مصاحبههای رئیس فدراسیون فوتبال را که مرور کنیم به نقطهای میرسیم که مهدی تاج درباره لزوم دستیابی به مدال در بازیهای آسیایی از سوی تیم امید ایران اشاره کرده بود. او تأکید داشت که این تیم با توجه به کیفیت بازیکنان، برنامههای تدارکاتی و اردوهای پیشبینیشده توانایی رسیدن به مدال بازیهای آسیایی ناگویا را دارد.
در آن مقطع، این هدفگذاری نشان میداد که فدراسیون با اعتماد به شرایط تیم انتظار موفقیتی قابل توجه را دارد.
اکنون اما پس از برگزاری مراسم قرعهکشی، شرایط متفاوت به نظر میرسد. قرار گرفتن ایران در کنار چین، کرهشمالی و امارات باعث شده صحبتها رنگ و بوی دیگری پیدا کند.
هرچند حسین عبدی هنوز موضع مشخصی درباره دشواری این گروه نگرفته است، اما در اطراف تیم امید صحبتهایی درباره سخت بودن مسیر صعود شنیده میشود.
همین تغییر فضای اظهارنظرها این پرسش را ایجاد میکند که آیا از همین امروز قرار است زمینه برای توجیه احتمالی ناکامی فراهم شود؟ این نگاه با اعتمادبهنفسی که چند هفته قبل از سوی مسئولان فوتبال مطرح میشد تفاوت محسوسی دارد و طبیعی است که چنین تغییری مورد توجه افکار عمومی قرار بگیرد.
اما گذشته از همه این مصاحبهها و تحلیلها سؤال این است که آیا اساساً فوتبال ما نیازی به مدال بازیهای آسیایی ناگویا دارد؟ اهمیت این مدال در حوزه فوتبال چه اندازه است؟ پاسخ روشن است. هیچ!
اساساً وقتی که موفقیت در بازیهای آسیایی به مسأله و رویکرد فدراسیون فوتبال تبدیل میشود جای سؤال دارد. اینکه تاج براساس فشارهای بیرونی این صحبتها را به میان آورده یا اینکه نظر قلبی او است مشخص نیست اما اگر بخواهیم به ماجرا فوتبالی نگاه کنیم باید رویکردمان را برای آینده فوتبال هم که شده نسبت به این بازیها که ارزش چندانی برای فوتبال ندارد، تغییر دهیم.
کسب مدال بدون تردید برای کاروان ایران در بازیهای آسیایی تغییر زیادی ایجاد نخواهد کرد و مدالگیری با هدفگذاری مناسب در این مسابقات و رویکردی کاملاً آیندهنگرانه و اثرات آن با ساختن یک نسل …
