اخیر تأکید کرده بود که برای حفظ قهرمانی، تیمش باید از فصل گذشته هم قویتر شود. او معتقد است فاصله تیمهای مدعی آنقدر کم شده که تنها افزایش کیفیت و رقابت داخلی میتواند ضامن موفقیت باشد. جذب گیمارش دقیقاً در همین راستا انجام شده است.
آرسنال اکنون در خط میانی علاوه بر رایس، گیمارش و اودگارد، بازیکنانی مانند مارتین زوبیمندی، میکل مرینو، ابرچی ازه، فابیو ویرا و استعدادهای جوانی را در اختیار دارد که رقابت برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی را به بالاترین سطح ممکن میرسانند؛ رقابتی که در فصلی طولانی و فشرده، برگ برنده آرتتا خواهد بود.
رقبا نگران باشند
شاید مهمترین تفاوت آرسنال با سایر مدعیان، ثبات ساختاری این باشگاه باشد. در شرایطی که منچسترسیتی پس از جدایی پپ گواردیولا وارد دورهای تازه شده، لیورپول، چلسی، منچستریونایتد، تاتنهام و حتی نیوکاسل نیز با تغییرات فنی و مدیریتی دستوپنجه نرم میکنند، آرسنال با همان کادرفنی و همان هسته اصلی قهرمان، تنها در حال افزایش کیفیت نفرات خود است.
این انتقال، در سوی مقابل، ضربهای بزرگ به نیوکاسل محسوب میشود. پس از جدایی آنتونی گوردون، ساندرو تونالی و تغییرات روی نیمکت، حالا کاپیتان تیم نیز سنتجیمزپارک را ترک کرده و یکی از مهمترین ستونهای پروژه این باشگاه از دست رفته است.
آغاز یک عصر جدید
شاید برای قضاوت درباره موفقیت این انتقال هنوز زود باشد، اما روی کاغذ همه چیز به سود آرسنال است. تیمی که فصل گذشته قهرمان لیگ برتر شد، حالا نهتنها ستارهای در کلاس جهانی به ترکیب خود اضافه کرده، بلکه عمق اسکواد، تجربه و قدرت رهبریاش را نیز افزایش داده است.
اگر گیمارش همان کیفیتی را که در نیوکاسل و تیم ملی برزیل نشان داده در ورزشگاه امارات هم تکرار کند، آرسنال تنها مدافع عنوان قهرمانی نخواهد بود؛ بلکه میتواند پایههای یک دوره طلایی و یک سلطه چندساله را در فوتبال انگلیس بنا کند؛ سناریویی که بدون تردید برای تمام رقبای لیگ برتر، نگرانکننده و حتی ترسناک به نظر میرسد.
انتهای پیام/
