طرحی که در شروع شکست خورد
فیفا قصد داشت با تأسیس شرکتی جدید به نام FIFA Forward Enterprises، مدیریت رویدادهای بزرگ خود از جمله جام جهانی و جام جهانی باشگاهها را در قالب یک ساختار تجاری مستقل سامان دهد و سپس ۲۱درصد از سهام این شرکت را به سرمایهگذاران خصوصی واگذار کند. هدف، جذب ۴.۲میلیارد دلار سرمایه بود؛ رقمی که قرار بود مستقیماً در قالب برنامه جدید توسعه میان فدراسیونهای عضو توزیع شود و بودجه حمایتی فیفا را به بیش از ۱۰میلیارد دلار در چهار سال آینده برساند. در ظاهر، پیشنهادی وسوسهکننده برای فدراسیونهای کوچک بود اما منتقدان اعتقاد داشتند که این پروژه، آغاز خصوصیسازی مهمترین داراییهای فوتبال جهان است. نگرانی اصلی این بود که ورود سرمایهگذاران خصوصی در آینده تصمیمات تجاری و حتی ورزشی فیفا را تحت تأثیر قرار دهد و استقلال این نهاد را خدشهدار کند.
واکنشها با سرعتی غیرمنتظره شدت گرفت. یوفا نخستین نهادی بود که آشکارا مقابل اینفانتینو ایستاد و حتی هشدار داد در صورت تصویب طرح، تمام ۵۵عضو این کنفدراسیون مسابقات فیفا از جمله جام جهانی را تحریم خواهند کرد. پس از آن، کونکاکاف و کنفدراسیون فوتبال آسیا نیز در کنار اروپا قرار گرفتند؛ اتفاقی که معادلات قدرت را کاملاً تغییر داد. سه کنفدراسیون مخالف، نماینده ۱۳۷فدراسیون از مجموع ۲۱۱عضو فیفا بودند و همین موضوع باعث شد احتمال تصویب طرح عملاً از بین برود.
فیفا، پشت جیانی را خالی کرد
ضربه اصلی اما از داخل ساختمان فیفا وارد شد. کارلوس کوردیرو، مشاور نزدیک اینفانتینو با استعفا از سمت خود این پروژه را «توافقی بد برای فوتبال و آینده فیفا» توصیف کرد. اندکی بعد، کوین لامور، مدیر عملیاتی فیفا نیز در اظهاراتی کمسابقه اعلام کرد کارکنان فیفا در جریان این پروژه «فریب خوردهاند» و این طرح، ایده شخصی رئیس فیفا بوده است. چنین موضعگیریهایی نشان داد بحران دیگر صرفاً اختلاف میان فیفا و کنفدراسیونها نیست، بلکه شکاف به بالاترین سطوح مدیریتی این سازمان نیز رسیده است. اینفانتینو که تنها چند ساعت پیش از آن همچنان بر ادامه روند بررسی طرح تأکید داشت، ناچار شد در بیانیهای رسمی اعلام کند پروژه متوقف میشود. او مدعی شد پس از شنیدن دیدگاههای مختلف به این نتیجه رسیده که ادامه این مسیر به وحدت فوتبال آسیب میزند. این عقبنشینی هرچند مانع از تشدید بحران شد، اما تصویری از ضعف سیاسی رئیس فیفا به نمایش گذاشت؛ موضوعی که تا پیش از این کمتر کسی تصورش را میکرد.
تا همین چند هفته قبل، اینفانتینو پس از ثبت درآمد تاریخی ۱۵میلیارد دلاری جام جهانی ۲۰۲۶، یکی از قدرتمندترین مدیران تاریخ فوتبال بهشمار میرفت و بسیاری انتخاب دوباره او در انتخابات مارس ۲۰۲۷ را قطعی میدانستند، اما اکنون شرایط متفاوت است. برای نخستین بار طی سالهای اخیر، ائتلافی از بزرگترین قدرتهای فوتبال جهان در برابر او شکل گرفته و حتی در داخل فیفا نیز صدای مخالفت شنیده میشود. همچنین بسیاری از رسانهها گزارش دادهاند که مدیران در داخل فیفا و نهادهایی چون یوفا پس از این رسوایی به اینفانتینو برای استعفا از ریاست فیفا فشاره آوردهاند.
همه نگاهها به انتخابات ۲۰۲۷
اینفانتینو نشان داد که حتی با وجود درآمدهای بیسابقه و نفوذ گسترده، نمیتواند بدون همراهی کنفدراسیونهای بزرگ، تصمیمی به این ابعاد را اجرایی کند. حالا نگاهها به انتخابات ۲۰۲۷ دوخته شده است؛ انتخاباتی که تا چند روز پیش با توجه به دست بالاتر اینفانتینو نسبت به سایر رقبا تشریفاتی به نظر میرسید، اما اکنون میتواند به یکی از مهمترین رقابتهای تاریخ مدیریت فوتبال جهان تبدیل شود. برخی رسانهها از حضور ناصر الخلیفی مدیر پاریسنژرمن بهعنوان یک گزینه برای ریاست فیفا خبر داده بودند اما الخلیفی شخصاً موضوع را تکذیب کرد و باید دید اینفانتینو به پروژههای جاهطلبانه خود ادامه خواهد داد با خیر؛ آن هم در شرایطی که فیفا هنوز بهطور رسمی، نحوه برگزاری مسابقات جام جهانی ۲۰۳۰ و مقدماتی آن را اعلام نکرده و فدراسیونها، منتظر هستند تا بدانند اینفانتینو در نهایت جام جهانی را در جشن صدسالگی این رویداد به ۶۴تیم افزایش خواهد داد یا خیر.
انتهای پیام/
