ایران آنلاین:
مسعود یوسفی / یک سال گذشته برای صنعت آب و برق ایران، سالی عادی نبود. کشور همزمان با ناترازی دیرپای برق، خشکسالی، افت منابع زیرزمینی، فرسودگی شبکهها، محدودیت منابع مالی و دشواری تأمین تجهیزات روبهرو بود. جنگهای تحمیلی ۱۲ روزه و ۴۰ روزه نیز این فشارها را چند برابر کرد و زیرساختهایی را که پیش از آن نیز در مرز ظرفیت خود حرکت میکردند، در معرض آزمونی کمسابقه قرار داد.
با این همه، کشور در این دو دوره جنگی با خاموشی سراسری روبهرو نشد و جریان آب و برق، با وجود آسیبها و محدودیتها، در بیشتر نقاط کشور ادامه یافت. بیمارستانها، مراکز امدادی، شبکه مخابرات، حملونقل شهری، نانواییها و تأسیسات آبرسانی دچار اختلال فراگیر نشدند. این نتیجه را نمیتوان فقط با فهرستی از پروژهها توضیح داد. پشت آن، ساعتها پایش شبکه، جابهجایی بار، تعمیر تجهیزات، اولویتبندی مصرف و حضور نیروهایی قرار داشت که گاه در فاصلهای دور از خانواده و زیر سایه تهدید، تأسیسات را فعال نگه داشتند.
برقی که باید میماند
شبکه برق ایران پیش از آغاز جنگ نیز با یک مسأله جدی دستوپنجه نرم میکرد: فاصله میان تولید و مصرف. مصرف در روزهای گرم بالا میرفت، در حالی که ظرفیت تولید، شبکه انتقال و سوخت نیروگاهها امکان پاسخگویی کامل به این رشد را نداشتند. در چنین وضعیتی، هر حادثه تازه میتوانست تعادل شکننده شبکه را بر هم بزند و یک خاموشی موضعی را به اختلالی گسترده تبدیل کند.
راهبرد وزارت نیرو در این دوره بر سه مسیر استوار بود: افزودن بر ظرفیت تولید، تقویت نقاط حساس شبکه و مدیریت بار. در بخش تولید، ظرفیت نیروگاههای حرارتی حدود ۲۴۵۰ مگاوات افزایش یافت. نزدیک به ۱۴۰۰ مگاوات از این ظرفیت به واحدهای بخار نیروگاههای سیکل ترکیبی تعلق داشت؛ واحدهایی که بدون مصرف سوخت اضافی، از گرمای خروجی نیروگاه برای تولید برق استفاده میکنند. در کنار آن، حدود ۵۰۰ مگاوات از ظرفیت نیروگاههای موجود که به دلایل فنی، بهرهبرداری یا محدودیت آب از مدار خارج شده بود، دوباره به شبکه بازگشت.
برخی پروژهها نیز …
