بوکس مثل دونده‌ای است که روی تردمیل می‌دود

مرتضی شیری،پیشکسوت بوکس/بوکس ایران سال‌هاست که چوب مدیریت غلط را می‌خورد. الان هم مدیریت بوکس به نحوی بوده که بعید است بتواند در بازی‌های ناگویا مدالی را کسب کند. واقعیت این است که داستان این روزهای بوکس ایران بسیار شبیه این مثل معروف شده که می‌گویند گندم بکاری گندم درو می‌کنی، جو بکاری جو درو می‌کنی. الان بوکس چیزی نکاشته که بخواهد در ناگویا مدال درو کند. متأسفانه الان در بوکس یک نفر با سطح کلاس ابتدایی سر کلاس دانشگاهی نشسته است. طبیعی است که چیزی از این کلاس بیرون نمی‌آید.

علی حبیبی‌نژاد در مسابقات جام جهانی مدال گرفت اما فدراسیون بوکس زمین و زمان را به هم دوخته که ما مدال جهانی گرفتیم و تاریخ‌سازی کردیم اما واقعیت این است که نه قزاقستان بوده و نه ازبکستان و حالا که در بازی‌های آسیایی ناگویا قرار است هم قزاقستان و هم ازبکستان حضور داشته باشند، باید دید حبیبی‌نژاد می‌تواند مدال بگیرد؟ فدراسیون‌نشین‌ها فکر می‌کنند که هر چقدر موفقیت‌های کوچک خود را بزرگ کنند می‌توانند کارنامه‌ای از خود به جا بگذارند اما واقعیت این است که تیم ملی بزرگسالان شناسنامه هر رشته است. هر موفقیتی که تیم ملی بوکس بزرگسالان به دست بیاورد اهمیت دارد. تیم ملی بزرگسالان هم زمانی می‌تواند موفق باشد که از رده سنی خردسالان، نونهالان نوجوانان، جوانان و امیدها کارها پیوسته درست انجام شود. آخرین طلای ایران در بازی‌های آسیایی سال 2006 بوده و حالا 20 سال است که این موفقیت تکرار نشده است. چرا که وقتی موفقیت‌های کوچک را بزرگ کنی نمی‌توانی به یک موفقیت حقیقی دست پیدا کنی. مثل دونده‌ای که روی تردمیل می‌دود، زیاد دویده اما هنوز هم سرجای خودش است.

انتهای پیام/