این انتخاب برای باشگاهی مانند پیکان که همیشه به آرامش و دوری از جنجال شناخته شده، تصمیمی عجیب به نظر میرسد.
الهامی در سالهای گذشته بارها به دلیل رفتارهای کنار زمین خبرساز شده است. آخرین مورد نیز به دوران حضورش در نساجی بازمی گردد. او پس از دیدار مقابل فولاد و اتفاقات رخ داده در پایان آن بازی با محرومیت چند ماهه از سوی کمیته انضباطی روبه رو شد و در نهایت از سمت خود استعفا داد.
این نخستین محرومیت یا نخستین حاشیه دوران مربیگری او نبود. پیش از آن هم بارها به دلیل رفتارهای احساسی و اعتراضهای تند با احکام انضباطی مواجه شده بود.
سؤال مهم این است که مدیران پیکان با چه تضمینی چنین انتخابی انجام دادهاند؟ چگونه میتوان اطمینان داشت که اتفاقات گذشته بار دیگر تکرار نشود؟
الهامی در مقاطع مختلف پس از بروز حواشی متعدد اعم از پرخاشگری و لفاظی و برهم زدن نظم کنار زمین از رفتار خود عذرخواهی کرده، اما در ادامه دوباره همان رفتارها تکرار شده است. همین موضوع باعث شده تردیدهای زیادی درباره توانایی او در کنترل فشارهای لیگ برتر به وجود بیاید.
پیکان در سالهای اخیر معمولاً سراغ مربیانی رفته که آرامش قابل قبولی داشتهاند و پرستیژ این باشگاه را حفظ کردهاند؛ از سیروس دینمحمدی که این تیم را به لیگ برتر رساند تا سعید دقیقی، همگی کمحاشیه بودند و این موضوع با سیاستهای باشگاه همخوانی داشت. به همین دلیل انتخاب الهامی با سبک انتخابی مدیران این باشگاه همخوانی ندارد وعجیب است که دست روی چنین گزینهای گذاشته شده است.
نکته عجیبتر این است که تنها چند روز قبل از این انتخاب، از توافق نهایی پیکان با جواد نکونام صحبت میشد و حتی بسیاری حضور او را قطعی میدانستند اما ناگهان همه چیز تغییر کرد و ساکت الهامی روی نیمکت این تیم نشست. این تغییر ناگهانی سؤالهای زیادی را درباره روند تصمیمگیری در باشگاه ایجاد کرده است.
الهامی بدون تردید از نظر فنی تجربه قابل توجهی در لیگ برتر دارد، اما در فوتبال امروز تنها دانش فنی برای موفقیت کافی نیست. یک سرمربی باید بتواند در تمام طول فصل آرامش خود را حفظ کند و تیمش را از حاشیه دور نگه دارد.
اگر قرار باشد اتفاقات گذشته دوباره تکرار شود، پیکان ممکن است بهای سنگینی برای این انتخاب بپردازد. به همین دلیل، تصمیم مدیران این باشگاه را باید یکی از پرریسکترین انتخابهای فصل جدید فوتبال ایران دانست.
انتهای پیام/
