ژوزه مورینیو بازگشت رسمی خود به نیمکت رئال مادرید را با پیروزی آغاز کرد، اما برد ۲ بر یک مقابل اسپانیول بیش از آنکه خیال هواداران را راحت کند، پرسشهایی جدی درباره ساختار تیم جدید او ایجاد کرد. گل دقیقه ۹۰ کارلوس اسپی سه امتیاز را برای رئال به ارمغان آورد، اما نمایش تیم در نیمه دوم نشان داد که جمع کردن ستارههای بزرگ در یک ترکیب، الزاماً به معنای ساختن تیمی متعادل نیست.
بلینگام
مهمترین پیام ترکیب مورینیو، جایگاه جود بلینگام بود. هافبک انگلیسی که تنها یک هفته پس از بازگشت از جام جهانی به تیم اضافه شده بود، بهعنوان شماره ۱۰ در سیستم 1-3-2-4 به میدان رفت و خیلی زود اهمیت خود را نشان داد.
بلینگام نهتنها با حضور بین خطوط به بازی رئال نظم میداد، بلکه مانند فصلهای گذشته با ورود به محوطه جریمه یک تهدید دائمی بود و گل نخست را نیز با ضربه سر به ثمر رساند. مورینیو معتقد است این بازیکن زمانی بیشترین تأثیر را دارد که به دروازه نزدیک باشد و حتی اگر توانایی بازی در پستهای شماره ۶ و ۸ را داشته باشد، استفاده از او در عمق زمین بخشی از کیفیت هجومیاش را از بین میبرد.
با این حال، آمادگی بدنی بلینگام یک علامت سؤال بود و تعویض دیرهنگام او نشان داد رئال هنوز باید میان استفاده حداکثری از ستارهاش و مدیریت شرایط بدنی او تعادل برقرار کند.
مشکل قدیمی
شاید مهمترین نگرانی مورینیو نه در خط دفاع یا حمله، بلکه در فاصله میان این دو بخش باشد. حضور همزمان کیلیان امباپه، وینیسیوس جونیور و یان دیومانده جذابیت هجومی رئال را افزایش میدهد، اما اگر این بازیکنان در زمان از دست رفتن توپ مشارکت کافی در دفاع نداشته باشند، ساختار تیم بهشدت آسیبپذیر میشود.
این مشکل مقابل اسپانیول نیز نمایان شد. در چند انتقال، امباپه، وینیسیوس و دیومانده …
