
بعد از شکست ایالات متحده در ویتنام مذاکراتی میان آمریکایی ها و ویتنامی ها در پاریس برگزار شد.دولت فرانسه و به در خواست آمریکا به حساب خودشان رفتند و یک هتل لوکس برای هیات ویتنامی اجاره کردند و چند ماشین فرستادند فرودگاه به استقبال هیات ویتنام که دو آقا و دو خانم بودند تا آنها را به هتل ببرند.اما هیات ویتنامی از سوار ماشین شدن خودداری کردند و اظهار داشتند که فردا صبح به محل جلسه می آیند.وقتی از آنها سوال کردند کجا می روید، کدام هتل هستید پاسخ دادند می رویم خانه یکی از دانشجوهای ویتنامی.مامور سیا که در کنار فرانسوی ها به استقبال آنها آمده بود گفت ما که جای خوبی برایتان فراهم کردیم در همان هتلی است که اجلاس آنجا می باشد، راحت تر خواهید بود.ویتنامی ها پاسخ دادند ما سالها در جنگل ها خوابیدیم و علف خوردیم و با شما جنگیدیم تا شما را از کشور خودمان بیرون کنیم حالا حاضر نخواهیم بود در جایی که شما فراهم کردید بخوابیم.فردای آن روز مذاکرات شروع شد و هیات آمریکایی دست اش را دراز کرد تا با ویتنامی ها دست بدهد اما آنها خودداری کردند و فرانسوی ها که میانجی بودند گفتند این کار شما خارج از نزاکت است.پاسخ ویتنامی ها این بود ما آمده ایم مذاکره کنیم و از مردم خودمان فعلا مجوز نداریم دست در دست دشمن بگذاریم هر وقت صلح شد دست می دهیم.این ماجرا مرا به یاد اولین جلسه مذاکرات میان آقای قالیباف و جی دی ونس در اسلام آباد انداخت.آمریکایی ها معترض بودند که ایرانی ها حاضر نشدند به ما دست بدهند.در جلسه بعدی که در ژنو برگزار …












