به گزارش ایران ورزشی، روز سهشنبه مراسم سالانه انتخاب برترینهای فصل فوتبال انگلیس از نگاه اتحادیه بازیکنان حرفهای برگزار شد و در نهایت همانطور که انتظار میرفت، برونو فرناندز پرتغالی پس از یک فصل فوقالعاده با شکستن رکورد ۲۱ پاس گل در یک فصل، عنوان ارزشمند برترین بازیکن فصل فوتبال انگلیس را تصاحب کرد. با این حال انتخاب برونو فرناندز بهعنوان بهترین بازیکن فصل گذشته لیگ برتر از نگاه اتحادیه بازیکنان حرفهای انگلیس، شاید بیش از آنکه خبر مهمی برای هواداران منچستریونایتد باشد، تأییدی بر یک واقعیت برای هواداران آرسنال باشد؛ اینکه قهرمانی این تیم در لیگ برتر بیش از هر چیز حاصل قدرت جمعی بود، نه درخشش یک ستاره بزرگ و تعیینکننده.
آرسنال در فصل گذشته بازیکنان برجسته کم نداشت. پنج بازیکن این تیم، دکلان رایس، داوید رایا، ویلیام سالیبا، گابریل ماگالاش و یورین تیمبر، در تیم منتخب سال PFA قرار گرفتند. با این حال، در خط حمله خبری از یک فوقستاره نبود؛ همان بازیکنی که معمولاً در چنین رقابتهای فردی شانس بیشتری برای بردن جایزه دارد. اینجاست که یک سؤال مهم برای آرسنال شکل میگیرد: آیا این تیم با وجود نداشتن یک ستاره بزرگ در خط حمله قهرمان شد یا اتفاقاً به دلیل همین شرایط به قهرمانی رسید؟ آیا اگر بازیکنی در حد فرناندز در خط حمله وجود داشت و تمام ساختار هجومی حول او شکل میگرفت، آرسنال تیم بهتری میشد؟ یا اینکه نبودن یک مهره محوری باعث شد قدرت تیم میان تمام بازیکنان تقسیم شود و هیچکس بالاتر از ساختار تیم قرار نگیرد؟
البته میتوان استدلالهای محکمی برای انتخاب رایس به جای کاپیتان منچستریونایتد مطرح کرد و حتی برخی منتقدان میگویند که هافبک آرسنال شایستهتر از فرناندز بود. اما نتیجه این انتخاب، فارغ از نظر شخصی درباره برنده جایزه، یک واقعیت بزرگتر را مقابل آرسنال قرار میدهد؛ واقعیتی که مدیران این باشگاه در تابستان نیز بهخوبی آن را درک کردهاند. آرسنال پس از پایان فصل تصمیم گرفت برای افزایش قدرت هجومی خود به سراغ ستارههای بزرگ برود. تلاش برای جذب مورگان راجرز و وینیسیوس جونیور، هرچند در نهایت …
